ஃப்ரூட் சாலட் – 62 – கழிவறை - உலக சுற்றுலா தினம் - நடனம்

இந்த வார செய்தி:

ரயில் பயணம் செய்யும் போது என்றாவது அதைச் செலுத்தும் ஓட்டுனர் பற்றி யோசித்ததுண்டா? அவருக்கு என்ன வேலை, வேலை செய்யும் சூழல் என்ன என நம்மில் ஒருவரும் யோசித்திருக்க வாய்ப்பில்லை. ”ரயிலில் பயணம் செய்வதில் ஒரு பெரிய வசதி – தொலைதூர பயணங்களின் போது கழிவறை வசதிகள் ரயிலில் உண்டு” என்பது தான் என நாம் சொல்வது வழக்கம். இந்த கழிவறை வசதி அந்த தொலைதூர ரயிலினை இயக்கும் ஓட்டுனருக்கு கிடையாது..... 

இந்த ரயில் ஓட்டுனர்கள், தனது இயற்கை உபாதைகளை கழிக்க ஒரே வழி, ஏதாவது ரயில் நிலையம் வந்தால் தான் உண்டு. துரன்ந்தோ, ராஜ்தானி போன்ற ரயில்களில் ஐந்து மணி நேரத்திற்கு ஒரு முறை தான் ரயில் நிலையம் வரும்....  அவர்களின் நிலை எவ்வளவு கடினம். அதுவும் இப்போதெல்லாம் பல ரயில்களில் ஓட்டுனர்கள் பெண்களாக இருக்கின்றபோது ஒரு அடிப்படை வசதி கூட இல்லாதிருப்பது எவ்வளவு கஷ்டம்.....

பல சமயங்களில் நிறுத்தம் இல்லாத இடத்தில் கூட இயற்கை உபாதையை தாங்க முடியாது நட்ட நடு வழியில் ரயிலை நிறுத்தி விட்டு தனது உபாதையை தீர்த்து வந்ததாக சில ஓட்டுனர்கள் சொல்கிறார்கள்.    

இந்த அடிப்படை வசதியை ஏற்படுத்தித் தர இப்போது முடிவு செய்திருக்கிறது. இந்திய ரயில்வே துறை ஆரம்பித்து பல வருடங்கள் ஆகியும், இது பற்றி யோசிக்காத ரயில்வே நிர்வாகம், இப்போதாவது இது பற்றி யோசித்திருக்கிறதே என பாராட்ட வேண்டியிருக்கிறது. இந்த முடிவு எடுத்து அது பயன்பாட்டுக்கும் வந்தால், இந்திய இரயில்வேயில் இருக்கும் எண்ணற்ற ஓட்டுனர்களின் பணிநேர தலையாய பிரச்சனைக்கு ஒரு தீர்வு கிடைக்கும்.

பயணிகளுக்கு வசதிகள் இல்லை என்று மட்டுமே நினைக்கும் என்னை போன்ற சராசரி ரயில் பயணிகள் இதுவரை ரயில் ஓட்டுனர்களுக்கான வசதிகள் பற்றி என்றுமே யோசித்தது இல்லை!  இனிமேலாவது அவர்களைப் பற்றியும் யோசிப்போம்!

     

இந்த வார முகப்புத்தக இற்றை:

Aaranyanivas R Ramamoorthy

தீபாவளி சமயத்தில தத்கல் டிக்கட் கூட கிடைச்சுடும்.. ஆனா பசங்களுக்கு பொண்ணுங்க கிடைக்கிறது தான் கஷ்டம்..... இப்படித் தான் ஜாதகம் பார்த்து, பொருந்தி, வூட்ல உள்ள பெரியவங்களுக்கெல்லாம் புடுச்சி, அல்லாருமா சேர்ந்து... ஒரு நல்ல நாள் பார்த்து, பொண் ணு பார்க்க போலாம்னு, பொறப்படறப்போ.... எவனோ ஒருத்தன் வந்து, 'பாஸ் நாங்க ரெண்டு பேரும்..', ங்கறான்... ங்ஙொய்யால... என்ன பொழப்புடா இது?

