வெளியூர் எலி!

[பட உதவி: கூகுள்]

Non-Detailed Story என்ற ஆங்கில பாடத்தை சின்ன வயதில் நாமெல்லோரும் படித்திருப்போம்.  நிறைய கதைகள் அதில் இருக்கும்.  அப்ப தெரிந்ததை எதற்கு திருப்பிச் சொல்லணும்…. காரணம் இருக்கு நண்பர்களே! 

[பட உதவி: கூகுள்]

அந்தக் கதைகளில் “The Pied Piper” என்று ஒரு ஆங்கிலக் கதை நம்மில் பலரும் படித்திருப்போம்.  அந்த “The Pied Piper” இப்ப தில்லி ரயில் நிலையத்திற்குத் தேவை என்று ஒரு விளம்பரம் வந்தாலும் ஆச்சரியப்படுவதற்க்கில்லை!

தில்லியில் நடந்த காமன்வெல்த் போட்டிகளின் போது தில்லி முழுவதும் விதவிதமான ஏற்பாடுகள் நடந்தது, பலகோடிகள் செலவு [செலவு தான்!] செய்யப்பட்டது, அதற்காக “உள்ளே” சென்றது என நிறைய செய்திகளை படித்திருப்பீர்கள்.  அவற்றில் ஒன்றாக புதுதில்லி ரயில் நிலையத்திலிருந்த எலிகளை விரட்டி அடித்தார்கள்.  இப்போது அவையெல்லாம் திரும்பி வந்து விட்டன. 

[படம்:  சதீஷ் ஆச்சார்யா அவர்களின் வலைப்பக்கத்தில் இருந்து]

இரயில்வே அதிகாரி ஒருவர் 10 முதல் 12 அங்குல நீளமும் 4-5 அங்குல அகலமும் உள்ள எலிகள் தான் புது தில்லி ரயில் நிலையத்தில்  இருக்கும் பெரிய பிரச்னை என்று சொல்லியிருக்கிறார். இந்த எலிகளின் தொல்லையை நீக்க தொழில்நுட்பமெல்லாம் பயன்படுத்த நினைத்திருக்கிறார்களாம்!  நிலையத்திற்கு வரும் எலிகளில் சிலவற்றைப் பிடித்து அவற்றுக்கு ”Chip” பொருத்தி, அவை தனது வீட்டிற்கு [அதான்பா எலிப்பொந்து!] செல்லும்போது அதன் பின்னால் போய் மொத்த எலிகளையும் அழிக்க முடிவு செய்திருக்கிறார்கள்.

நிலையத்தின் பார்சல் ஏற்றும் பகுதி, நடைமேடைகள், ரயில் பெட்டிகள் என ஒரு இடம் விடாமல் எல்லா இடங்களிலும் நீக்கமற நிறைந்திருக்கும் இவைகள் நிலையத்தின் அருகிலிருக்கும் ”சதார் பஜார்” [ஒரு கிலோ மீட்டர்], என்ற இடத்திலிருந்து வருகிறது என்று சொல்கிறார். 

அதை மட்டுமே சொல்லியிருந்தால் இந்தப் பதிவு எழுதவேண்டிய அவசியமும் இருந்திருக்காது.  அவர் சொன்ன இன்னொரு விஷயம், “இவைகள் எல்லாம் எங்கள் ஊர் எலிகள் அல்ல!  தென்னிந்தியாவில் இருந்து வரும் ரயில்களில் அவைகள் பயணித்து தில்லி ரயில் நிலையத்திற்கு வந்து விடுகிறது" என்றும்  சொல்லியிருக்கிறார்! என்னே அவரது விளக்கம்!  விட்டால் அவைகளிடம் பயணச்சீட்டு கூட கேட்பார் போலிருக்கு!

முப்பது மணி நேரத்துக்கு மேலாக வண்டியில் பயணித்து வர அந்த எலிகளுக்கு தலையெழுத்தா என்ன?  அவைகளுக்கு நம் ஊரில் கிடைக்காத உணவா?  இங்கே வந்து தான் பிழைக்க வேண்டுமா? பிரச்னைக்கு தீர்வு காண்பதை விட்டுவிட்டு எலிகள் தென்னிந்தியாவில் இருந்து தான் வருகிறது என்று சொல்வதில் என்ன நியாயம் இருக்க முடியும்!  புரியவில்லை.

