venkatnagaraj

நிழல் நிஜமானால்......

2012-01-23T18:24:00.001+05:30

டிஸ்கி: அலுவலகத்தில் கொஞ்சம் பிசி.... பயணம், தேர்வு, படிப்பு என்று ஒரு மாதமாக ஓடிக்கொண்டு இருக்கிறது... இன்னும் ஒரு வாரம் பயிற்சிக்காலம் இருக்கிறது. பிறகு தொடர்ந்து பதிவுகள் வரும்....

சொல்ல வந்ததைச் சொல்லி விடுவோம்...

2012-01-17T20:58:00.000+05:30

ஒரு கிராமத்தில் ஏழ்மையான நிலையில் ஒரு சொற்பொழிவாளர் இருந்தாராம். பிரசங்கங்கள் செய்து அதன் மூலம் கிடைக்கும் சொற்பபணம் கொண்டுதான் அவரது பிழைப்பு ஓடிக்கொண்டுஇருந்தது. வாரத்தில் இரண்டொரு பிரசங்கங்கள் செய்வார்.

ஒரு நாள் பக்கத்து கிராமத்தில் மூன்று வீடுகளில் வெவ்வேறு தலைப்பில்சொற்பொழிவாற்ற அவருக்கு அழைப்பு கிடைத்தது. மாலையில் அந்தகிராமத்திற்குச் செல்ல தயாராகிக் கொண்டிருந்தபோது அவருடைய இளமைக்கால நண்பரொருவர்வந்துவிட்டார். “அடடே, என்ன விஷயம்… திடீரென வந்திருக்கிறாயே?” என்றுவந்தவரைக் கேட்க, அவரோ ”உங்களுடன் சில விஷயங்கள் பேசலாம் என்பதற்காக வந்தேன்"என்றாராம்.

”அடடா, இன்று எனக்கு மூன்று பிரசங்கங்கள் இருக்கின்றன. நான் சென்று வரும் வரை, முடிந்தால்நீங்கள் இங்கே காத்திருங்களேன்.” என்றார் இவர்.

“உங்கள் பிரசங்கம் பற்றி நானும்கேள்விப் பட்டிருக்கிறேன், நேரில் கேட்க இன்று வாய்ப்பு அமைந்திருக்கிறது. அதனால்நானும் உங்களுடன் வருகிறேன்” என்று சொல்லிவிட்டார் அவர்.

பார்த்தார் பிரசங்கி… ”என்னடா இது, தானும் வருகிறேன் எனச் சொல்லி விட்டாரே… இவர் அணிந்திருக்கும் சட்டை ரொம்பவும் அசிங்கமாக,ஆங்காங்கே கிழிசலுடன் இருக்கிறதே, இவரை நம் நண்பர் என்று அறிமுகம் செய்தால் நன்றாகஇருக்காதே. என்னசெய்யலாம்?” என யோசித்து, அவருடைய சட்டைகளில் ஒன்றை நண்பருக்குக் கொடுத்து அதைஅணிந்து கொண்டு வரச் சொன்னார். மறுத்த நண்பரை வற்புறுத்தி அணிய வைத்தபின் பார்த்தால், பிரசங்கிக்குஆச்சரியம். “என்னடா இது,நான் கொடுத்த சட்டையைப் போட்டபின், என்னை விட அழகாக, அம்சமாக இருக்கிறானே இவன்!”என்று நினைத்தார்.. இருப்பினும் ஒன்றும் சொல்லவில்லை. பக்கத்துக்கு கிராமத்திற்குக் கிளம்பினார்கள்.

முதல் வீட்டில் பிரசங்க ஆரம்பத்திலேயே தன்னுடைய நண்பரை இப்படி அறிமுகம்செய்தார் – “இவர் என்னுடைய இளமைக்கால நண்பர். நிறைய புத்தகங்கள்எழுதியிருக்கிறார்... அதைவிட எண்ணிலடங்கா புத்தகங்கள் படித்திருக்கிறார்…. நல்லஅறிவாளி…'' என்றெல்லாம் சொல்லிவிட்டு கடைசியில், ’'இவர் போட்டிருக்கும் சட்டைமட்டும் என்னுடையது,’” என்றாராம். சொன்னபின் நண்பருக்கு மட்டுமல்ல அவருக்கும் அதிர்ச்சி, இப்படி சொல்லிவிட்டோமே என்று. நண்பரிடம் தனிமையில் மன்னிப்பு கேட்டுவிட்டு, அடுத்தவீட்டிற்குச் சென்றார்கள்.

இரண்டாம் வீடு, அங்கேயும் நண்பரைப் பற்றி முதல் வீட்டில் பேசியவாறேஅறிமுகப்படுத்திவிட்டு கடைசியில், '’இவர் போட்டிருக்கும் சட்டை பற்றி எனக்குத்தெரியாது,’” என்றாராம். நண்பருக்கோ தர்மசங்கடமாகிவிட்டது நிலைமை. ''நான் உங்கள் வீட்டிற்குச் சென்று காத்திருக்கிறேன் – நீங்கள்உங்களது கடைசி பிரசங்கத்தினை முடித்து விட்டு வாருங்கள்,'' எனச் சொல்ல, பிரசங்கி,”இல்லை இல்லை, நான் வாக்குறுதி அளிக்கிறேன் – மூன்றாவது வீட்டில் இதுபோலநடக்காது,” என்று சொல்லி அழைத்துச் சென்றார்.

மூன்றாவது வீடு – மீண்டும் அதே அறிமுகத்தை சொல்லி, கடைசியில், '’இவர்போட்டிருக்கும் சட்டை பற்றி ஒன்றும் சொல்ல மாட்டேன் என வாக்குறுதிஅளித்திருக்கிறேன்!’” என்று சொல்ல நண்பரோ ஒன்றும் பேசாமல் அங்கிருந்து திரும்பி சென்று விட்டார்.

பிறகுதான் பிரசங்கிக்குத் தோன்றியதாம் – சட்டையைக் கொடுத்து அவர் போட்டுக்கொண்டதுமேநண்பரிடம், 'நீ இப்போ என்னை விட அழகாக, அம்சமாக இருக்கிறாய்!' என்று சொல்லியிருந்தால், அவரும் சட்டையை கழட்டியிருப்பார். தான் அப்படி செய்யாததால் பிரசங்கத்துக்குரிய விஷயத்தினை விட்டுவிட்டு தன் மனம் முழுதும்சட்டையிலேயே இருந்துவிட்டதே என்று எண்ணி வேதனைப்பட்டாராம்…..

இது எப்படி இருக்கு! அதுனால எதையும் மனசுல வச்சிக்காதீங்க! சொல்ல வந்ததைச் சொல்லிடுங்க... இல்லைன்னா அநாவசியமா கஷ்டம்தான்….

மீண்டும் சந்திப்போம்!

நட்புடன்

வெங்கட்.

ஜான்சியில் ரயில் இஞ்சின்:

2012-01-12T09:30:00.000+05:30

[மத்தியப்பிரதேசம் அழைக்கிறது…. பகுதி-27]

(மத்தியப்பிரதேசம் அழைக்கிறது தொடரின் பகுதி 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26)

பத்து மணி அளவில் ஓர்ச்சாவிலிருந்து கிளம்பிய நாங்கள் 12 மணிக்கு ஜான்சிவந்தடைந்தோம். எங்களுடையஇந்த கல்விச் சுற்றுலாவில் முக்கியமான பகுதியாக ஒரு பெரிய தொழிற்சாலைக்குச்செல்வதும் ஒன்று. முன்பே இரு பகுதிகளில் ஒரு தனியார் தொண்டு நிறுவனம் மற்றும் தனியார்தொழிற்சாலை சென்றது பற்றியும் எழுதியிருக்கிறேன்.

இப்போது நாங்கள் சென்றது ஜான்சி நகரத்தில் இருக்கும் அரசு தொழிற்சாலையானபாரத் ஹெவி எலக்ட்ரிகல்ஸ் லிமிடெட்-இன் ஒரு யூனிட்டிற்கு. இந்த யூனிட்-இல் அவர்கள் தயாரிப்பது ரயில்இஞ்சின்கள் மற்றும் ட்ரான்ஸ்ஃபார்மர்கள்.

இஞ்சின்களின் சக்கரங்கள் செய்வது முதல் ஒவ்வொரு பகுதியும் எப்படிச்செய்கிறார்கள், எப்படி இணைக்கிறார்கள், தரத்தினை எப்படிச் சோதிக்கிறார்கள்என்றெல்லாம் எங்களுடன் ஒவ்வொரு பகுதியாய் வந்து எங்களுக்குப் புரியும் பாஷையில்சொல்லிக் கொண்டு வந்தார் ஒரு பொறியியலாளர்.

இந்திய ரயில்வே தனக்குத் தேவையான ரயில் இஞ்சின்களை அவர்களது சொந்ததொழிற்சாலைகளிலேயே தயாரித்துக் கொள்கிறது. இருந்தாலும் சில சமயங்களில்இவர்களுக்கும் இஞ்சின்கள் தயாரிக்க ஆர்டர்கள் தருகிறார்கள். இந்த தொழிற்சாலையில் எல்லா பகுதிகளையும் சுற்றிப்பார்க்க எங்களுக்கு ஒரு மணி நேரத்திற்கும் மேல் ஆனது. ஒவ்வொரு இடமும் நிறைய விஷயங்களை எங்களுக்குச்சொல்லித் தந்தது.

அங்கிருந்த எல்லோருக்கும் நன்றி தெரிவித்து விட்டு கிளம்பினோம். நாங்கள் அடுத்ததாய் சென்றது ஜான்சி நகரத்தில் இருந்தஒரு பழமை வாய்ந்த கிறிஸ்துவ தேவாலயத்திற்கு. 1956-ஆம் வருடம் கட்டப்பட்ட இந்த தேவலாயத்திற்குஎல்லோரும் சென்று சிறிது நேரம் இருந்துவிட்டு கிளம்பினோம்.

ஜான்சி ரயில் நிலையத்திற்கு வந்து ஒரு மணி நேரம் காத்திருந்தோம். நாங்கள் தில்லி செல்ல போபால்-தில்லி ஷதாப்தியில்பதிவு செய்யப்பட்டு இருந்தது. அருமையான பயணச் சுற்றுலாவினை முடித்த திருப்தியில் அவரவர் இருக்கையில்அமர்ந்தோம்.