இந்த வார குறுஞ்செய்தி: 

WE LEARN SOMETHING FROM EVERYONE WHO PASSES THROUGH OUR LIVES. SOME LESSONS ARE PAINFUL, SOME ARE PAINLESS. BUT, ALL ARE PRICELESS.

ரசித்த காணொளி: 

சமீபமாக, டாடா டோகோமோ விளம்பரம் ஒன்று வந்து கொண்டிருக்கிறது. OPEN UP என்ற அந்த விளம்பரத்தில் வருவது போல நமக்கும் பல சமயங்களில் ஆடத் தோன்றும் – ஆனால் வெட்கம் தடுக்கிறது! :)

ரசித்த பாடல்:

திகம்பர சாமியார் என ஒரு தமிழ் படம். நம்மில் பலர் கேள்விப்பட்டிருக்க வாய்ப்பில்லை! அந்த படத்திலிருந்து ஒரு பாடல் – தீபாவளி வர இருக்கிறதே - ஒரு பட்டாசு பாடல் – இந்த வார ரசித்த பாடலாக.

இந்த நாளின் அறிமுகம்:

சுற்றுலா என்பது நம் எல்லோருக்கும் பிடித்த விஷயம் தானே....  தொடர்ந்து அலுவலகத்திலும், வீட்டிலும் இருக்கும் வேலைகளின் பதட்டத்தில், “அப்பாடான்னு ஒரு நாலு நாள் எங்கேயாவது போயிட்டு வந்தா எவ்வளவு நல்லா இருக்கும்”னு யோசிக்காதவர்களே கிடையாது. அதிலும் பெண்களில் பலருக்கு இந்த கரண்டி ஆஃபீஸ் உத்தியோகம் இல்லாது, ஹோட்டலிலோ, அல்லது வேறு யாராவது சமைச்சு போட்டு சாப்பிடும் போது கிடைக்கிற குஷி இருக்கே..... :) அதுக்காகவே சுற்றுலா போகலாம்.

என்னங்க, உங்களுக்கு ரொம்பவே பிடிச்ச விஷயமாச்சே, உங்களுக்காக தானே போறீங்க, அதுக்கு அம்மணியை வேற எதுக்கு இங்கே இழுக்கணும்னு முணுமுணுக்காதீங்க! இன்னிக்கு உலக சுற்றுலா தினம். இந்த நாள்ல உடனே ஒரு முடிவு எடுங்க....  ஒரு நாலு நாளு எங்காவது குடும்பத்தோடு சுற்றுலா போயிட்டு வாங்க!

படித்ததில் பிடித்தது!:

இன்றைக்கும் ஒரு போஸ்டர் தான் – நீங்களும் படத்தினைப் பாருங்க – உங்களுக்கும் பிடிக்கும்! ஆணின் பார்வைக்கும், பெண்ணின் பார்வைக்கும் வித்தியாசம் உண்டு! :)

என்ன நண்பர்களே இந்த ஃப்ரூட் சாலட்-ஐ ரசித்தீர்களா? மீண்டும் ஃப்ரூட் சாலட்-உடன் அடுத்த வெள்ளியன்று சந்திக்கும் வரை…

நட்புடன்

வெங்கட்.
புது தில்லி.

இதழில் எழுதிய கவிதைகள்

சமீபத்தில் சென்னையில் நடந்த பதிவர் சந்திப்பின் போது மொத்தம் ஐந்து புத்தகங்கள் வெளியிடப்பட்டன. அவற்றில் ஒன்று சங்கவி என்ற பெயரில் வலைப்பூ வைத்திருக்கும் நண்பர் சங்கமேஸ்வரன் அவர்களின் புத்தகம். புத்தகத்தின் தலைப்பு – “இதழில் எழுதிய கவிதைகள்”. வெளியீடு – அகவொளி பதிப்பகம். விலை ரூபாய் 70/-. பதிவர் சந்திப்பின் போது வாங்கிய புத்தகங்களில் இன்று இப்புத்தகத்தைப் பற்றி பார்க்கலாம்!