ஒரு பெரிய பெட்டி நிறைய எலிகளை நிரப்பி அவர் வீட்டிற்கு பார்சலில் அனுப்பலாம் என நான் நினைக்கிறேன் :)

நீங்களும்  சொல்லுங்களேன் – வேறு என்ன செய்யலாம் என்று. 

மீண்டும் சந்திக்கும் வரை…

நட்புடன்

வெங்கட், 

புது தில்லி.

அன்பின் விருது

சென்ற ”விருது வாங்கலையோ விருது” என்ற பகிர்வில் சந்தோஷமாக எழுதிய எனக்கு இன்னுமோர் அன்பின் விருது கிடைத்துள்ளது.  அதைப் பகிர்ந்து கொள்ளவே இப்பதிவு. 

விருது மழையில் தூறிய கவிதைத் துளிகள் என்று மதிப்புரிக்குரிய திரு வை. கோபாலகிருஷ்ணன் அவர்கள் ஒரு பதிவிட்டு அந்த பதிவில் எனக்கு Leibster Blog என்ற இன்னுமொரு விருதினை அளித்திருக்கிறார்.  அவருடைய நல்ல உள்ளத்திற்கு நன்றி. 

இப்போது வலைப்பூக்களில் விருது வழங்கும் நேரம்.  பெரும்பாலான வலைப்பூக்களில் விருது மழை பொழிந்து கொண்டு இருக்கிறது.  Leibster என்றால் என்ன என்று பார்க்கலாம் என அதன் அர்த்தத்தினை தேடினேன்.  Leibster என்பது ஒரு ஜெர்மனி மொழி வார்த்தையாம்.  அதன் ஆங்கில மொழிபெயர்ப்பு Dearest என்று சொல்லியிருக்கிறார்கள். 

இந்த விருதினை 200-க்கும் குறைவான தொடர்பவர்களை பெற்றிருக்கும் ஐந்து பதிவர்களுக்கு வழங்க வேண்டும் எனச் சொல்கிறார்கள். இந்த விருதினை பெற்றவர்கள் செய்ய வேண்டியது:

·         விருது வழங்கியவர்களுக்கு நன்றி சொல்லி அந்த பதிவின் சுட்டியை தமது பதிவில் அளிக்க வேண்டும்.

·         தனக்குப் பிடித்த, 200-க்கும் குறைவான தொடர்பவர்களைப் பெற்றிருக்கும் ஐந்து வலைப்பூக்களை அறிமுகம் செய்து, அவர்களுக்கும் அதைத் தெரியப்படுத்த வேண்டும்.

·         இந்த விருதினை அவரது வலைப்பூவில் சேர்க்க வேண்டும்.

மற்றவர்களது தவறுகளை உடனே சுட்டிக்காட்டும் குணம் நம்மில் பெரும்பாலானவர்களுக்கு இருக்கிறது.  ஆனால் மற்றவர்களிடம் இருக்கும் நல்ல விஷயங்களைப் பாராட்டத் தவறி விடுகிறோம்.  நம்மை யாராவது பாராட்டினால் எவ்வளவு மகிழ்ச்சி பெறுகிறோம்.  அதுபோலவே நாமும் அடுத்தவரின் நற்செயலைப் பாராட்டி மகிழ்ச்சியைப் பரப்புவோம்…

எனக்கு கிடைத்த மகிழ்ச்சியை, இந்த ஐந்து நபர்களுடன் பகிர்ந்து கொள்கிறேன்…

சாதாரணமானவள்.

பொறுமை அவசியம் தேவை எனச் சொல்லும் அமைதி அப்பா

நான் அறிந்தது கையளவு என்று அடக்கத்துடன் சொல்லும் எனது நெடுநாள் நண்பன் வேங்கட ஸ்ரீனிவாசன்.

புதுவை சந்திரஹரி என்ற பெயரில் நல்ல சிறுகதைகளை பத்திரிக்கைகளில் எழுதி வரும் திரு ஹரிதாஸ்.

கனவுகளைக் காதலிக்கும் நண்பர் கார்த்திக் பாலா.

மீண்டும் சந்திக்கும் வரை

நட்புடன்

வெங்கட்.

புது தில்லி.

விருது வாங்கலையோ விருது!

