ஓங்கி அடிச்சா ஒன்றரை டன் வெயிட்!

பஞ்ச் துவாரகா - பயணக் கட்டுரை பகுதி 30

முந்தைய பகுதிகள் – 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11  12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29

கடை வீதி கலகலக்கும்...... 

சென்ற பகுதியை முடிக்கும் போது கோம்தி குளம் எப்படி உருவானது என்பதற்கும் ஒரு கதை உண்டு என்று சொல்லி இருந்தேன்.  அந்தக் கதை என்ன என்பதைப் பார்க்குமுன்னர் ஒரு விஷயம்....  நாங்கள் சென்ற அன்று பௌர்ணமி எனச் சொல்லி இருந்தேன். அதனால் அங்கே சுற்று வட்டார கிராம மக்கள் அனைவரும் வருவார்கள் என்பதால் கோவிலைச் சுற்றி நிறைய தரைக் கடைகள்....  அவர்கள் விற்பனைக்கு வைத்திருந்த பொருட்கள் காய்கறி, பழங்கள் முதல், துணி, பாத்திரங்கள், கத்தி, முறம் என வீட்டுக்குத் தேவையான அனைத்துமே கிடைக்கும்....! இப்படி கிராமத்து கடைவீதிகளில் என்னவெல்லாம் விற்கிறார்கள்!  கூட்டம் அதிகமாக இருந்த காரணத்தினால் புகைப்படங்கள் எடுக்க முடியவில்லை....

சரி கதைக்கு வருவோம்...... 

படம்: இணையத்திலிருந்து.....

கிருஷ்ணரும் பீமனும் சேர்ந்து, அபிமன்யுவின் மகனும், அர்ஜுனனின் பேரனுமான பரிக்ஷீத்-ன் உபநயனத்திற்குச் சென்று கொண்டிருந்தார்கள்.  அப்படிச் செல்லும் வழியே பீமனுக்கு பயங்கர தாகம். தண்ணீர் வேண்டுமே என நினைக்கும்போது, அவர்கள் இடும்ப வனத்தில் அமைந்திருக்கும் டங்க் மகரிஷியின் ஆஸ்ரமத்தின் அருகே இருக்கிறார்கள்.  அங்கே ஒரு ஆற்றின் வடிநிலத்தில் கொஞ்சம் தண்ணீர் இருக்க, அதனை அருந்தி தனது தாகத்தினைத் தீர்த்துக் கொள்கிறான் பீமன்.

படம்: இணையத்திலிருந்து....

சற்றே ஓய்வெடுத்துக் கொண்டு அங்கிருந்து புறப்பட முடிவு செய்கிறார்கள். ஓய்வெடுத்துக் கொண்டிருந்தபோது பீமனுக்கு ஒரு யோசனை – இந்த இடத்தில் ஒரு குளமிருந்தால், பறவைகளும், காட்டு விலங்குகளும், காட்டு வழி பயணிக்கும் மக்களும் தாகம் தீர்த்துக் கொள்ள முடியுமே....  உடனே தன்னுடைய ஆயுதமான [g]கதை கொண்டு ஓங்கி ஒரு அடி....   சிங்கம் சூர்யா போல அல்லாமல் இவர் ஓங்கி அடித்தால் ஒன்றரை கோடி டன் வெயிட்!  ஆற்று வடிநிலம் மிகப் பெரிய குளமாக உருவானது!  பிற்காலங்களில் கரைகளில் படிக்கட்டுகளும், தண்ணீர் வெளியேற வழிகளும் உருவானது என்பது கதை!

விற்பனைக்கு......

கதை கேட்டாச்சா! அடுத்த விஷயத்துக்கு வருவோம். கடை வீதியில் பல பொருட்கள் விற்பனைக்கு வைத்திருந்தார்கள் என்று சொன்னேன். கிருஷ்ணரை அலங்கரிக்கும் பொருட்களும் இங்கே உண்டு! வெண்ணைத் தாழி ஒன்று மிக அழகாய் இருந்தது. அழகிய முறங்கள், வயல்வெளியில் அறுப்புக்குப் பயன்படும் கத்திகள் என எத்தனை எத்தனை பொருட்கள் அங்கே இருந்தன.  அப்படி கத்திகள் விற்பனை செய்யும் இரண்டு ராஜஸ்தானி பெண்களை அவர்களது பாரம்பரிய உடையில் பார்க்க முடிந்தது.

கேட்காம புகைப்படம் எடுத்தால்.... 

நான் பேச மாட்டேன். கத்தி பேசும்!