பொதுவாகவே கவிதைகளில் காதல் ரசம் நிரம்பி வழியும் என்பதை பல கவிதைகளில் பார்த்திருக்கிறேன். இந்த புத்தகம் முழுவதும் அப்படி காதல் நிரம்பி வழிந்து ஓடுகிறது – எங்கு பார்க்கிலும் முத்தம் தான்! பெ. கருணாகரன், தேனம்மை லக்ஷ்மணன் மற்றும் மதுமதி ஆகியோரின் அணிந்துரையோடு வந்திருக்கும் இந்தப் புத்தகத்தில் இருக்கும் பல கவிதைகளில் நான் ரசித்த சில கவிதைகளை இங்கு பகிர்கிறேன்.

சிப்பிக்குள்

ஒளிந்திருக்கும்

முத்து போல்

கன்னக் குழிக்குள்

ஒளிந்திருக்கிறது

எனக்கான உன்

காதல் புன்னகை!

-              கல்லூரியில் படிக்கும் போது நண்பன் எழுதிய “அடியே, சிரிக்காதே, நீ சிரித்தால் உன் கன்னக்குழியில் விழ்ந்து எழ முடியாது தத்தளிக்கிறேன்” என்ற கவிதை மனதிற்குள் வந்து போனது.

”உன்னை

மறக்க

நினைக்கும்

போதெல்லாம்

தோற்று விடுகிறேன்

மனதிடம்......” – பல விஷயங்கள் இப்படித்தான் – மறக்க நினைப்பவை எப்போதும் நெஞ்சில்......

”நீ தந்த

ஒற்றை முத்தத்தில்

ஜன்னல் வழியே

நம்மை பார்த்து

சிலிர்த்துக் கொண்டது

மழை!” – சில்லென்ற மழைக்கே வெட்கம் வந்து விட்டதோ..... :)

”முத்தம் கேட்டேன்

நீ

மின்னஞ்சலில்

அனுப்பினாய்!

வெட்கத்தில் வேலை

செய்ய மறுக்கிறது

என் மெயில் ஐ.டி.!” – இப்படி மட்டும் நடந்துவிட்டால் தேவையில்லாத பல மெயில்களை நான் தடுத்துவிடுவேன்!

மழையை

எனக்கு

ரொம்ப பிடிக்கும்.....

என்னவளின்

முகத்தில்

மழைத்துளி

பட்டு ஒட்டாத வரை!!  - அட என்ன தைரியம் இந்த மழைக்கு.....

”பாத்திரம்

தேய்க்கும்போது

தண்ணீரில் கோலம்

போட்டுப் போட்டு

அழித்தால்

அவள்

அவன் பேரை

எழுதுகிறாள்

என அர்த்தம்!!” – இக்கவிதை சங்கவிக்கு ரொம்பவே பிடிக்கும்போல – புத்தகத்தில் இரண்டு இடங்களில் வருகிறது [பக்கம் 80 மற்றும் 94].

இது போன்ற பல கவிதைகள் புத்தகத்தில் – ஒரே முத்த மழை பொழிந்திருக்கிறது.  படங்கள் நிறையவே தந்திருக்கிறார்கள் – ஒவ்வொரு கவிதைக்கும் ஒரு படம் – பல கலர் படங்கள் – கலரிலேயே அச்சடிக்க அதிகம் செலவு ஆகும் – புத்தக விலையும் எகிறிவிடும் என்ற காரணத்தால் கருப்பு வெள்ளையில் அச்சடித்திருக்கிறார்கள் – பல கதாநாயகிகள் கருப்பு வெள்ளையில் பயமுறுத்துகிறார்கள். இதை தவிர்த்திருக்கலாம் என்பது என் எண்ணம்.