”என்னங்க! வாசல்ல கையிலே வீடியோ காமிரா, மைக் எல்லாம் வச்சுக்கிட்டு ஒரு பெரிய கும்பல், உங்க பேரைச் சொல்லி கேட்கறாங்க! நீங்க என்னடான்னா இன்னும் தூங்கிக்கிட்டிருக்கீங்க, சீக்கிரம் எழுந்து வாங்க" என்ற குரல் கேட்டு  ”ஞாயிற்றுக்கிழமை தானே இன்னிக்கு! காலையிலேயே எழுப்பறியே!” என்று கேட்டபடியே எழுந்தேன். 

”அட காமிரா, மைக் எல்லாம் எடுத்துட்டு ஒரு கும்பல் நம்மளத் தேடியா? தப்பா எதுவும் பண்ணலையே” என்று எண்ணியபடியே வெளியே வந்தேன்.  மத்திய அரசில் அமைச்சராக இருக்கும் அரசியல்வாதி வெளியே வரும்போது தள்ளுமுள்ளு பண்ணி ஒரே சமயத்தில் பல நிருபர்கள் மைக்கை நீட்டி கேள்வி கேட்பது போல, என்னிடம் கேள்வி கேட்க முட்டி மோதினார்கள் நிருபர்கள்.  என்ன விஷயம் என்றே புரியாமல் முழித்தேன். 

நான் பேய் முழி முழிப்பதைப் பார்த்த ஒரு நிருபர், “என்ன சார் அடுத்தடுத்த நாள்ல இரண்டு பெரிய விருது வாங்கிட்டு, இப்படி அடக்கமா ஒண்ணும் தெரியாத மாதிரி முழிக்கிறீங்களே!  நாங்க ஒண்ணும் பார்ட்டி வையுங்க என்றெல்லாம் கேட்க மாட்டோம்! தைரியமா வெளியே வாங்க! ”என்றார்.  விருதா? எனக்கா?  என்ன விருது என்று இன்னமும் புரியாமல் கேட்டேன்.

”அட என்னங்க எங்க கிட்ட போய்  விளையாடிகிட்டு” – என்றபடி “உங்களுக்கு மதுரகவி வலைப்பூ வைத்திருக்கும் ரமா ரவி “The Versatile Blogger Award” கொடுத்து இருக்காங்க.  அது மட்டுமா அதே விருதினை திரும்பவும் கற்றலும் கேட்டலும் ராஜி-யும் கொடுத்திருக்காங்க!  இப்படி இரண்டு தடவை ஒரே விருது வாங்கியும் இவ்வளவு அவை அடக்கமா!  அதான் உங்க கிட்ட பேட்டி வாங்க வந்துட்டோம் காலையிலே" என்றார்கள். 

"இந்த செய்தியை சொன்ன உங்க எல்லாருக்கும் ரொம்ப நன்றி…  நமக்குக் கொஞ்சம் கூச்ச சுபாவம்!  திடீர்னு நம்ம மேலே ஃபோகஸ் லைட் எல்லாம் பட்டா வெக்கத்திலேயே ‘அளுதுருவேன்!’.  அதுனால பேட்டின்னுல்லாம் வேண்டாம்!  காலையிலேயே வந்து இருக்கீங்க, அம்மணி நல்ல டிகிரி காப்பி தருவாங்க! வாங்கி குடிச்சுட்டு கிளம்புங்க!”  என்று ஒரு வழியாக சமாளித்து அனுப்பி வைத்தேன். 

அவர்களை அனுப்பிய பிறகு, “அது என்ன, ’The Versatile Blogger Award’?  Versatile-ன்னா என்ன”ன்னு…Google Translate பண்ணிப் பார்த்தேன். ”பல துறைகளிலும் திறமையுடைய” என்று சொல்லுது கூகுள்.  அட எனக்குள்ள பல துறை வேற இருக்கா?   என்னமோ வெறும் எலும்பும், நரம்பும் தான் இருக்குன்னு இல்ல நினைச்சேன்!”  சரி சரி நம்ம திறமையை அடுத்தவங்க எடுத்துச் சொன்னாத்தானே புரியுது!  இந்த திறமையை உலகுக்கு எடுத்துச் சொன்ன சகோதரி ரமா ரவி அவர்களுக்கும் சகோதரி ராஜி அவர்களுக்கும் மிக்க நன்றி. 

இந்த விருது பெற்றால் செய்யவேண்டியது என்ன என்று Fine Print-ல் சொல்லிட்டாங்க!  அதாவது விருது பெற்றவர்களுக்குப் பிடித்த ஏழு விஷயங்களைச் சொல்லி வேறு ஐந்து வலைப்பதிவாளர்களுக்கு வழங்க வேண்டுமாம்!  அதனால் முதல்ல எனக்குப் பிடித்த ஏழு விஷயங்களைச் சொல்லிடறேன்.

