சொல்ல வந்ததைச் சொல்லி விடுவோம்...

ஒரு கிராமத்தில் ஏழ்மையான நிலையில் ஒரு சொற்பொழிவாளர் இருந்தாராம்.  பிரசங்கங்கள் செய்து அதன் மூலம் கிடைக்கும் சொற்ப பணம் கொண்டுதான் அவரது பிழைப்பு ஓடிக்கொண்டு இருந்தது.  வாரத்தில் இரண்டொரு பிரசங்கங்கள் செய்வார். 

ஒரு நாள் பக்கத்து கிராமத்தில் மூன்று வீடுகளில் வெவ்வேறு தலைப்பில் சொற்பொழிவாற்ற அவருக்கு அழைப்பு கிடைத்தது.  மாலையில் அந்த கிராமத்திற்குச் செல்ல தயாராகிக் கொண்டிருந்தபோது அவருடைய இளமைக்கால நண்பரொருவர் வந்துவிட்டார். “அடடே, என்ன விஷயம்…  திடீரென வந்திருக்கிறாயே?” என்று வந்தவரைக்  கேட்க, அவரோ ”உங்களுடன் சில விஷயங்கள் பேசலாம் என்பதற்காக வந்தேன்" என்றாராம்.

”அடடா,  இன்று எனக்கு மூன்று பிரசங்கங்கள் இருக்கின்றன.  நான் சென்று வரும் வரை, முடிந்தால் நீங்கள் இங்கே காத்திருங்களேன்.” என்றார் இவர்.

“உங்கள் பிரசங்கம் பற்றி நானும் கேள்விப் பட்டிருக்கிறேன், நேரில் கேட்க இன்று வாய்ப்பு அமைந்திருக்கிறது. அதனால் நானும் உங்களுடன் வருகிறேன்” என்று சொல்லிவிட்டார் அவர். 

பார்த்தார் பிரசங்கி… ”என்னடா இது, தானும் வருகிறேன் எனச் சொல்லி விட்டாரே…  இவர் அணிந்திருக்கும் சட்டை ரொம்பவும் அசிங்கமாக, ஆங்காங்கே கிழிசலுடன் இருக்கிறதே, இவரை நம் நண்பர் என்று அறிமுகம் செய்தால் நன்றாக இருக்காதே.  என்ன செய்யலாம்?” என யோசித்து, அவருடைய சட்டைகளில் ஒன்றை நண்பருக்குக் கொடுத்து அதை அணிந்து கொண்டு வரச் சொன்னார்.  மறுத்த நண்பரை வற்புறுத்தி அணிய வைத்தபின் பார்த்தால், பிரசங்கிக்கு ஆச்சரியம். “என்னடா இது, நான் கொடுத்த சட்டையைப் போட்டபின், என்னை விட அழகாக, அம்சமாக இருக்கிறானே இவன்!” என்று நினைத்தார்..  இருப்பினும் ஒன்றும் சொல்லவில்லை. பக்கத்துக்கு கிராமத்திற்குக் கிளம்பினார்கள்.

முதல் வீட்டில் பிரசங்க ஆரம்பத்திலேயே தன்னுடைய நண்பரை இப்படி அறிமுகம் செய்தார் – “இவர் என்னுடைய இளமைக்கால நண்பர். நிறைய புத்தகங்கள் எழுதியிருக்கிறார்... அதைவிட எண்ணிலடங்கா புத்தகங்கள் படித்திருக்கிறார்…. நல்ல அறிவாளி…'' என்றெல்லாம் சொல்லிவிட்டு கடைசியில், ’'இவர் போட்டிருக்கும் சட்டை மட்டும் என்னுடையது,’” என்றாராம்.  சொன்னபின்  நண்பருக்கு மட்டுமல்ல அவருக்கும் அதிர்ச்சி,  இப்படி சொல்லிவிட்டோமே என்று.  நண்பரிடம் தனிமையில் மன்னிப்பு கேட்டுவிட்டு, அடுத்த வீட்டிற்குச் சென்றார்கள்.

இரண்டாம் வீடு, அங்கேயும் நண்பரைப் பற்றி முதல் வீட்டில் பேசியவாறே அறிமுகப்படுத்திவிட்டு கடைசியில், '’இவர் போட்டிருக்கும் சட்டை பற்றி எனக்குத் தெரியாது,’” என்றாராம்.  நண்பருக்கோ தர்மசங்கடமாகிவிட்டது நிலைமை.  ''நான் உங்கள் வீட்டிற்குச் சென்று காத்திருக்கிறேன் – நீங்கள் உங்களது கடைசி பிரசங்கத்தினை முடித்து விட்டு வாருங்கள்,'' எனச் சொல்ல, பிரசங்கி, ”இல்லை இல்லை, நான் வாக்குறுதி அளிக்கிறேன் – மூன்றாவது வீட்டில் இதுபோல நடக்காது,” என்று சொல்லி அழைத்துச் சென்றார். 

மூன்றாவது வீடு – மீண்டும் அதே அறிமுகத்தை சொல்லி, கடைசியில், '’இவர் போட்டிருக்கும் சட்டை பற்றி ஒன்றும் சொல்ல மாட்டேன் என வாக்குறுதி அளித்திருக்கிறேன்!’”  என்று சொல்ல நண்பரோ ஒன்றும் பேசாமல் அங்கிருந்து திரும்பி சென்று விட்டார்.

பிறகுதான் பிரசங்கிக்குத் தோன்றியதாம் – சட்டையைக் கொடுத்து அவர் போட்டுக்கொண்டதுமே நண்பரிடம், 'நீ இப்போ என்னை விட அழகாக, அம்சமாக இருக்கிறாய்!' என்று சொல்லியிருந்தால், அவரும் சட்டையை கழட்டியிருப்பார். தான் அப்படி செய்யாததால்  பிரசங்கத்துக்குரிய விஷயத்தினை விட்டுவிட்டு தன் மனம் முழுதும் சட்டையிலேயே இருந்துவிட்டதே என்று  எண்ணி வேதனைப்பட்டாராம்…..

இது எப்படி இருக்கு!  அதுனால எதையும் மனசுல வச்சிக்காதீங்க!  சொல்ல வந்ததைச் சொல்லிடுங்க...  இல்லைன்னா அநாவசியமா கஷ்டம்தான்…. 

மீண்டும் சந்திப்போம்!

நட்புடன்

வெங்கட்.