சந்திப்பின் போது புத்தகத்தினை வாங்கியவுடன் எனது அருகிலேயே இருந்த சங்கவி “என்றும் அன்புடன் – சங்கவி” என புத்தகத்தில் கையெழுத்திட்டு தந்தார்.  அவருக்கு எனது நன்றி!

உங்களுக்கு காதல் பிடிக்குமெனில் இந்த புத்தகமும் இதில் இருக்கும் கவிதைகளும் பிடிக்கும்.....  படித்து பாருங்களேன்!

மீண்டும் வேறொரு பகிர்வில் உங்களைச் சந்திக்கும் வரை.....

நட்புடன்

வெங்கட்.

புது தில்லி.

இரவில் ஒரு இலக்கண வகுப்பு

[கல்லும் முள்ளும் காலுக்கு மெத்தை – பகுதி 3]

முந்தைய பகுதிகள் படிக்க, சுட்டிகள் கீழே:

இரவு நேரப் பேருந்து பயணம்

[கல்லும் முள்ளும் காலுக்கு மெத்தை – பகுதி 2]

SETC பேருந்தும் சில கசப்பான அனுபவங்களும்

[கல்லும் முள்ளும் காலுக்கு மெத்தை – பகுதி 1]

இப்படி மதுரையின் காட்சிகளைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தபோது காலியாக இருந்த எனது பக்கத்து இருக்கையில் ஒரு பெரியவர் வந்து உட்கார்ந்தார். அவரைப் பற்றி ஓரிரு வார்த்தைகள் சொல்லிப் போவது அவ்வளவு நன்றாக இருக்காது. அதனால் அவர் பற்றி அடுத்த பகிர்வில் விரிவாகப் பார்க்கலாம்!

உங்கள் நினைவுக்காக: [என் நினைவுக்காகவும் தான்!] – ‘கல்லும் முள்ளும் காலுக்கு மெத்தை’ பயணத் தொடரின் முந்தைய பகுதியை இப்படித்தான் முடித்திருந்தேன்.

பக்கத்து இருக்கையில் அமர்ந்த பெரியவர் என்னைப் பார்த்து சிநேகத்துடன் சிரித்தார். நானும் பதிலுக்கு உதட்டுக்கு அதிகம் வேலை கொடுக்காது ஒரு புன்முறுவலைச் சிந்தினேன். என்னைப் பார்த்தால் இரவு நேரத்தில் அவருக்கு எப்படி தோன்றியதோ தெரியவில்லை. அதனால் கேள்வி கேட்கத் தொடங்கினார். அவரது பேட்டி தொடங்கிற்று.

பெரியவர்: “சாருக்கு நாகர்கோவிலா?”

நான்: தலையை இடதும் வலதும் ஆட்டியபடி “இல்லைங்க” என்றேன்.

பெரியவர்: “திருவனந்தபுரமோ?, தான் மலையாளியோ?”

நான்: வேகமாக தலையை மீண்டும் இடது வலதாக ஆட்டியபடி ”இல்ல, இல்ல” நான் தமிழன் தான். ஊரு தில்லி எனச் சொன்னேன்.

பெரியவர்: ஓஓஓஓஓ.....  தலைநகரம்னு சொல்லுங்க!

