நேற்றைய நாள் மிக மோசமான நாளாக மாறிவிட்டது. மதியம் இரண்டு மணிக்கு வந்த தகவல் அந்நாளை மோசமான நாளாக மாற்றிவிட்டது. தில்லி நண்பர் திருமதி சுதா த்வாரகநாதன் அவர்கள் எழுதிய சில பதிவுகள் முன்பு இந்த வலைப்பூவில் வெளியிட்டு இருக்கிறேன். சமீபத்தில் தான் பணி ஓய்வு பெற்று, தில்லியிலிருந்து சென்னை மாநகருக்கு வந்து ஓய்வுக்காலத்தை கழிக்க வந்தவர், நேற்று தனது முதலாவது Life Certificate தருவதற்காக வங்கிக்குச் சென்றவர், வங்கியிலேயே மயக்கம் வந்து உடனடியாக மருத்துவமனைக்கு அழைத்துச் சென்றும் பயனில்லாமல் இறைவனடி சேர்ந்தார். Massive Heart Attack…. என்ன சொல்லி நண்பர் த்வாரகநாதனைத் தேற்ற முடியும் என்ற குழப்பத்தில் நாங்கள் ஒவ்வொருவரும் இருக்கிறோம். மறக்க முடியாத ஒரு பெண்மணி திருமதி சுதா த்வாரகநாதன் அவர்கள்.
தில்லியில் இருந்தவரை நான் இருந்த குடியிருப்புக்கு அடுத்த குடியிருப்பில் இருந்தார்கள். அதன் பிறகு அவர்கள் வேறு இடம் மாறினார்கள். ஆனாலும் பல நாட்கள், “வீட்டுக்குச் சென்று இனிமேல் தானே சமைக்கணும்? அதெல்லாம் வேண்டாம், எங்க வீட்டுக்கு வாங்க, நாங்க எப்படியும் சாப்பிடப் போறோம், நீங்களும் சாப்பிடலாம்!” என்று அழைத்து உணவளித்தவர்… பல விஷயங்களை நாங்கள் பேசிக் கொண்டே சாப்பிட்ட நாட்கள்… நட்பு வட்டத்தில் அனைவருக்கும் பிடித்தவர் அவர். எந்த ஒரு பயணம் என்றாலும், உடனடியாக நானும் வருகிறேன் என்று சொல்லி ஒவ்வொரு பயணத்திலும் கூட வந்தவர். எங்கள் குடியிருப்புப் பகுதியிலிருந்து நண்பர்களுடன் சேர்ந்து செய்த எனது பயணங்களில் அவர் நிச்சயம் இருப்பார். ஒவ்வொரு பயணமும் மறக்க முடியாத நினைவுகளுடன் இருக்க அவரும் ஒரு காரணமாக இருந்தவர். அந்தமான், குருக்ஷேத்திரா, உதய்பூர், லான்ஸ்டௌன், காசி எனப் பல பயணங்களில் ஒன்றாகப் பயணித்து இருக்கிறோம்.
நல்ல உழைப்பாளி…. அலுவலகத்தில் பெரிய பதவியில் இருந்தாலும் தொடர்ந்து உழைத்தவர். பல நட்புகளைக் கொண்டவர். அவர் இருக்கும் இடத்தில் எப்போதும் சிரிப்பும், பேச்சுமாகவே இருக்கும். நிறைய புத்தகங்களை வாசிப்பவர். காலச்சக்கரம் நரசிம்மா அவர்களின் எழுத்திற்கு அவர் ஒரு ரசிகை. நான் வாங்கும் புத்தகங்களை அவரும் படித்து விடுவார். ஒவ்வொரு சென்னை பயணத்திலும் புத்தகங்கள் வாங்கி தான் படிப்பதோடு மற்றவர்களுக்கும் அந்த நூல்களைத் தருவார். நல்ல மனது வேண்டுமே இப்படிச் செய்வதற்கு. இன்னும் எத்தனை எத்தனையோ விஷயங்கள் அவர் பற்றிச் சொல்லிக் கொண்டே போகலாம். எதைச் சொல்ல, எதை விட என்ற குழப்பம் தான் எனக்குள். மதியம் அவரது எதிர்பாரா மறைவு பற்றி கேட்டதிலிருந்தே அவர் குறித்த எண்ணங்களும் அவருடனான எங்கள் நினைவுகள், நிகழ்வுகள் என ஒவ்வொன்றாக மனதில் எண்ணிக் கொண்டே இருக்கிறேன். எதிர்பாராமல் நடந்து விட்ட இந்த இழப்பு அதிகம் எங்களை கலங்க வைத்திருக்கிறது.
வந்தவர் எல்லாம் தங்கிவிட்டால் என்ற வரிகளைச் சுலபமாகப் பலரும் சொல்லிவிடுவார்கள். ஆனாலும் இழப்பு என்று வரும் போது அதனைத் தாங்கிக் கொள்வது எளிதல்ல. தனது துணைவியை இழந்து வாடும் நண்பர் த்வாரகாநாதன் அவர்களுக்கும், அவரது மகன், மகள் குடும்பத்தினருக்கும் இந்த இழப்பினைத் தாங்கும் மனோபலத்தை எல்லாம் வல்ல இறைவன் அளிக்கட்டும் என்று இந்த நேரத்தில் பிரார்த்தனையாக செய்து கொள்கிறேன்.
வருத்தத்துடன்
வெங்கட் நாகராஜ்
திருவரங்கம்
4 நவம்பர் 2026