என் பக்கத்தில் வந்து அமர்ந்தது ஒரு வட கொரியா நாட்டினைச் சேர்ந்த ஒருஆசிரியர். ஜான்சியிலிருந்து அவர் செல்லும் ஆக்ரா வரை என்னுடன் பேசியபடி வந்தார். இந்திய உணவு வகைகள், படிப்பதில் இந்தியர்கள்காட்டும் ஆர்வம், இங்கு இருக்கும் அரசியல்வாதிகள் என்று பலதரப்பட்ட தளங்களில் பயணித்ததுஎங்கள் பேச்சு.

தன்னுடைய தாய்க்கு இந்தியாவைச் சுற்றிக் காட்டுவதற்காக அழைத்துவந்திருக்கிறாராம். கொரிய பாஷையில் சில வார்த்தைகளை எழுதிக் காட்டினார். ஒன்றுமே புரியவில்லை. சீன பாஷை போன்றே இவர்களும் எழுதுகிறேன் என்று படம்வரைகிறார்கள்…. இரண்டு-மூன்றுமணி நேர பயணத்திற்குள் இப்படி வரையக் கற்றுக்கொள்வது கடினம் என்பதால் மேலேசெல்லவில்லை…. J

இரவு பத்தரை மணிக்கு புது தில்லி ரயில் நிலையம் வந்தடைந்தோம். எல்லோரும் அவரவர் இலக்கினை நோக்கி பயணம் செய்யும்முன் பரஸ்பர இரவு வணக்கங்களும் சொல்லிக்கொண்டோம். அடுத்த நாள் மீண்டும் வகுப்பறைக்குச் செல்ல வேண்டும்என்ற எண்ணம் மனதில் எழ, “நாளை வருவதை நாளை பார்த்துக்கொள்வோம், இப்போதைக்கு நான்குநாள் பயணம் பற்றிய இனிய நினைவுகளை சுமப்போம்” என வீடு திரும்பினேன்.

இப்படியாக இந்த நான்கு நாள் பயணத்தில் நான் சந்தித்த, சிந்தித்த விஷயங்களைஉங்களுடன் பகிர்ந்து கொண்டேன். உங்கள் அனைவருக்கும் இந்தப் பயணக் குறிப்புகள் பிடித்திருக்கும் எனநினைக்கிறேன்.

நான்கு நாட்கள் சென்றதை இருபத்தி ஏழு பகுதிகளாய் பிரித்து எழுதிஇருக்கிறேன். பார்த்தஅனைத்தையும் எழுத முயன்றாலும், நினைவில் இல்லாத சிலவற்றை விட்டுவிட்டேன்.

என்னுடன் இந்தப் பயணத் தொடரில் கூடவே பயணம் செய்த அனைவருக்கும் எனது நன்றிகலந்த வணக்கங்கள்.

மீண்டும் சந்திப்போம்…..

நட்புடன்

வெங்கட்.

டிஸ்கி: இந்த பயணத் தொடர் முடிந்துவிட்டதே என்பதில் எனக்கும் வருத்தம் தான்… இப்போது தான் மீண்டும் ஒரு பயணம் தொடங்கி இருக்கிறது. இதுவும் மத்தியப் பிரதேசம் தான்… ஜபல்பூர் மற்றும் பாந்தவ்கர்[ட்]. இது பற்றிய குறிப்புகள் இன்னும் சில நாட்கள் கழித்து எழுதுவேன்…

எங்கோ மணம் வீசுதே…

2012-01-10T21:02:00.000+05:30

[மத்தியப்பிரதேசம் அழைக்கிறது…. பகுதி-26]

(மத்தியப்பிரதேசம் அழைக்கிறது தொடரின் பகுதி 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25)

காலையிலேயே எழுந்து விட்டதால் எங்கள் தங்குமிடத்தின் மிக அருகிலேயே பேத்வாநதிக்கரையில் அமைந்திருக்கும் புந்தேலா ராஜ குடும்பத்தினருக்கான சத்ரிகளைப்பார்க்க நானும், இன்னும் மூன்று நண்பர்களும் சேர்ந்து கிளம்பினோம்.

வெளியே வந்தால் யார் மேல் என்னகோபமோ தெரியவில்லை பேத்வா நேற்றை விட இன்னும் அதிக ஆக்ரோஷத்துடன்ஓடிக்கொண்டிருக்கிறாள். அன்றைய தினம் ராம்ராஜா மந்திரில் நாக பஞ்சமியை முன்னிட்டு சிறப்புப்பூஜைகள் இருக்கிறதாம். அதனால் சுற்றுப்புறக் கிராமத்தில் இருந்தெல்லாம் நிறையமக்கள் தத்தமது குடும்பத்தினருடன் வந்து ஆங்காங்கே தங்கியிருக்கிறார்கள்.

சரி நதிக்கரைக்குச் செல்லலாம் என மக்கள் கூட்டத்தில் நாங்களும் முட்டிமோதிச் சென்றால், செல்லும் போதே ஒரு வித நாற்றம் நாசியை எட்டியது. முந்தைய நாள் இரவில் நடனம் பார்த்தபோது தூரத்தேவீசிய நாற்றம் இப்போது அருகினில். பூச்சி தான் நாற்றம் பரப்பும் எனச் சொன்னதங்குமிட நிர்வாகி சொன்னது பொய் என சிறிது நேரத்தில் புரிந்து கொண்டோம்.

பேத்வா நதிக்கரை ஓரம் முழுவதும் மனித எச்சங்கள்…. பூச்சித் தொல்லைக்குஎதுவுமே செய்யாத நிர்வாகம் இந்த மனிதர்களுக்கும் எந்தவித ஏற்பாடுகளும் செய்யவேஇல்லை என்பது தெள்ளத் தெளிவாயிற்று. நதிவரை சென்று கை-கால்களையாவது நனைக்க வேண்டும் என்ற எண்ணமே அகன்றது. எனவே அங்கிருந்து விரைந்து வெளியே வந்து விட்டோம்.

வெளியே வரவும் கூட மக்கள் வெள்ள அலையைக் கடந்துதான் வர வேண்டியிருந்தது. தெருவெங்கும் ஆங்காங்கே மக்கள் கிடைத்த இடத்தில்உட்கார்ந்திருந்தார்கள். காலைக் கடன்கள் முடித்து பேத்வா நதியில் குளித்து, உடை மாற்றி,அலங்காரங்கள் செய்து கொண்டு இருந்தனர்.

நாங்கள் நால்வரும் ஒரு வழியாக சத்ரிகள் இருக்கும் இடத்திற்கு வந்துசேர்ந்தோம். பெரிய பெரியகட்டிடங்களாக இருந்தன இந்த சத்ரிகள். மொத்தம் 14 கட்டிடங்கள் இருக்கின்றன இங்கே. அவற்றில் பெரும்பாலானவை பல்வேறு நிலையில்சேதங்களுடன் கண்டது மனதிற்கு வருத்தமாய் இருந்தது. ஷிவ்புரியில் நாங்கள் கண்ட ராஜா-ராணி குடைகள்பகுதியில் சொல்லி இருந்த சத்ரிகள் போலில்லாது இங்கே சுத்தமாய் பராமரிப்பு இல்லாமல்இருந்தது.

இந்தியாவிற்கு அதுவும் குறிப்பாய் மத்தியப்பிரதேசத்திற்கு வரும் வெளிநாட்டு பிரயாணிகள் ஏராளம். காரணம் அங்கிருக்கும் கஜுராஹோ. இந்த கஜுராஹோ செல்லும்வழியில் ஓர்ச்சா இருப்பதால் அந்த வெளிநாட்டு பிரயாணிகளில் பெரும்பாலானவர்களும்இந்திய பிரயாணிகளில் சிலரும் அங்கு வரும்போது அவற்றால் கிடைக்கும் வருமானத்தினைக்கொண்டோ அல்லது வேறு வகையிலோ இந்த கட்டிடங்களை பராமரித்தால் இன்னமும் நிறையபிரயாணிகளை ஈர்க்க முடியும்.

அதுவும் வெளிநாட்டுப் பிரயாணிகளிடம் இருந்து இவர்கள் டாலர்களில்வசூலிக்கும் தொகைக்கு நிச்சயமாய் ஏதாவது நல்லது செய்ய முடியும். சாதாரணமாய் இந்திய சுற்றுலாப் பயணிகளிடம் 10-20ரூபாய் நுழைவுக்கட்டணம் வசூலிப்பவர்கள் வெளிநாட்டவர்களிடம் 300 ரூபாய் வாங்கும்போது நிச்சயம் இந்த இடங்களைநல்லவிதமாய் பராமரிப்பது சாத்தியம் என நினைக்கிறேன். நீங்க என்ன நினைக்கறீங்க!

இந்த நினைவுகளோடு தங்குமிடம் திரும்பினோம். மற்றவர்களும் எழுந்து தயாராகி வரவே காலை உணவுமுடித்து ஓர்ச்சாவிலிருந்து எங்களின் கடைசி இலக்கான ஜான்சி நோக்கிய பயணத்தினைஆரம்பித்தோம். ஜான்சிநகரத்தில் நாங்கள் பார்த்த இடம் பற்றிய பகிர்வு அடுத்த பகுதியில்.

மீண்டும் சந்திப்போம்…

நட்புடன்

வெங்கட்.

டிஸ்கி: அடுத்த பகுதியில் இத்தொடர் முடியும்…. :) அடுத்த பகுதியில் வேறு ஒரு அறிவிப்பு காத்திருக்கிறது…. :) காத்திருங்கள்…

ஒரு பயணமும் அதன் நினைவுகளும்

2012-01-06T07:26:00.000+05:30

உறவினர் வீட்டுத் திருமணத்திற்காகசென்னை செல்ல வேண்டியிருந்தது. தில்லியிலிருந்து சென்னை செல்லும்துரந்தோ விரைவு வண்டியில் சனிக்கிழமை [10.12.2011] அன்று செல்வதற்காக பயணச்சீட்டு பதிவுசெய்து வைத்திருந்தேன். அன்று காலை சென்னையிலிருந்து தில்லி வந்து சேரவேண்டிய அதே வண்டி மெதுவாகமாலை 04.15 மணிக்கு வந்து சேர்ந்ததால், நான் செல்ல வேண்டிய வண்டி இரவு 09.45 மணிஅளவில் சுமார் 6 மணி நேரம் தாமதமாகக் கிளம்பியது.