இப்படித் தான் ஆரம்பித்தது எங்கள் உரையாடல். இந்த உரையாடல் நடந்தது இரவு 12.30 மணிக்கு என்று மீண்டும் உங்களுக்கு நினைவு படுத்துகிறேன். ’அதா அங்க நிக்கில்ல ஒரு பஸ்ஸு, அதுல தான் உட்கார்ந்தேன் – பக்கத்து சீட்டுல இருந்த பையன் சொன்னான் – பஸ்ஸுல ஒரே மூட்டை”ன்னு அதான் இந்த பஸ்ஸுல வந்துட்டேன் – புதுசா இருக்குல்லா!” என்றார்.  ஓ அப்படியா? என்று கேட்டு அவர் விட்டதாய்ச் சொன்ன பழைய பேருந்தினைப் பார்த்தேன். அதிலிருந்து ஒரு முகம் என்னைப் பார்த்து சிரித்தது.

தொடர்ந்து அந்த பெரியவர் பேசவே, ஓரிரண்டு வார்த்தைகளில் பதில் சொல்லி, தூங்க ஆரம்பித்தேன். பேருந்து முழுவதும் இருந்த பயணிகள் உறங்கிக் கொண்டிருக்க, இவரும் வேறு வழியில்லாது அமர்ந்திருந்தார். ஒன்றிரண்டு மணி நேரங்கள் பயணித்திருக்கலாம். பேருந்து மீண்டும் ஹோட்டல் ஆரியாஸில் நின்றது. “வண்டி ஒரு பத்து நிமிஷம் நிக்கும், டீ, காபி குடிக்கறவங்க, பாத்ரூம் போறவங்க எல்லாம் போயிடுங்க” என்று ஹோட்டல் ஆரியாஸிலிருந்து ஒரு பெரியவர் வந்து சொல்லிவிட்டுப் போனார். குறைந்தது எழுவது வயதிருக்கலாம் – இந்த இரவு நேரத்திலும் உழைக்கும் அவரை நினைத்து மலைப்பாய் இருந்தது.

இயற்கை உபாதைகளை முடித்துக் கொண்டு பேருந்திற்குள் வந்தால், பக்கத்து இருக்கை பெரியவரைக் காணோம். என்னடா இன்னும் வரலையேன்னு பார்த்தால், அந்தப் பக்கத்து இரண்டு இருக்கைகளில் ஒன்றில் அமர்ந்திருந்தார். கூடவே அவரது நண்பர் ஒருவர் பின்னாடிப் பக்கத்திலிருந்து இங்கே அமர்ந்திருந்தார் – பேருந்து நின்ற நேரத்தில் பேசி இடம் மாற்றிக் கொண்டார் போல..... அங்கே ஆரம்பித்தது அவரது இடைவிடாத பேச்சு.

பேருந்தில் ஓட்டுனர், நடத்துனர், நான், பெரியவர், அவரது இள வயது நண்பர் – இந்த ஐவரைத் தவிர அனைவரும் ஆழ்ந்த உறக்கத்தில் இருக்க, பெரியவர் தனது அனுபவங்களைப் பகிர்ந்து கொள்ளத் துவங்கினார். தான் சந்தித்த விஷயங்கள், மனிதர்கள் என பலவகையான செய்திகள். பாதி உறக்கத்தில் கேட்டதால் மனதில் ஒட்டாத விஷயங்கள் – திடீரென அவரது பேச்சு இலக்கணத்திற்கு – அதுவும் தமிழ் இலக்கணத்தினை நோக்கித் தாவியது. ”அடடா, இதேதடா வம்பாப் போச்சு!” என அந்த நண்பரும் நினைத்திருக்கலாம், நானும் நினைத்தேன். இரவு மூன்று – மூன்றரை மணிக்கு இலக்கண வகுப்பு!!!!!  தேவை தான்!

“அவன், அவள், அது....  இதுல அவன்னா ஒருத்தன், அவள்னா ஒருத்தி, அப்ப அது என்னது?”

“உனக்கு சங்க இலக்கியம் தெரியுமா?, அதில இல்லாத விஷயமே இல்லை – காதல், ஈர்ப்பு, காமம், வீரம், விவேகம் – எது இல்லை நம்ம சங்க இலக்கியத்துல!”