• புத்தகங்கள் படிப்பது [இப்போது வலைப்பூக்கள் இந்த இடத்தினை மெதுவாகத் திருடிக்கொண்டு விட்டது!]
• திரை இசைப் பாடல்கள் சேகரிப்பது [முன்பு ஒலிநாடாக்களில் இப்போது குறுந்தகடுகளில்!] மற்றும் கேட்பது.
• சில வருடங்களாக புகைப்படம் எடுப்பது [வளைத்து வளைத்து எடுக்கிறேன் – அதான் பிடிக்கலைன்னா ஈசியா அழிச்சிடலாமே – டிஜிட்டலில்]
• இரவு நேரப் பயணம் [பெரும்பாலும் பேருந்தில் செல்லும் போது இரவு நேரப் பயணத்தினையே விரும்புவேன் – நான் தூங்காது இரவின் நிசப்தத்தில் கடந்து செல்லும் அமைதியான ஊர்களைப் பார்ப்பதில் ஒரு ஆனந்தம்!]
• எந்த ஊரில் இருக்கிறோமோ அந்த ஊரின் உணவினை ரசிப்பதும் ருசிப்பதும் [இருப்பதை விட்டு இல்லாததைத் தேடுவானேன்!]
• அட ஐந்து தான் ஆயிற்றா?  இன்னும் ரெண்டு எழுதிடுவோம்..  :)  நண்பர்களோடு நெடும்பயணம் செய்யப் பிடிக்கும்.
• நடப்பது மிகவும் பிடிக்கும் – அதற்காகவே இரு சக்கர – நான்கு சக்கர வாகனம் வாங்கவில்லையெனில் பாருங்களேன்.

சரி இப்போது விருது வழங்கும் நேரம் வந்து விட்டது.  நான் ரசித்த, ரசிக்கும், சில வலைப்பூ எழுதுபவர்களுக்கு இந்த விருதினை வழங்குகிறேன். 

காரஞ்சன் சிந்தனைகள் எனும் வலைப்பூவில் எழுதும் ஈ.எஸ். சேஷாத்ரி;

சோமாயணம் எனும் வலைப்பூவில் எழுதி வரும் கலாநேசன்;

ஆனந்த வாசிப்பு வலைப்பூ வைத்திருக்கும் பத்மநாபன்;

எழுத்து அமைவதெல்லாம் இறைவன் கொடுத்த வரம் என்று சொல்லும் ”ஆரண்யநிவாஸ்” ஆர். ராமமூர்த்தி;

நானோர் வானவில் மனிதன் என்று சொல்லும் மோகன்ஜி.

விருது பெற்ற நண்பர்கள் அனைவரும் இந்த விருதினைப் பெற்றுக் கொண்டதற்கு அடையாளமாய் ஒரு பதிவு எழுதி விருந்தினை மேலே Fine Print-ல் சொன்னது போல செய்து விட வேண்டும் என்ற விண்ணப்பத்துடன்...

மீண்டும் சந்திக்கும் வரை....

நட்புடன்

வெங்கட்.

புது தில்லி.

தத்தெடுக்க ஒரு பிள்ளை

"பாக்யா" இதழ் வெளி வர ஆரம்பித்தபோது கேள்வி-பதில் பகுதியில் நிறைய குட்டிக் கதைகள் சொல்லி தனது பதிலைச் சொல்வார் பாக்யராஜ்.  அந்த பாணி நன்றாக இருக்கும். சரி அதைப் பற்றிய முன்னோட்டம் இப்போது எதற்கு என்று தானே கேட்கிறீர்கள்?

சமீபத்திய சென்னைப் பயணத்தின் போது  “Vedanta Through Stories” என்ற ஆங்கிலப் புத்தகத்தை வாங்கினேன் – ராமகிருஷ்ண மடத்தின் பிரசுரம்.  நிறைய குட்டிக் கதைகள் அதில் இருந்தது. 

அதிலிருந்து எனக்குப் பிடித்த சில குட்டிக் கதைகளை அவ்வப்போது எனது வலைப்பக்கத்தில் தமிழில் பகிர்ந்து கொள்ள எண்ணியிருக்கிறேன். முதல் கதை கீழே….