துரந்தோ விரைவு வண்டி ”[D]தீ[D]தி” [அக்கா] என செல்லமாக அழைக்கப்படும்மம்தா பேனர்ஜி ரயில்வே துறை மந்திரியாக இருந்தபோது ஆரம்பிக்கப்பட்ட இந்த(விரைவு[!]) வண்டியில் சாதாரண பெட்டிகளும், குளிரூட்டப்பட்ட பெட்டிகளும்இருக்கின்றன. உணவுக்கும்சேர்த்தே பயணிகளிடமிருந்து கட்டணம் வசூலிக்கின்றனர். அது என்ன பாரபட்சமோ தெரியவில்லை – சாதாரணபெட்டிகளில் வரும் சாப்பாட்டிற்கும் குளிரூட்டப்பட்ட பெட்டிகளில் வரும்சாப்பாட்டிற்கும் நிறைய வித்தியாசம்.

அதுவேனும் பரவாயில்லை – 25 ரூபாய் வாங்கிக் கொண்டு சாதாரண பெட்டிகளில்கொடுக்கும் படுக்கைகளில் – அழுக்கான ஒரு தலையணையும் ஒரு சாதாரண படுக்கை விரிப்பும் மட்டுமே – கம்பளிகிடையாது. ஆனால்குளிரூட்டப்பட்ட பெட்டிகளில் சலவை செய்யப்பட்ட இரண்டு படுக்கை விரிப்புகளும்,சுத்தமான தலையணையும், ஒரு கம்பளியும் [சென்னை – தில்லி வந்த போது குளிரூட்டப்பட்டபெட்டியில் தான் பயணம் செய்தேன். அதனால் இந்த இரண்டிலும் இருக்கும் வித்தியாசங்கள் புரிந்தது!] ஏனிந்த பாரபட்சமோ தெரியவில்லை. வட இந்தியாவில் தப்போது இருக்கும் அதீதமான குளிரில்சாதாரண பெட்டிகளில் தான் கம்பளியின் தேவை அதிகம் என்னும்போது இந்த பாரபட்சம்இன்னும் அதிகம் துக்கப்படுத்துகிறது.

அதே போல சாதாரண பெட்டிகளில் ஒவ்வொரு 8 இருக்கைகளுக்கும் அலைபேசி/மடிக்கணினிமின்னூட்டல் செய்ய வசதிகள் இருக்கின்றன. ஆனால் ஒன்று கூட வேலை செய்யவில்லை. பானிபத் நகரில் வேலை செய்யும் என்னுடன் பயணித்த ஒருதமிழ் மின்சாரவியலாளர் அதைத் திறந்து பார்த்தபோது அதற்கு மின்சார இணைப்பே இல்லைஎன்பது தெரிந்தது. அதுவே குளிரூட்டப்பட்ட பெட்டிகளில் வேலை செய்கிறது. எதற்கு இந்த தனி கவனிப்பு!

இன்னுமொன்றை இந்த ரயில் பயணத்தின் போது அனுபவித்தேன். நீண்ட பயணம் என்பதால் அவரவர் தங்களது கை பேசியில்பாட்டு கேட்டபடி வந்தனர். சிலர் பரவாயில்லை காதில் ’ஹியரிங் எய்ட்’ போல மாட்டியபடி கேட்டனர். ஆனால் நான் சொல்ல வந்தது அவர்களைப் பற்றி அல்ல. சத்தமாக பாட்டு கேட்டபடி வந்த சிலரைப் பற்றியே. இரவு 09.30 மணிக்கு மேல் தான் வண்டி கிளம்பியது எனஎல்லோரும் நொந்து கொண்டிருக்க, ஒருவருக்கு என்ன கவலையோ[!] தெரியவில்லை – அவர்கேட்ட பாட்டு அப்படி – என்ன பாட்டுன்னு கேட்கறீங்களா? இரவு 11.30 அளவில் அவர்சத்தமாக வைத்து கேட்ட பாட்டு – கேப்டனின் “ஒரு மூணு முடிச்சால முட்டாளா ஆனேன் கேளுகேளு தம்பி!”. கொடுமைடாசாமி!

சுத்தம் என்றால் என்னவென்று இந்தத் துறைக்கு யாரேனும் சொல்லித்தரவேண்டும். பயணம் செய்யும் நபர்களை விட எலிகளும், கரப்பான் பூச்சிகளும்அதிகமாகவே இருக்கின்றன! ஒரு வேளை அவைகளும் மாதாந்திர பயணச் சீட்டுகள் வாங்கி வைத்திருக்கின்றனவோ என்னவோ…

இப்படியாக பயணம் செய்து, 6 மணி நேரம் தாமதமாகக் கிளம்பியதன் விளைவு அதைஅப்படியே பராமரித்து சென்னையில் அகால வேளையில் அதாவது இரவு 02.50 மணிக்கு கொண்டுதள்ளியது துரந்தோ! இறங்கிய உடன் கேட்ட பாட்டு – ”ஆறிலும் சாவு நூறிலும் சாவு தாயகம் காப்பதுகடமையடா!” பாடியவர் –வண்டியிலிருந்து பெட்டிகளை இறக்கிக் கொண்டு இருந்த ஒரு கூலி! ஆஹா என்ன ஒரு பாடல்… சரியாக சேர்ந்திருந்தால் திருச்சி செல்ல மலைக்கோட்டைவிரைவு வண்டி பிடித்திருக்க முடியும். சேராததால், அதில் பதிவு செய்யப்பட்ட பயணச்சீட்டுகளை இரத்து செய்துவிட்டுபேருந்து மூலம் பயணம் செய்ய வேண்டியதாயிற்று.

கோயம்பேடு பேருந்து நிலையத்தில் இருந்து 08.00 மணிக்கு புறப்பட்டகுளிரூட்டப்பட்ட பேருந்தில் திருச்சிக்குப் புறப்பட்டேன். துரந்தோவில் தான் சுத்தம் இல்லையென்றால் கோயம்பேடும்அப்படியே! அங்கிருந்தபொதுக் கழிப்பறை – மூக்கை மொத்தமாக அடைத்துக் கொண்டோ அல்லது அறுத்து எறிந்துவிட்டோதான் பயன்படுத்த வேண்டும்…

சமீபத்திய பயணச்சீட்டுகள் விலையேற்றமோ என்ன காரணமோ தெரியவில்லை –பேருந்தில் மொத்தமாகவே 10-12 பயணிகள் தான் – அதுவும் கோயம்பேடு நிலையத்திலிருந்துதிருச்சி சென்றது நான் மட்டுமே – மற்றவர்கள் வழியில் இறங்குபவர்கள்… பேருந்து பயணத்தில் ரசித்த ஒரு விஷயம் – புதியதாய்[எனக்கு!] இருக்கும் நெடுஞ்சாலையில் நடுவே இருக்கும் பூச்செடிகள்…. கண்ணுக்குக் குளிர்ச்சியாய் இருந்ததை ரசித்தேன்.

இந்த பயணத்தில் எனக்குப் பிடித்த விஷயம் திருச்சியிலும் சென்னையிலும் சிலவலைப்பதிவர்களை சந்திக்க முடிந்ததுதான். திருச்சியில் திரு ரிஷபன், திரு ஆரண்யநிவாஸ் ஆர். ராமமூர்த்தி மற்றும்திரு வை. கோபாலகிருஷ்ணன் ஆகியோரையும் சென்னையில் திரு மோகன் குமார் மற்றும் திரு ஆர்.வி.எஸ். அவர்களையும் சந்தித்து அவர்களுடன் பேசியதில் எனக்கு மிக்க மகிழ்ச்சி. இன்னும் சில பதிவர்களை சந்திக்க நினைத்திருந்தும்நேரப் பற்றாக்குறையின் காரணமாக முடியவில்லை. அடுத்த பயணத்தின் போது பார்க்கலாம்!

மீண்டும் சந்திப்போம்….

நட்புடன்

வெங்கட்.

புது தில்லி.

புத்தம் புது புத்தாண்டு!

2012-01-01T00:00:00.000+05:30

இன்று புத்தாண்டு தினம். இந்த வருடத்தின்முதல் நாளில் நல்லதையே நினைப்போம். நல்லதையே செய்வோம். இன்றும் வரப்போகும் நாட்களும் இனியதாக அமையட்டும்…….

இந்த புத்தாண்டு நாளில் உங்கள் அனைவருக்கும் ஒரு விருந்து படைத்திருக்கிறேன்…. ரசித்து ருசியுங்கள்….

டிஸ்கி: இவை எல்லாம் என்ன வகை உணவுகள்என்று யோசிக்கவே நிறைய நாட்கள் எடுக்குமென நினைக்கிறேன்… என்ன கவலை…. :) வருடம் முழுவதும் நமக்காகக் காத்திருக்கிறதே…..

தீபாவளி/[G]கோவர்தன் பூஜா சமயத்தில் அஹமதாபாத்அக்‌ஷர்தாம் கோவிலில் நடக்கும் விழாவில் ஆண்டவனுக்குப் படைத்த 1392 வகையான உணவு வகைகள்இவை! இறைவனுக்குப் படைத்த பின் பக்தர்கள் அனைவருக்கும்பகிர்ந்து கொடுப்பார்கள்….

இந்த புதிய வருடத்தின் முதல் நாளில் நாம் எல்லோரும் புகைப்படத்தில் பார்த்து,ருசிப்போம்!… :)

உங்களுக்கும் உங்கள் குடும்பத்தினருக்கும் இனிய புத்தாண்டு வாழ்த்துகள்!

நட்புடன்

வெங்கட்

புது தில்லி

எங்கெங்கு காணினும் பூச்சியடா!