ஓரசைச்சீர், ஈரசைச்சீர், மூவசைச்சீர், நாலசைச்சீர் என யாப்பிலக்கணம் – நேர் நேர் தேமா, நிரை நேர் புளிமா, நிரை நிரை கருவிளம், நேர் நிரை கூவிளம் – என எவ்வளவு அழகா சொல்லி வச்சிருக்கு......

”நிலத்தினும் பெரிதே வானினும் உயர்ந்தன்று நீரினும் ஆரளவின்றே – சாரல் கருங்கோல் குறிஞ்சிப் பூக் கொண்டு பெரும் தேன் இழைக்கும் நாடனொடு நட்பே.”  

- இது குறுந்தொகைப் பாட்டு.... எவ்வளவு அழகா ”நிலத்தை விட பெரியது, வானை விட உயர்ந்தது,  நீரை விட ஆழமானது – மலைச்சரிவில்  கரிய தண்டையுடைய குறிஞ்சி மலரில்  நிறையத் தேனை உற்பத்தி செய்யும் நாடனின் நட்பு” ந்னு சொல்லி இருக்கான் பாரு தமிழ் இலக்கியத்துல!

இப்படியாக நள்ளிரவில் எனக்கு ஒரு இலக்கண வகுப்பு. கூடவே முழித்திருந்த, பெரியவரின் நண்பருக்கும், பேருந்தின் ஓட்டுனர், நடத்துனருக்கும்!  ஆஹா பேரின்பம் தான் :) என்ன தான் தமிழ் மேல் பற்று உண்டென்றாலும் உறக்கம் அழுத்தும் அந்த பின்னிரவில் ருசிக்க வில்லை.  ருசிக்காத போதே இவ்வளவு நினைவு இருந்தால் ருசித்திருந்தால் எவ்வளவு நினைவு இருக்கும்! [அப்பாடா நாங்க தப்பிச்சோம்! என நீங்கள் சொல்வது எனக்குக் கேட்கவில்லை!]

ஆரம்பிக்கும்போது பக்கத்து பேருந்திலிருந்து ஒரு முகம் என்னைப் பார்த்து சிரித்தது எனச் சொன்னேன் – “ஆஹா மாட்டிண்டா ஒருத்தன்....” என நினைத்து சிரித்ததோ” என தோன்றியது. மூட்டை [மூட்டைப்பூச்சி] என்று பையன் சொல்லியது நிஜமா என்றும் நினைத்தேன்.

இப்படியாக, எங்கள் நால்வருக்கும் இலக்கண வகுப்பு எடுத்து முடிக்க, காலை ஐந்தரை மணியாகியிருந்தது. ஆறுமணிக்கு நாகர்கோவில் வந்து பெரியவரையும் இன்னும் சில மக்களையும் இறக்கிவிட்டு பேருந்துப் பயணம் இனிதே தொடங்கியது. 07.30 மணிக்கு திருவனந்தபுரத்தின் ரயில் நிலையத்திற்கு வெளியே என்னை இறக்கி விட்டார்கள் – எதிரே இருக்கும் பேருந்து நிலையத்தினை புதுப்பிக்கும் பணி நடந்து கொண்டிருப்பதால் வழியிலேயே இறக்கி விட்டு விடுகிறார்கள்.

எனது கேரள நண்பர் இன்னும் வராததால், அவருக்கு அலைபேசியில் அழைத்து மலையாளத்தில் சம்சாரித்து வந்து சேர்ந்த விஷயத்தினைச் சொன்னேன். அவர் வரும் வரை அக்கம்பக்கத்தில் நடக்கும் விஷயங்களைப் பார்த்தபடி பொழுது போனது. பார்த்த விஷயங்களும், சபரி நோக்கிய பயணமும் அடுத்த பகுதிகளில்.....

அடுத்த பதிவில் சந்திக்கும் வரை......

நட்புடன்

வெங்கட்.

புது தில்லி.