முதியவர் ஒருவர் கிராமத்தில் வாழ்ந்து வந்தார்.  அவரிடம் நிறைய பணம், சொத்துன்னு இருந்தாலும் அதை விட அதிக கவலையும் இருந்தது. காரணம் இத்தனை இருந்தும் அவருக்குப் பின் அவைகளை ஆண்டு அனுபவிக்கவும், அதிகமாக்கவும் அவருக்கு வாரிசு இல்லாததே.

அதனால் தான் தத்தெடுக்கப் போவதாக முன்னணி நாளிதழ்களில் ஒரு விளம்பரம் கொடுத்தாராம்.   அந்த விளம்பரம் பார்த்து நிறைய இளைஞர்கள் வந்திருந்தனராம்.  அவர்களுக்கு நடுவே ஒரு எண்பது-வயது முதியவர் தனது மகன், பேரன் மற்றும் கொள்ளுப்பேரனுடன் வந்திருந்தாராம். வந்திருந்தவர்கள் ”எதற்காக இத்தனை வயதானவர் வந்திருக்கிறார்?” என்று யோசித்துக் கொண்டிருந்தார்களாம்.

பணம் படைத்த முதியவரும் இவரைப் பார்த்து – “நீங்கள் எதற்காக வந்திருக்கிறீர்கள்?” எனக் கேட்க, அதற்கு அந்த முதியவர் சொன்னாராம் – “என்னையே நீங்கள் தத்தெடுக்க வேண்டும், அதற்கே நான் வந்திருக்கிறேன்”.  “ வயதான உங்களையா?” என்று திருப்பிக் கேட்டதற்கு அவர் என்ன சொல்லி இருப்பார்னு நினைக்கிறீங்க!

”இங்க பாருங்க, நீங்க, உங்க சொத்தெல்லாம் என்ன ஆகுமோ, அது இன்னும் பெருகணும்னு நினைச்சுதானே தத்தெடுக்க நினைச்சீங்க, என்னை தத்தெடுத்தா, நீங்க உங்களோட சொத்து, பணம் பத்தி மூணு தலைமுறைக்கு பயப்பட வேண்டாம்.  ஏன்னா, என்னை தத்தெடுப்பதன் மூலம், எனக்கே ஏதாவது ஆனாலும் உங்களுக்கு மூணு தலைமுறை கிடைக்குதே!”

என்ன ஒரு யோசனை! பணக்காரர் இந்த எண்பது வயது முதியவரை தத்தெடுத்திருப்பார் என நினைக்கிறீர்களா?  உங்கள் கருத்து என்ன என்று பின்னூட்டத்தில் சொல்லுங்களேன்!

நட்புடன்

வெங்கட்.

புது தில்லி.

குறிப்பு:  பட உதவிக்கு கூகிளுக்கு நன்றி.


தமிழ்மணத்தில் வாக்களிக்க:  http://tamilmanam.net/rpostrating.php?s=P&i=1139521

தலைநகரிலிருந்து – பகுதி 17

சற்று அதிகமான இடைவெளிக்குப் பிறகு தலைநகரிலிருந்து தொடரின் ஒரு பகுதியை இப்போது வெளியிடுகிறேன்.  வெளியிடக்கூடாது என்ற எண்ணமெல்லாம் இல்லை என்றாலும் ஏனோ அப்படியே விடுபட்டுவிட்டது.  தில்லியில் இருக்கும் ஒரு அருங்காட்சியகம் பற்றிய பகிர்வு இப்பகுதியில்.

காந்தி [Dha]தர்ஷன்:

தில்லி ராஜ் [G]காட் என்கிற இடத்தில் தான் காந்தி சமாதி இருக்கிறது என்பது தில்லி வந்திருக்காத நபர்களுக்குக் கூட தெரிந்திருக்கும் – அதான் ஒவ்வொரு காந்தி பிறந்த – இறந்த நாட்களிலும், எந்த வெளிநாட்டு தலைவர் வந்தாலும் அந்த இடத்திற்கு சென்று மரியாதை செலுத்துவதையும் எல்லாத் தொலைக்காட்சிகளிலும் காட்டுகிறார்களே.  ஆனால் தில்லியில் இருப்பவர்களுக்குக் கூட அந்த ராஜ் [G]காட் எதிரே இருக்கும் “காந்தி [Dha]தர்ஷன்” என்ற இடம் தெரிந்திருக்குமா என்பது சந்தேகமே…