2011-12-30T19:50:00.000+05:30

[மத்தியப்பிரதேசம் அழைக்கிறது…. பகுதி-25]

(மத்தியப்பிரதேசம் அழைக்கிறது தொடரின் பகுதி 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24)

ஒலி-ஒளிக் காட்சி நடந்து கொண்டு இருக்கும்போதே கால்களில் ஏதோ ஊறுவது போன்றஒரு உணர்வு. கொசுவாக இருக்கும் என்று நினைத்துக் கொண்டு கால்களை ஆட்டியபடியேஎல்லோரும் பார்த்துக் கொண்டிருந்தோம். நிகழ்ச்சி முடிந்ததும் அங்கிருந்துவெளியேறினோம். ஊர்முழுவதும் ஓரிரு விளக்குகள் தவிர அனைத்தும் அணைக்கப்பட்டு இருக்கின்றது.

உத்தேசமாய் இதுதான் பாதையென்று கருதி நடந்து வந்தோம். கோட்டையின் வாயிலில் ஒரு விளக்கு எரிந்துகொண்டிருந்தது. அதைத்தாண்டும்போது எங்கள் அனைவரின் மேல் திடீரென ஒரு பயங்கரத் தாக்குதல். அந்த விளக்கை நோக்கி ஆயிரக்கணக்கில் பூச்சிகள்பறந்து கொண்டு இருக்கின்றன. அதன் வழியில் செல்லும் எங்கள் மேலெல்லாம் விமானத் தாக்குதல் தான். தட்டுத் தடுமாறியபடி வந்து எங்கள் வாகனங்களைஅடைந்தோம்.

ஊர் முழுக்க ஒரே இருட்டடிப்பு. நாங்கள் தங்கியிருந்த பேத்வா ரிட்ரீட் [Betwa Retreat] கூட இருட்டில்மூழ்கியிருக்கிறது. ஆங்காங்கே மின்மினி பூச்சிகள் போல் சில வெளிச்சம் குறைவாய்த் தரும்விளக்குகள். இந்த ஊரில்இருக்கும் பழைய கட்டிடங்கள் போலவே இங்கே இருக்கும் இந்த பூச்சிகள் பிரச்சனையும்மிகவும் புராதானமான ஒன்றாம்.

அதனால் அங்கே மாலை ஆனாலே இப்படி விளக்குகளை அணைத்து விட்டு இரவு 09.00 மணிஆகக் காத்திருக்கிறார்கள். அரசும் இந்த பூச்சித் தொல்லையைத் தடுக்க ஒன்றுமே செய்யவில்லை போல. நாங்கள் தங்குமிடம் வந்து சேரும்போது 08.00 மணி தான்ஆகியிருந்தது. அறைக்குச்சென்று கதவைச் சாத்திக்கொண்டு குழல் விளக்குகளைப் போட்டால் கூட கதவு இடுக்குகள்வழியே பூச்சிகள் வந்து விடும் என தங்குமிடத்தின் நிர்வாகி எச்சரிக்கவே ஒரு மணிநேரம் நிலவொளி இருந்த ஒரு பலகணியில் இருந்து பேத்வா நதியைப் பார்த்தபடிஅமர்ந்திருந்தோம்.

அப்போது எங்களுக்கென ஒரு கிராமிய நடன நிகழ்ச்சி இப்போது நடைபெறும் என்றுஅந்த நிர்வாகி சொன்னார். இரண்டு வயதான ஆண்கள் பாட, 10-12 வயதுடைய இளம்பெண் பாடலுக்கேற்ப புந்தேலாநகரத்தில் ஆடப்படும் கிராமிய நடனமாடினார். நிலவொளியில் பாடலும் பாடலுக்கேற்ற நடனமும் மனதைமயக்கியது. நடனமாடியபெண் எங்களில் சிலரையும் கூட நடனமாட அழைத்தார். அரை மணி நேரம் பாடலையும், நடனத்தையும் பார்த்துரசித்த பிறகு அந்த கிராமிய கலைஞர்களுக்கு எங்களால் இயன்ற பண உதவி செய்தபின் இரவுஉணவு தயாராகிவிடவே உள்ளே சென்றோம்.

நிறைய மின்விளக்குகள் இருந்தாலும், மெழுகுவர்த்தி ஒளியில் சில பெரியஉணவகங்களில் உணவு பரிமாறுவார்கள். அதுபோல் இங்கேயும் மின்விளக்குகள் இருந்தும் அதைப் பயன்படுத்த முடியாதநிலை. மங்கியஒளியில், அதுவும் வாயின் உள்ளே செல்வது உணவா, பூச்சியா என்று தெரியாத நிலையில்இரண்டொரு சப்பாத்தியை விடுவிடுவென உள்ளே தள்ளிவிட்டு எழுந்தோம்.

ஒன்பது மணிக்கு மேலாகிவிட்டபடியால் இனி பூச்சிகள் தொல்லையிராது, நீங்கள்சென்று உங்கள் அறைகளில் ஓய்வெடுங்கள் நாளை காலை சீக்கிரம் கிளம்பலாம் என்று பயணம்ஏற்பாடு செய்த பட்நாகர் சொன்னார். நானும் என்னுடன் இந்த முழு பயணத்திலும் என்னறையில் தங்கிய கேரள நண்பர்பிரமோதும் அறைக்குச் சென்றோம். நாங்கள் அறையை விட்டு அகலும்போது எல்லா விளக்குகளையும் அணைத்து விட்டுச்சென்றதால் ஓரிரு பூச்சிகள் தான் குளியலறையில் இருந்தது. அவற்றை தண்ணீர் விட்டு ஜலசமாதி செய்தோம்.

மறுநாள் காலை எழுந்தபோது தான் தெரிந்தது மற்ற அறைகளில் நடந்த கூத்துகள். அவர்கள் அறைகளில் விளக்குகளை அணைக்காமல்விட்டுவிட்டதால் அறை முழுக்க ஆயிரக்கணக்கில் பூச்சிகள்... தரை, படுக்கை,நாற்காலிகள், குளியலறை என்று எங்கெங்கு காணினும் பூச்சியடா! இரவு முழுவதும் எல்லாவற்றையும் பெருக்கி, ஒருமூலையில் குவித்து மொத்தமாய் ஹிட் அடித்து மயக்கமடையச் செய்து வாரி வெளியில் கொட்டியிருக்கிறார்கள். மொத்த அறையையும் De-bug செய்துமுடிக்கவே இரவு இரண்டு மணி ஆகிவிட்டதாம்.

வெளியே ஒவ்வொரு விளக்குக் கம்பத்தின் கீழும் ஆயிரக்கணக்கில் செத்துக்கிடந்த பூச்சிகள். மேலும் பூமியில்ஆங்காங்கே இருக்கும் சிறு துவாரங்களில் நிறைய பூச்சிகள் உயிருடன்…

நாங்களும், இன்னும் இரு நண்பர்களும் சீக்கிரமாகவே எழுந்து விட்டபடியால்தயாராகி வெளியே நகர்வலம் செய்து அப்படியே இங்கிருக்கும் சத்ரிகளைப் பார்க்கச்சென்றோம். அவை பற்றிஅடுத்த பகிர்வில்…..

மீண்டும் சந்திப்போம்….

வெங்கட்

புது தில்லி.

டிஸ்கி-1: பூச்சியின் புகைப்படம் போட்டு உங்களை பயமுறுத்த விரும்பவில்லை :)

உங்கள் அனைவருக்கும் இனிய புத்தாண்டு நல்வாழ்த்துகள்.

தடுப்பது மேல்.....

2011-12-26T07:57:00.003+05:30

மகப்பேறு மருத்துவமனையின் வரவேற்பு அறையில் காத்திருந்தனர்அந்த தம்பதி. அவர்களுக்கு முன் சென்றிருந்த பெண் வெளிவர எப்படியும் நேரம்எடுக்கும். அதற்குள் அந்தத் தம்பதியினரை கவனிப்போம்.

அழகாக அலங்காரம் செய்து, கன்னத்தில் திருஷ்டிப் பொட்டு வைத்துஅழகிய உடை அணிந்திருந்த தன் குழந்தையை “கண்ணே, மணியே, முத்தாரமே” என்றெல்லாம் கொஞ்சிக்கொண்டு இருந்தார் கணவன். மனைவியின்முகத்தில் நிறைய கவலை ரேகைகள், ஒருவித கலக்கமும் தெரிகிறது.

உள்ளே சென்றிருந்த பெண் வெளியே வந்து விட்டார். அடுத்ததுஇவர்கள் தான் என்பதால் உள்ளே சென்ற அவர்களைத் தொடர்ந்து நாமும் செல்வது நாகரிகம் அல்ல! இருந்தாலும் கட்டுரைக்காக கவனிப்போம்... உள்ளே டாக்டருக்கும் அந்த தம்பதிக்கும் நடந்த உரையாடல்:-

டாக்டர்: ம்...சொல்லுங்க…

பெண்: எப்படிச் சொல்றதுன்னு தெரியல…. இது எங்களுடையமுதல் குழந்தை. பிறந்து பதினோறு மாதம் தான் ஆகிறது. இப்போதுநான் திரும்பவும் கர்ப்பம். 45 நாட்களுக்கு மேல் ஆகிவிட்டது. அதற்குள்அடுத்த குழந்தை வேண்டாமென நாங்கள் நினைக்கிறோம். முதல் குழந்தைக்கேஒரு வயது ஆகாத நிலையில் இன்னுமொரு குழந்தை என்றால், என்னால் இருக்கும் குழந்தையையும்பார்த்துக்கொண்டு, என் உடலால் இன்னுமொரு பிரசவத்தினைத் தாங்க முடியுமா என்று புரியவில்லை. அதனால்இந்த கர்ப்பத்தினைக் கலைக்கலாம் என முடிவெடுத்து உங்களிடம் வந்திருக்கிறோம்.

டாக்டர்: சரி, வாம்மா, பார்க்கலாம்… [சிறிதுநேரத்திற்குப் பின்], "ம்ம்ம்… கொஞ்சம் கஷ்டம் தான். உங்க பிரச்சனைஒரு குழந்தை ஏற்கனவே இருக்கும்போது அதையும் பார்த்துக்கொண்டு இன்னுமொரு குழந்தையை வயிற்றுக்குள்வளர்த்து பெற முடியாது என்பதுதானே. வயிற்றுக் குழந்தையை இப்போது ஒன்றும் செய்ய முடியாது, அதாவதுஅதை அழிக்க முடியாது. வேண்டுமானால் ஒன்று செய்யலாம், ஏற்கனவே பிறந்த இந்த குழந்தையைவேண்டுமானால் அழித்து விடலாம். அது கொஞ்சம் சுலபம்... அப்புறம் நீங்கள் உங்கள் வயிற்றில்வளரும் குழந்தையை பிறந்த பின் பொறுமையாக வளர்க்கலாம் இல்லையா!”

தம்பதி: என்ன டாக்டர் சொல்றீங்க! உங்களுக்கு என்ன ஆச்சு! பிறந்தகுழந்தையை, என் செல்லத்தை அழிக்க சொல்றீங்க! மூளை குழம்பிப்போச்சா என்ன….

டாக்டர்: உங்களுக்குப்பிறந்த குழந்தை வெளியே இருக்கு. இப்ப கருவுற்றிருக்கும் குழந்தை வயிற்றுனுள் இருக்கிறது. வித்தியாசம்வேறொன்றும் இல்லையே. அதற்கும் வளர்ச்சி இருக்கு. அதை அழிக்கணும்னு சொன்னாஎப்படி இருக்கும்னு பாருங்க! ஒரு குழந்தை வயிற்றுக்குள் எப்படி எல்லாம் வளருதுன்னு உங்களுக்குத்தெரியுமா… இந்த காணொளியைப் பாருங்க, புரியும்.

”இந்தக் குழந்தை உருவாகக் காரணம் நீங்க இரண்டும் பேரும் தானே. அதை இப்பநீங்களே அழிக்கணும்னு சொன்னா எப்படி… வரு முன் காத்திடாமல், வந்த பின்பு இப்படி அழிக்கணும்னு வரீங்களே…. எத்தனையோவழிமுறைகள் இருக்கும் இந்தக் காலத்தில் இப்படி இருக்கக் கூடாது நீங்க. அதை புரியவைக்கதான் உங்கள் கிட்ட அப்படி பேசினேன்.

மனதில் ஒரு தெளிவுடன் தம்பதியினர் வெளியேறினர் மகப்பேறு மருத்துவமனையிலிருந்து…. நாமும்தான்.

என்ன டாக்டர் சொல்வது சரிதானே! வேண்டாம்எனில் வருமுன் தடுப்பது தானே நல்லது! வந்தபின் அழிக்க யோசிப்பது, கொலைக்குச் சமம்….

மீண்டும் சந்திப்போம்…

நட்புடன்

வெங்கட்.

டிஸ்கி-1: இது முகப் புத்தகத்தில் ஆங்கிலத்தில் வந்த ஒரு செய்தியைத்தமிழ்ப்படுத்தி, கொஞ்சம் விஷயங்கள் சேர்த்து எழுதியது.

டிஸ்கி-2: இந்த வருடத்தின் நூறாவது பதிவு!

டவுசர் பாண்டி ...

2011-12-23T08:06:00.000+05:30

[மனச்சுரங்கத்திலிருந்து…]

நெய்வேலி நினைவுகளைப் பற்றி "மனச்சுரங்கத்திலிருந்து" பக்கங்களில் அவ்வப்போது பகிர்ந்து வருகிறேன். எங்கள் வீட்டிலிருந்த பல மரங்கள்பற்றியும் அதில் இருந்து கிடைத்த காய்-கனிகள் பற்றியெல்லாம் சில பதிவுகளில்எழுதியிருக்கிறேன். இந்தப் பகிர்வில் நாவல் பழம் பறிக்கப்போய் நடந்த அமர்க்களங்களைப் பற்றிசில சுவையான விவரங்களை உங்களுடன் பகிர்ந்துகொள்ளப் போகிறேன்.

எங்கள் வீட்டில் மூன்று பேர் – நான், அக்கா, தங்கை. இடது பக்க வீட்டில் [வலப்பக்க வீட்டில் இருந்தது டிரைவரூட்டம்மா] ஒரு மலையாளி. அவர்களுக்கு மூன்று குழந்தைகள் – பிரசாத், ஒரு அக்காமற்றும் முரளி. அவர்களுக்கு பக்கத்து வீட்டில் ஒரே ஒரு அக்கா. ஆக மொத்தம் ஏழுபேர். எங்களோடஎல்லா விஷமமும் அரங்கேறுவது எங்கள் தோட்டங்களில் தான்.

எங்கள் வீட்டிலும், முரளி வீட்டிலும் பல மரங்கள் இருந்தாலும், நாவல் பழமரம் மட்டும் மூன்றாவதாக இருக்கும் அக்கா வீட்டில் தான் இருந்தது. ஒரு நாவல் பழ சீசனில் எங்கள் எழுவர் படை அந்த நாவல்மரத்தின் அருகே முற்றுகையிட்டது. கீழே விழுந்திருந்த பழங்களை எல்லாம் எடுத்துப் பார்த்தால் ஆங்காங்கேஅடிபட்டு தூசி படிந்திருந்தது. அவற்றை உண்ண மனசு இடம் தரவில்லை – எப்படித் தரும், மேலே மரம் முழுவதும் பெரிய பெரிய முழு நாவல் பழங்கள் எங்களை “வா, வா” என்று அழைக்கும் போது?

எங்கள் ஏழு பேரில் – “டவுசர் பாண்டி” யாக இருந்த நான், பிரசாத், முரளிமூன்று பேருமே மரம் ஏறுவது என்றும் நாவல் பழங்களைப் பறித்து ட்ரவுசர் பாக்கெட்டில்போட்டுக் கொண்டு கீழே இறங்கி வந்து எல்லோரும் பகிர்ந்து உண்ணுவது என்றும் எழுவர்படையில் – பெரும்பான்மையாக இருந்த மகளிர் அணி முடிவு செய்தது.

சரி என்று நாங்கள் மூவரும் நாவல் மரத்தில் ஏறினோம். அணில், பறவைகள்கடிக்காமல் முழுமையாக இருந்த நாவல் பழங்களைப் பறித்து பாக்கெட்டில் போட்டுக் கொள்ளஆரம்பித்தோம். இரண்டிரண்டு பாக்கெட்டுகள் நிரம்பி வழியும் அளவுக்கு எடுத்து கீழேஇறங்க ஆயத்தமாகும்போது தான் அந்த எதிர்பாராத நிகழ்ச்சி...

கீழே இருந்து அண்ணாந்து பார்த்தபடி எங்கள் மூவரையும் உற்சாகப்படுத்திக்கொண்டு இருந்த மகளிர் அணி திடீரென அலற ஆரம்பித்தது. ”டேய் அங்க பாரு, மரத்துல பாம்பு…!” என அலறல் சத்தம்கேட்ட உடனே நானும் பிரசாத்தும் சரசரவென பாம்பை விட வேகமாக இறங்க ஆரம்பிக்க,முரளியோ "ஆ... பாம்பா?" என்று பயத்தில் அலறியபடியே பூமியில் இருந்து பனிரெண்டு அடி மேலேயே இரண்டு கையையும் விட்டு அங்கிருந்துஅப்படியே கீழே விழ அப்போது ஆரம்பித்தது பிரச்சனை.

கீழே விழுந்தாலும் முரளி எழுந்து எங்களுடன் ஓடி வர, அதற்குள் எங்கள்அம்மாக்கள் வீட்டிலிருந்து மகளிர் அணி போட்ட சத்தத்தில் ஓடி வர, பாம்பு விஷயம்தெரிந்தது மட்டுமல்லாது, முரளி கீழே விழுந்தது முதல் ஆதியோடு அந்தம் வரை எல்லாவிஷயமும் கேட்டு – யார் யாரை அடிக்கிறோம் என்பது கூடத் தெரியாமல் அடித்துக் கொண்டுஇருந்தார்கள். முரளி கீழேவிழுந்ததில் கூட அவ்வளவு அடிபட்டிருக்காது – அவன் அம்மா அடித்ததில் தான் நிறையஅடிபட்டு இருக்குமோ என்று எங்களுக்கு தோன்றும் அளவுக்கு அடி... எங்களுக்கும் தான்.

இத்தனை நடந்தாலும், மகளிர் அணி காரியத்தில் கண்ணாய் இருந்தார்கள் –எங்களைப் பார்த்து ஜாடையாகக் கேட்டுக் கொண்டு இருந்தனர் – பாக்கெட்டில் இருக்கும்நாவல் பழம் பத்திரம் தானே! நாங்களும் அடி வாங்கியபடியே பதில் கொடுத்துக் கொண்டு இருந்தோம். பத்திரமாக இருக்கு!

அடித்து ஓய்ந்த பின் அவரவர் உள்ளே செல்ல, மகளிர் அணி காரியத்தில் இறங்கிற்று. எல்லா நாவல் பழங்களையும் தண்ணீரில் சுத்தம் செய்து, உப்பு,மிளகாய்த்தூள் தூவி கலக்கி, ஏழு பங்கு பிரித்தனர். முரளிக்கு மட்டும் கொஞ்சம் அதிகம் -- பாவம், கீழே விழுந்ததால்! எல்லோருமாக நாவல் பழங்களைச் சுவைத்தோம்.

குப்புற விழுந்தாலும் நாவல் பழத்தை சுவைக்காமல் விடுவோமா என்ன... தில்லியில் நாவல் பழத்தை எப்போது பார்த்தாலும் அந்த நினைவுகள் வந்துகொண்டேயிருக்கும். உடனே பக்கத்து வீட்டு முரளியை அலைபேசியில் அழைத்து விடுவேன். ஏனெனில் முரளியும் தில்லியில் தான் தாமசம் கேட்டோ! [மலையாளம்…!]

மீண்டும் ”மனச்சுரங்கத்திலிருந்து…” பகுதியில் வேறொரு நினைவுடன்சந்திக்கிறேன்…

நட்புடன்

வெங்கட்.

ஓவியமாய் ஒரு மாளிகை – ராஜ்மஹால்

2011-12-19T08:03:00.000+05:30

[மத்தியப்பிரதேசம் அழைக்கிறது…. பகுதி-24]

(மத்தியப்பிரதேசம் அழைக்கிறது தொடரின் பகுதி 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23)

சென்ற பதிவான ராம் ராஜாமந்திர்-ல் பார்த்த கிருஷ்ண பக்தர் ராஜா மதுகர் ஷா அவர்களால் கட்டப்பட்ட அழகிய மாளிகைதான் ராஜ்மஹால். இந்த மாளிகையில் ”சுவர் சார்ந்த சித்திரங்கள்” எனப்படும் muralசித்திரங்கள் நிறைய இருக்கின்றன. அவற்றில் பல இப்போதும் பொலிவுடன் காணப்படுகின்றன.