இது ராஜ் [G]காட் வரும் வாகனங்கள் நிறுத்துமிடத்திற்குப் பக்கத்தில் சுமார் முப்பத்தி ஆறு ஏக்கர் பரப்பளவில் 1969-ஆம் வருடம், அவரது நூற்றாண்டு விழா சமயத்தில் அமைக்கப்பட்டது.  இந்த இடத்தில் ஆறு பார்வை மண்டபங்கள் இருக்கிறது.  இந்த கண்காட்சி அமைக்கப்பட்டதன் நோக்கமே அவருடைய வாழ்க்கையையும் அவர் சொன்ன நற்செய்தியையும் பரப்புவதே என்பது  அங்கே இருக்கும் காந்தியின் பெரிய சிலைக்குக் கீழே எழுதி இருக்கும் வாசகத்திலிருந்தே உங்களுக்குப் புரியும் – அந்த வாசகம் “MY LIFE IS MY MESSAGE”.

ஒரு அரங்கத்தில் திரு நந்த்லால் போஸ் அவர்கள் வரைந்த காந்தியின் பெரிய படம் உங்களை வரவேற்கிறது.  இந்த அரங்கத்தில் காந்தி பிறந்ததிலிருந்து எடுக்கப்பட்ட பல புகைப்படங்கள், பத்திரிக்கைச் செய்திகள் என எல்லாவற்றையும் வரிசைக் கிரமமாக வைத்திருக்கிறார்கள்.  மோகன்தாஸ் கரம்சந்த் காந்தி என்பவர் ‘மகாத்மா காந்தி’ என்று ஆனது எப்படி என்பது இங்கே பார்த்தால் புரியும்!

உப்பு சத்தியாக்கிரக போராட்டத்தின் போது 79 சத்யாகிரகிகளுடன் மாஹி ஆற்றினைக் கடந்த படகும் குஜராத் மாநிலத்தின் வேஜல்பூர் என்ற இடத்தில் எந்தப் பலகையில் அமர்ந்து ஒரு கூட்டத்தின் முன் பேசினாரோ அந்தப் பலகையையும் இங்கே காண முடியும்.

ஒரு பார்வை அரங்கம் முழுதும் இந்திய விடுதலைப் போராட்டத்தினைப் பற்றி களிமண் கொண்டு செய்யப்பட்ட பொம்மைகள் மூலம் பார்வையாளர்களுக்கு விளங்கும்படி செய்து வைத்திருக்கிறார்கள்.

1948–ஆம் வருடம் ஜனவரி 30-ஆம் தேதி மாலை 05.17 காந்திஜி சுடப்பட்ட நேரம்.  அதன் பின்னர் அவரது உடலைத் தாங்கி ராஜ் [G]காட் வந்த இந்திய ராணுவத்தின் Gun Carriage வண்டியைக் கூட நீங்கள் இந்த அருங்காட்சியகத்தில் காணலாம்.

தற்போது இந்த இடத்தில், காந்தி பற்றி ஆய்வு செய்ய வரும் இந்திய-வெளிநாட்டு மாணவர்களுக்கு உதவும் வகையில் International Centre of Gandhian Studies and Research என்ற அமைப்பும் செயல்பட்டு வருகிறது.

இங்கே இத்தனை இருந்தும் இந்த இடத்திற்கு வரும் நபர்களின் எண்ணிக்கை மிகமிகக் குறைவே. ராஜ் [G]காட் வருபவர்கள் கூட இங்கே வருவதில்லை.  காந்தி சிலைக்குக் கூரை இருந்தும், அவர் சிலையில், தலையிலிருந்து வழிந்து இருக்கும் பறவை எச்சங்களே இதற்குச் சாட்சி!

நிறைய பார்வையாளர்கள் வராத காரணமோ என்னமோ இந்த இடத்தின் பராமரிப்பும் சரியாக இல்லை. 

முடிந்தால் அடுத்த முறை ராஜ் [G]காட் பக்கம் வந்தால் இங்கேயும் ஒரு முறை சென்று வாருங்களேன்….

மீண்டும் வேறு ஒரு பகிர்வில் சந்திப்போம்.

நட்புடன்

வெங்கட்.

புது தில்லி.


குறிப்பு:  தமிழ்மணத்தில் வாக்கு அளிக்க இந்த சுட்டியைச் சுட்டுங்கள்....  http://tamilmanam.net/rpostrating.php?s=P&i=1138801