என்னுடைய எழுத்தில் சொல்வதை விட ஓவியங்கள் சொல்வதுஅதிகம். அதனால் இந்தபகிர்வில் ராஜ்மஹாலில் இருந்த சுவர் சார்ந்த சித்திரங்களை நான் எடுத்தபுகைப்படங்களை கீழே கொடுத்துள்ளேன் ஒரு காணொளியாக.

இந்த மஹாலில் நான் பார்த்து அதிசயித்த இன்னும் ஒருவிஷயம் அங்கே இருந்த குளிர்சாதன வசதி. ஜன்னல்கள் இல்லாத ஒரு அறையில் மேலிருந்து வரும் ஒரு பெரிய இடைவெளி வழியாகஅப்படி ஒரு குளிர்ந்த காற்று வருகிறது. ஒன்றரை டன் ஏ.சி. கூட அந்த அளவுக்குக் குளிர்ந்த காற்று தருமா என்பதுசந்தேகம். அந்தகாலத்திலேயே நிறைய முன்னேறியிருக்கிறார்கள் என்பதை நினைக்கும்போது மனதில்மகிழ்ச்சி.

ராஜ்மஹால் முழுவதையும் தரிசித்த பிறகு ஓர்ச்சாநதியில் ராஃப்டிங் செய்ய ஏற்பாடு செய்திருந்தார்கள். ஆனால் எங்களது துரதிர்ஷடம் பேத்வா நதியின் நடுவேஇருக்கும் ஒரு நான்கு அடி அகலப் பாதை மூழ்கும் அளவுக்கு தண்ணீர் கரைபுரண்டுஓடிக்கொண்டிருந்தது. அதனால் இப்படி இருக்கும் போது ராஃப்டிங் செய்வது அவ்வளவு உகந்ததல்ல,ஆபத்து அதிகம் என்று சொல்லி விட்டார்கள் L

இந்த பகுதியில் இருந்த ஓவியமான மாளிகை பற்றிய செய்திகள் படித்துமகிழ்ந்திருப்பீர்கள் என நினைக்கிறேன். அடுத்த பகுதியில் ஒரு படையெடுப்பு பற்றி எழுத இருக்கிறேன். காத்திருங்கள்.

மீண்டும் சந்திப்போம்….

நட்புடன்

வெங்கட்

புது தில்லி

ராம் ராஜா மந்திர்:

2011-12-10T12:12:00.001+05:30

[மத்தியப்பிரதேசம் அழைக்கிறது…. பகுதி-23]

(மத்தியப்பிரதேசம் அழைக்கிறது தொடரின் பகுதி 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22)

சாதாரணமான கணவன் – மனைவிக்குள் மட்டும்தான் கருத்துவேறுபாடு இருக்குமா? சிவபெருமானுக்கும்பார்வதிக்குமே கருத்து வேறுபாடுகள் இருந்தது பற்றி நாமெல்லாம் திருவிளையாடல்படத்தில் பார்த்திருக்கிறோம் இல்லையா? அப்படிஇருக்கும்போது ராஜா – ராணி மட்டும் விதிவிலக்கா என்ன? அப்படி ஒருராஜா-ராணிக்குள் ஏற்பட்ட கருத்து வேறுபாடின் காரணமாய் தோன்றியது தான் இந்த ராம்ராஜா மந்திர்.

சென்ற பகுதியில் புந்தேலா ராஜாங்கம் பற்றிசொல்லியிருந்தேன். அந்த ராஜாங்கத்தில் பதினாறாம் நூற்றாண்டில் இருந்த ஒரு ராஜா மதுகர் ஷா. தீவிரமான கிருஷ்ண பக்தர். வருடா வருடம் மதுரா சென்று கிருஷ்ணபகவானை தரிசிப்பதைவழக்கமாகக் கொண்டு இருந்தவர். எது தவறினாலும் தவறும் ராஜா மதுகர் ஷா மதுரா செல்வது மட்டும் தவறாது.

ராணி கணேஷ் குவா[ன்]ரி ராம பக்தை. வருடம் ஒருமுறையாவது அயோத்யா செல்ல வேண்டும் எனநினைத்து அதைக் கடைப்பிடித்தும் வருபவர். மதுரா செல்வதை விட அயோத்யாசெல்வதையே விரும்புபவரும் கூட.

இப்படி ராஜா-ராணி இருவரும் இரு துருவங்களாக இருக்க,ஒரு முறை ராஜா மதுரா கிளம்ப யத்தனிக்கும்போது ராணியையும் தன்னுடன் வரும்படிஅழைக்கிறார். எப்போதும்போலவே ராணி மறுத்து தான் ராஜாவுடன் மதுரா வர விரும்பவில்லையென்றும் அயோத்யா செல்லவிரும்புவதாகவும் சொல்கிறார்.

ராஜாவுக்கு பயங்கர கோபம். அவருடைய வார்த்தையை வேறுயாராவது கேட்காமல் இருந்திருந்தால் நிச்சயம் சிரச்சேதம் செய்யச் சொல்லியிருப்பார். ஆனால் சொன்னது பட்டத்து ராணியாயிற்றே. இருந்தாலும் எதாவது தண்டனை தரவேண்டும் என்றுநினைத்தவர் ”நான் மதுரா செல்கிறேன். நீ அயோத்யா செல்! திரும்ப வரவேண்டும் என நினைத்தால் உன்னுடைய ஆத்ம தெய்வம்ராமனுடன் திரும்பி வா!” என்று கோபமாக சொல்லிவிட்டு மதுரா சென்று விட்டார்.

ராணிக்கு தனது ராமனின் மேல் ஆழ்ந்த நம்பிக்கை.நிச்சயம் தன்னுடன் அவர் ஓர்ச்சா வந்து விடுவார் என்ற நம்பிக்கையில் தோழிகள் புடைசூழ தன்னுடைய மாளிகையிலிருந்து ரதத்தில் கிளம்பி அயோத்யா வந்து சேருகிறார். அங்கே ராமனை தரிசித்து தன்னுடன் ஓர்ச்சாவந்துவிடும்படி சொல்ல, அதற்கு பதிலேதுமில்லை. ஆனாலும் துவண்டு போய்விடாமல் அயோத்யா நகரின் சரயுநதிக்கரையில் ராமனை நோக்கி தவம் இருக்க ஆரம்பித்து விட்டார்.

நாட்கள் ஓடின . ராமனின் தரிசனம் கிடைத்தபாடில்லை. நீண்ட காலம் தவமிருந்தும் ராமன்பிரத்யட்சமாய் தரிசனம் தராததால் தன்னுடைய உயிரை மாய்த்துக்கொள்ள முடிவு செய்கிறார்ராணி கணேஷ் குவா[ன்]ரி. ஆர்ப்பரித்து ஓடிக்கொண்டிருக்கும் சரயு நதியில் பாய்ந்து விடஎத்தனிக்கும்போது ராமன் ஒரு சிறுவன் வேடம்பூண்டு ராணியின் முன் தரிசனம் தருகிறார்.

தரிசனம் தந்ததுடன் நில்லாமல் சிறுவன் உருவத்திலேயேஓர்ச்சாவில் கோவில் கொள்ளவும் சம்மதிக்கிறார் – ஒரு சிறிய நிபந்தனையோடு. அது – 'ஓர்ச்சா சென்றபின் எங்கு முதலில் அமர்கிறேனோ அங்கேயே கோவில் கொள்வேன்' என்பது தான். ராமன் தன்னுடன் வரச் சம்மதம் சொன்னவுடன் ராஜா மதுகர்ஷாவிற்கு முன்தகவல் அனுப்பி ராம்ராஜாவிற்கான கோவிலை தயார் செய்யச் சொல்கிறார். ராஜாவும் “சதுர்புஜ் மந்திர்” என்ற கோவிலைநிர்மாணிக்கிறார்.

ராணி கணேஷ் குவா[ன்]ரி ஓர்ச்சா நகரத்தினை வந்தடையும்போது சதுர்புஜ் மந்திரில் இன்னும் ஒரு நாள் வேலை பாக்கி இருந்திருக்கிறது. ஆகவே ராணி தன்னுடைய அரண்மனையிலேயே சிறுவன் ராமனைஉட்கார வைக்கிறார் – அவரின் நிபந்தனையை மறந்து. அடுத்த நாள் சதுர்புஜ் மந்திர்தயாராகிவிடவே அவரை அங்கே பிரதிஷ்டை செய்ய நினைக்க, சிறுவன் ராமனை அசைக்கவேமுடியவில்லை.

அதனால் தன்னுடைய அரண்மனையையே ராமனுக்கு ”ராம்ராஜாமந்திர்” என்ற கோவிலாக்கி விட்டு வேறு மாளிகைக்குக் குடியேறுகிறார் ராணி. இன்றைக்கு இந்த ராம் ராஜா மந்திர் மத்தியப்பிரதேசத்தின் டிகம்கர் மாநிலத்தில் உள்ள முக்கியமான கோவில். சுற்றுப்புறத்தில் இருக்கும் அத்தனை கிராமங்களிலும்இருந்து சாரிசாரியாக வண்டி கட்டிக்கொண்டு வருகிறார்கள். ஓர்ச்சாவின் பேத்வா நதியில் நீராடி ராம்ராஜாவினை தரிசித்துஅவன் அருள் பெற்றுச் செல்கிறார்கள். நீங்களும் இந்தப் பதிவின் மூலம் ராம்ராஜாஅருள் பெறுவீர்களாக!

மீண்டும் ஒரு ஓவியப் பகிர்வில் சந்திப்போம்.

நட்புடன்

வெங்கட்

அண்மையில் விரிந்த அருமையான வலைப்பூ

2011-12-07T08:06:00.001+05:30

இரண்டு வாரங்களுக்கு முன் தில்லியின் சர்வதேச விமான நிலையத்தின்அருகே இருக்கும் ஒரு சமுதாயக் கூடத்தில் ஒரு கல்யாண வரவேற்பு. என்னையும்குடும்பத்துடன் அழைத்திருந்தார்கள். நானும் இன்னொரு நண்பரும் சென்றிருந்தோம்.

கடற்படை இசைக்குழுவின் இனிமையான இன்னிசையோடு மாலை ரம்மியமாகஇருந்தது. நான் எழுதப்போவது இந்த வரவேற்பில் இருந்த அற்புதமான உணவுபற்றியோ அந்த இடத்தின் பெருமை பற்றியோ இல்லை. ஆனால் நான்சந்தித்த ஒரு மூத்த ஆசிரியர் பற்றி.

சென்னையின் பொன்னேரி பகுதியில் ஒரு பள்ளியில் பணியாற்றி ஓய்வுபெற்ற ஒரு மூத்த தமிழாசிரியர் அந்த கல்யாண வரவேற்பிற்கு வந்திருந்தார். அவரிடம்என்னை ”இவர் தமிழில் வலைப்பூ வைத்திருக்கிறார், நிறைய எழுதுகிறார்!” என்றெல்லாம் கொஞ்சம்அதிகமாகவே அறிமுகம் செய்து விட்டு என்னுடைய நண்பர் வேறு வேலையாக சென்று விட அவருடன்அளவளாவிக் கொண்டு இருந்தேன்.

தமிழாசிரியர் என்பதால் நிறைய தமிழில் வார்த்தை விளையாட்டுகளைச்சொல்லி தமிழின் சிறப்பு பற்றி சிலாகித்துக் கொண்டிருந்தார். அவர் சொன்னஒரு வார்த்தை விளையாட்டு கீழே:

”பணியில் இருக்கும்போது அவரது பள்ளியை வேறு ஒரு இடத்திற்குஇடமாற்றம் செய்தார்களாம். அந்த இடம் Sub-Treasury பக்கத்தில் இருக்கிறது என்று மட்டும்தான் தெரியும், Sub-Treasury-க்கு எப்படிச் செல்வது எனத் தெரியவில்லை என அவருடன் பணிபுரியும்மற்றொருவர் சொல்ல, அது தன்னைத்தானே சுய அறிமுகம் செய்து கொள்ளும், கவலைப்படேல்!” என்று இவர் சொன்னாராம். அவருடையநண்பருக்குப் புரிந்ததோ இல்லையோ, எனக்குப் புரியவில்லை.

அடுத்து என்ன சொல்லப் போகிறார் என்ற ஆர்வத்துடன் நான் பார்க்க,”Sub-Treasury-க்கு தமிழில் என்ன?” என்றார். நானும்”சார்நிலைக் கருவூலம்” எனச் சொன்னேன். அதிலேயே பதில் இருக்கிறது என்றார். “சார்,நில், ஐ [I], கருவூலம்” எனப் பிரித்து, பார்தீர்களா, ”சார்” என விளித்து, ”நான் தான்கருவூலம்” என தன்னையே சுய அறிமுகம் செய்து கொள்கிறது என்றாராம்.

தமிழில் மட்டுமல்ல ஆங்கிலத்திலும் நல்ல பாண்டித்வம் பெற்றிருக்கிறார். எந்த மொழியாகினும்அதனை ஆழ்ந்து ரசித்தால் மட்டுமே அதனை நன்கு உபயோகிக்க முடியும் இல்லையா? கல்யாணத்திற்குஅழைத்துப் போக முடியாமல் போனால் நாம் என்ன சொல்வோம், “கொஞ்சம் வேலையிருந்தது,வெளியூர் போய் விட்டேன்” என்று ஏதாவது சொல்லி சமாளிப்போம்.

அவர் சொன்னார், “எனக்கு உங்கள் வீட்டு கல்யாணத்திற்கு வரக்கூடாதுஎன்ற “Intention” கிடையாது, “In Tension” வர முடியவில்லை. எனக்குசில பிரச்சனைகள், அந்த Tension-ல் வர முடியவில்லை என்பதை அழகாய் இப்படி சொல்லலாமே….”

இது போல நிறைய விஷயங்கள் அவருடன் பேசிக்கொண்டு இருந்ததில்கவனித்தேன். அவைகளுடன் கதைகள், கவிதைகளையும் கூட தன் கைப்பட எழுதி வைத்திருக்கிறாராம். பல இலக்கிய அமைப்புகளில் இருந்தாலும் வலைப்பூ என்பது தனக்குபுதிது என்றும், அப்படியென்றால் என்ன, அதை எப்படி ஆரம்பிப்பது என்றெல்லாம்ஆர்வத்துடன் கேட்க நானும் விளக்கமாகச் சொன்னேன்.

கூடிய விரைவில் தானும் ஒரு வலைப்பூ ஆரம்பித்து விடுகிறேன்என அவர் சொல்லவும் "சந்தேகங்கள் இருப்பின் கேளுங்கள்" என்று சொல்லி அவரிடமிருந்துவிடை பெற்றேன். மூத்த தமிழாசிரியர், நிறைய விஷய ஞானம் உடையவர் என்பதால்,இவர் போன்றவர்கள் வலைப்பூக்களில் எழுதினால் நாமும் நல்ல பல விஷயங்களைக் கற்றுக் கொள்ளலாமேஎன்ற எண்ணமே இதற்குக் காரணம்.

நேற்று அவரிடம் இருந்து அலைபேசியில் அழைப்பு. அவரது மகனின்உதவியுடன் ஒரு வலைப்பூ ஆரம்பித்து விட்ட சந்தோஷ செய்தியை சொன்னார். அவரது வலைப்பூமுகவரி www.kanakkayan.blogspot.com. [கணக்காயன் என்பது அவரது புனைப்பெயர்]. ஆரம்பித்த உடனேயே,தன்னுடைய கவிதைகள், அறிமுகம் என்று மள மளவென்று 15 இடுகைகளை இட்டு விட்டார். வலையுலகநண்பர்களே, அவரது பக்கத்திற்குச் சென்று படித்து கருத்துரைகளை வழங்கி வரவேற்கும் படிவிண்ணப்பிக்கிறேன்.

மீண்டும் சந்திப்போம்!

வெங்கட்.

புது தில்லி.

ராய் ப்ரவீனின் – பாடலும் நடனமும்

2011-12-05T08:13:00.001+05:30

[மத்தியப்பிரதேசம் அழைக்கிறது…. பகுதி - 22]

(மத்தியப்பிரதேசம் அழைக்கிறது தொடரின் பகுதி 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21)

புந்தேலா ராஜாக்களில் ஒருவரான ராஜா இந்திரமணி அவர்கள்பதினேழாம் நூற்றாண்டின் பாதிகளில் ஓர்ச்சா நகரத்தினை ஆட்சி செய்து கொண்டிருந்தநேரம். அவர் இயல்இசை நடனத்தில் மிகுந்த நாட்டம் உடையவராக இருந்தாராம். எப்போதும் நிறைய இசை நிகழ்ச்சிகளும், நடனநிகழ்ச்சிகளும் நடைபெற்றன.

அப்படி நடக்கும் நிகழ்ச்சிகளில் பாட்டு பாடி, நடனம்ஆடும் ஒரு அழகிய பெண்மணி தான் ராய் ப்ரவீன். அந்த ராஜாங்கத்திலேயே பாட்டு மட்டுமல்லாதுநடனத்திலும் தலை சிறந்தவள். பாட்டு பாடி நடனம் ஆடும் ராய் ப்ரவீன் அழகிலும் குறைந்தவளல்ல. அவள் மீது ராஜா இந்திரமணிக்கு ஆசை. ராய் ப்ரவீனுக்கும் ராஜா மீது தீராத காதல்.

என்ன தான் காதலும் ஆசையும் இருந்தாலும் எல்லாராஜாக்களைப் போல இவரும் தனது காதலியும் நடனம் ஆடுபவருமான ராய் ப்ரவீனை கல்யாணம்செய்து கொள்ளவில்லை. ஆசை நாயகியாகத்தான் வைத்திருந்தார். நடனம், பாடல், காதல் என்று சென்று கொண்டிருந்த அந்தவாழ்வில் ஒரு திருப்பம்.

ராய் ப்ரவீன் அவர்களின் பாடல்-நடனம் ஆகியவற்றின்சிறப்பினால் வந்த புகழ் அவர்கள் நாட்டில் மட்டுமல்லாது தில்லியை ஆண்ட முகலாயமன்னரின் காதுகளையும் எட்டியது. ராய் ப்ரவீனின் அழகு, அவளது குரலின் மேன்மை, நாட்டியமாடும் அழகுஆகியவற்றைக் கேள்விப்பட்ட முகலாய் மன்னர் உடனே அவளை தில்லிக்கு அனுப்பி வைக்குமாறுஓலை அனுப்பி விட்டார்.

முகலாய மன்னர்களின் ஆதரவு பெற்று ஆட்சி செய்த ராஜாஇந்திரமணிக்கு என்ன செய்வது என்று புரியவில்லை. முகலாய மன்னர் ஒரு பக்கம், ஆசை நாயகி மறுபக்கம் எனஇரண்டு பக்கங்களிலும் இழுக்கப்பட என்ன செய்வது என்று தெரியாமல்குழம்பியிருந்தபோது, ராய் ப்ரவீன் ராஜாவிற்கு தைரியம் சொல்லி, ”என்னை அனுப்பிவையுங்கள், நான் சீக்கிரமே திரும்பி வருவேன்” என்று சொல்லி தில்லி கிளம்பிசென்றாள்.

முகலாய மன்னர் அரண்மணையில் ராய் ப்ரவீன்பாடல்-நடனத்திற்கு ஏற்பாடு செய்தார். முதல் பாடலிலேயே மன்னரை மறைமுகமாக ”நாய்” என்று திட்டியபடி அவள் தைரியமாக பாடி நடனம் ஆட,மன்னரைச் சுற்றி இருக்கும் எல்லோருக்கும் அதிர்ச்சி. மன்னர் நிச்சயம் மரண தண்டனை வழங்குவார் என அவர்கள் எதிர்பார்க்க, ஆனால் அவரோ எதற்காக இப்படி சொல்கிறாள்இந்தப் பெண் என்பதை விசாரித்து, ராஜா இந்திரமணியின் மேல் கொண்ட காதலைத் தெரிந்து அவளைதிரும்பவும் ஓர்ச்சா நகரத்திற்கே மரியாதை செய்து அனுப்பி வைக்கிறார்.

திரும்பவும் ராஜா இந்திரமணியின் சபையில் ராய்ப்ரவீனின் பாடலும் நடனமும் தொடர்கிறது. கூடவே அவர்களின்காதலும். தனது காதல்தலைவிக்காக ஏதாவது செய்ய வேண்டும் என்ற எண்ணத்தில் “ஆனந்த் மஹால்” இருக்கும் பெரியபுல்வெளியில் ஒரு இரண்டு அடுக்கு மாளிகையைக் கட்டி அதில் அவரை தங்கவைத்திருக்கிறார். அப்படிக் கட்டப்பட்ட மாளிகை தான் ராய் ப்ரவீன் மஹால்.

கீழே நாட்டியம் – பாடல் ஆகியவை நடத்த ஒரு பெரியகூடமும், மேலே அழகிய கூடங்களும், பூமிக்குக் கீழே குளிர்ந்த தங்குமிடமும் அமைந்தகட்டிடமாகக் கட்டி தனது காதல் நாயகிக்காக கொடுத்து விட்டார் ராஜா இந்திரமணி.

ஆனால் தற்போது இந்த மஹால் இருக்கும் நிலை பார்த்தால்மனதுக்குக் கஷ்டம் தான் மிச்சம். மாடுகள் அங்கே வளர்ந்திருக்கும் புற்களை மேய்ந்து கொண்டிருக்கிறது. எங்கும் வௌவால் எச்சங்களின் நாற்றம். படிக்கட்டுகள் மூலம் தட்டுத் தடுமாறி ஏறி மேலேசென்று பார்த்தால் ஆங்காங்கே சிதிலமடைந்து கிடக்கிறது கட்டிடம்.

இந்த இடமா நடனமும் பாடலுமாக சந்தோஷமாக இருந்தது என்றுஎண்ணும்படி இருக்கிறது. ஓர்ச்சா நகரம் முழுவதும் உள்ள பெரும்பாலான கட்டிடங்களின் நிலையும்இதுதான். ஒரு சிலகட்டிடங்களை பராமரித்து வருகிறார்கள்.

எத்தனையோ வரலாற்றுச் சிறப்புமிக்க இடத்தை இப்படிஅழிவினை நோக்கிச் செல்ல விட்டுவிட்டார்களே! நாங்கள் சென்றபோது இந்த இடத்திலும் சில விளம்பரப்படங்களை எடுத்துக் கொண்டிருந்தனர். அப்படத்தில் நடிக்க வந்தவர்களின் பின்னே தான் பெரும் கும்பல் ஓடியது – வரலாற்றுச் சின்னங்களைப் பார்க்க அல்ல என்பதைநினைக்கும் போது வருத்தம்தான் மேலோங்கியது.

அடுத்ததாக உங்களுக்குச் சொல்லப் போவது ராம் ராஜாமந்திர் பற்றி. ஆனால் இந்தப்பகுதியில் அல்ல – அடுத்த பகுதியில். அதுவரை காத்திருங்கள்.

மீண்டும் சந்திப்போம்.

நட்புடன்

வெங்கட்.

அறுவை சிகிச்சை…

2011-12-02T20:38:00.001+05:30

[மனச்சுரங்கத்திலிருந்து…]

அந்த மருத்துவமனையின் மகளிர் உள்நோயாளிகள் பிரிவில் உடல் நிலை சரியில்லாதுஅனுமதிக்கப்பட்டிருந்தார் என் அம்மா. மாத்திரை மருந்துகள் எடுத்தும் சரியாகாததால் நான்கு-ஐந்து நாட்கள் அங்கேயே இருந்து தொடர் சிகிச்சை எடுக்கவேண்டியிருந்தது. இரண்டு நாட்கள் சிகிச்சை முடிந்த நிலையில், மூன்றாவது நாள் காலை…

செவிலியர் ஒருவர் வந்து அம்மாவிடம் ஒரு பச்சை நிற அங்கியைக் கொடுத்து “ம்ம்ம்… சீக்கிரம் உடைகளைக் களைந்து விட்டு இந்த அங்கியைமாட்டிக் கொள்! தலைமுடியை இரட்டைப் பின்னலாக போட்டுக்கொள்!” என்று சொல்ல, “ஏன்?”என்று கேட்டார் அம்மா.

அதற்கு அந்த செவிலியர், “மருத்துவமனையில் சொன்னால், சொன்னதைச் செய்யணும்,கேள்வியெல்லாம் கேட்கக் கூடாது, பதில் சொல்ல எனக்கு நேரம் இல்லை” என்றுமிரட்டியபடியே அடுத்தவேலையைப் பார்க்கச் சென்று விட்டார். அம்மாவும் எதுக்கு என்று புரியாமலேயே, தனது 47 –வது வயதில் இரட்டை பின்னல்பின்னிக்கொண்டு மருத்துவமனையின் பச்சை அங்கியை போட்டுக் கொண்டு, முகம் பார்க்கும் கண்ணாடியில் தன்னைப்பார்க்க, அந்தப் புரியாத நிலையிலும் தன்னைப் பார்த்து ஒரு சிரிப்பு… “இந்த வயதில் இது தேவையா?” என்று நினைத்தாரோ என்னவோ!

இந்த அலங்காரத்தோடு தயாராகி, அந்த முரட்டு செவிலியர் வருகைக்குக்காத்திருந்தார். 10-15 நிமிடங்களுக்குப் பிறகு வந்த அந்த செவிலியர் ”என்ன தயாரா? அறுவை சிகிச்சைப் பிரிவுக்கு நடந்து வர முடியுமா,இல்லை தள்ளுவண்டி வேணுமா?” எனக் கேட்க, அப்போதும் மனதில் தைரியத்தை வரவழைத்துக்கொண்டு “எனக்கென்ன, நல்லாத்தானே இருக்கேன், நடந்தே வரேன். ஆனால், அறுவை சிகிச்சைப் பிரிவுக்கு எதுக்குவரணும்?” என்று கேட்க, அந்த செவிலியர் சொன்ன பதில் மேலும் அதிர்ச்சியைஉண்டாக்கியது.

”அட என்னம்மா, உன்னோட ரொம்ப பேஜாராப் போச்சு! சொன்னபடி செய்ய மாட்டியா, சும்மா கேள்வி மேல கேள்வி கேட்காத!இன்னிக்கு உனக்கு கண் ஆபரேஷன். இனிமே தொணதொணக்காம என் கூட வா!” என்று சொல்லி முன்னே நகர, அம்மாவோ அதிர்ச்சியில் அங்கேயே நின்றுவிட்டார்.

பத்தடி சென்றதும் திரும்பிப் பார்த்த அந்த செவிலியர், ”அட ஏன் நின்னுட்டே,முடியல்லியா? இதுக்குத் தான் தள்ளுவண்டி வேணுமான்னு அப்பவே கேட்டேன், இப்ப இப்படி பண்ற!” என்றுசொல்ல, அம்மா “எனக்கு, எதுக்கு ஆபரேஷன்?” என்று கேட்டே விட்டார்.

அப்போது அந்த செவிலியர் சொன்ன பதில் தான் இந்தக் கட்டுரையின் ஹைலைட்! “ஏம்மா, உனக்குப் படிக்கத் தெரியுமா, இங்க பாருசீட்டு! உன் பேர் ஃபிலோமினா, வயசு 74, உனக்கு இன்னிக்கு கண் ஆபரேஷன்”. அப்போதுதான் எதற்கு இந்த கூத்தெல்லாம் என்பது அம்மாவுக்கு மெள்ள புரிய ஆரம்பித்தது.

”அடடா, நல்ல வேளை, இப்பவாவது சொன்னீங்களே, என் பேரு ஃபிலோமினா இல்லை, என்வயசு 47, ஒவ்வாமையினால் அரிப்பு ஏற்பட்டு அதற்காகத்தான் இங்கு சிகிச்சை எடுத்துக்கொண்டு இருக்கிறேன்! எனக்கு இரண்டு கண்ணும் நல்லாத்தான் தெரியுது” என்று சொல்ல, அதற்கு அந்தசெவிலியர் அலட்சியமாக சொன்ன பதில் – “ஏம்மா இதை முன்னாடியே சொல்ல மாட்டியா! சரி, சரி, இதெல்லாம் மருத்துவரிடம் சொல்லிடாதே…. போய்உன் உடைகளை மாட்டிக்கொள், நான் ஃபிலோமினாவைத் தேடறேன்”.

இதெல்லாம் நடந்த ஒரு மணி நேரத்தில் அம்மா, எனக்கு இப்போ நல்லா இருக்கு, நான்வெளி நோயாளியா வந்து சிகிச்சை எடுத்துக்கறேன் எனச் சொல்லி டிஸ்சார்ஜ்வாங்கிக்கொண்டு எதுவும் அசம்பாவிதம் நடப்பதற்குள் தப்பித்து வீட்டுக்கு வந்துவிட்டார்.

இந்த நிகழ்ச்சி நடந்து 20 வருடங்களுக்கு மேலாகி விட்டது. மருத்துவர்கள், செவிலியர்கள் ஆகியோரது பணி மிகவும்மகத்தான ஒன்று. இப்பணியில்மிகவும் பொறுமையும் பொறுப்பும் தேவை. எத்தனையோ நல்லவர்கள் இந்தப் பணியில் இருந்தாலும், மேலே சொன்ன செவிலியர்போன்ற சிலரால் மொத்த மருத்துவத் துறைக்கும், சேவகர்களுக்கும் பழி ஏற்பட்டுவிடுகிறது.

மருத்துவமே வியாபாரமாகி விட்ட இந்நாட்களில் இன்னும் நிலைமை மோசமாகிக்கொண்டே போவது தான் வருத்தமாக இருக்கிறது. இந்த நிலை என்றுதான் மாறுமோ என்ற கேள்விஎன் மனதில் தோன்றிமறைவதை தடுக்க முடியவில்லை.

மீண்டும் சந்திப்போம்!

வெங்கட்.