அவர்களைப் புகைப்படம் எடுக்க வேண்டும் என்று தோன்றினாலும் அவர்களைக் கேட்காது புகைப்படம் எடுக்க எனக்கு விருப்பமில்லை! விற்பனை செய்து கொண்டிருந்தது கத்தியாயிற்றே! என்னுடன் வந்த நண்பரின் மனைவியிடம் சொல்லி, அவர்களைப் புகைப்படம் எடுக்கலாமா எனக் கேட்க, அவர்கள் சந்தோஷமாக எடுத்துக் கொள்ளச் சொல்ல, அதன் பிறகு அவர்களை புகைப்படம் எடுத்தேன். பக்கத்திலேயே இன்னுமொரு பெண்மணியும் இருக்க, அவர் என்னிடம் கேட்ட கேள்வி – “ஃபோட்டோ புடிச்சு என்ன பண்ணப் போற!” என்பது தான்!  முன் ஜாக்கிரதை முத்தண்ணி! பயப்படாதம்மா....  என்று சொல்ல, தன்னையும் புகைப்படம் எடுக்கச் சொன்னார்! அவரையும் புகைப்படம் எடுத்து, மூவரிடமும் காமிராவில் காண்பிக்க, அவர்கள் முகத்தில் அத்தனை மகிழ்ச்சி......

என்னையும் ஃபோட்டோ எடுங்க....  

இப்படியாக, டாகோர் கிருஷ்ணர் கோவில், அதன் சுற்றுப்புறங்கள் என அனைத்தையும் ரசித்து வாகனம் நிறுத்தியிருந்த இடத்திற்கு வந்தோம். வசந்த் [b]பாய் ஓய்வெடுத்து தயாராக இருந்தார். அஹமதாபாத் நோக்கி எங்கள் பயணம் துவங்கியது.  சீரான வேகத்தில் பயணித்து, மூன்று மணிக்கு நண்பரின் வீட்டினை அடைந்தோம். மாலை தில்லி திரும்ப வேண்டும்.....  உடைமைகளை சரி பார்த்து முதுகுச் சுமையில் அடைத்துக் கொண்டு மாலை அஹமதாபாத் விமான நிலையத்திற்கு வந்து சேர்ந்தோம்.

விமான நிலையத்தில் ஏதோ ஒரு பள்ளியில் பயிலும் குழந்தைகள் தங்களது சுற்றுலாவினை துவக்கி இருந்தார்கள். பயணம் செல்வது என்பது எத்தனை உற்சாகமானது என்பது அவர்களைப் பார்க்கும்போது தோன்றியது! ஏகப்பட்ட செல்ஃபிகள், புகைப்படங்கள் என விமானநிலையத்தினை ரகளைபுரமாக மாற்றி இருந்தார்கள்.  காத்திருந்தபோது எதிர் இருக்கையில் இருந்த ஒரு இளைஞர் தனது முகத்தினை அஷ்ட கோணலாக்கி செல்ஃபி புள்ளையாக மாறினார் – அது பற்றி முன்னரே எழுதி இருக்கிறேன்!

விமானத்திற்குள் வருமாறு அழைப்பு வர சோதனைகளை முடித்துக் கொண்டு விமானத்திற்குள் சென்று அமர்ந்தோம்.  பயணத்தில் சந்தித்த விதம்விதமான மனிதர்கள், கிடைத்த அனுபவங்கள், பார்த்த இடங்கள் என அனைத்தையும் மனதில் ஒரு முறை Playback செய்து பார்த்துக் கொண்டே கண்களை மூட, விமானம் புறப்பட்டு மேலே மேலே சென்று கொண்டிருந்தது!  அஹமதாபாத்-திலிருந்து தில்லி வந்து சேர அத்தனை அதிக நேரமாகாது என்றாலும், விமான நிலையத்திலிருந்து உடைமைகளை எடுத்துக் கொண்டு Pre-paid Taxi அமர்த்திக் கொண்டு வீடு வந்து சேர அதை விட அதிக நேரம் ஆனது! தில்லியின் போக்குவரத்து அப்படி!

இந்தப் பயணத்தில் நான் சந்தித்த பல மனிதர்கள், பார்த்த இடங்கள், கிடைத்த அனுபவங்கள் என அனைத்தையும் 30 பகுதிகளாக உங்களுடன் பகிர்ந்து கொண்டிருக்கிறேன். முடிந்த வரை அனைத்து விஷயங்களையும் விடாது குறிப்பிட்டு இருக்கிறேன். பஞ்ச் துவாரகா பயணம் செல்ல நினைக்கும் நண்பர்களுக்கு நிச்சயம் இத்தொடர் உதவியாக இருக்கும் என்பது என் எண்ணம்.  சில நாட்களுக்குப் பிறகு இத் தொடரினை மின்புத்தகமாகவும் வெளியிடவும் வேண்டும்..... 

இத் தொடரினை தொடர்ந்து வாசித்து கருத்துரைத்து, எனக்கு ஊக்கமளித்த அனைத்து நண்பர்களுக்கும் மனம் நிறைந்த நன்றி.  பயணங்கள் நம்மை மகிழ்ச்சியில் திளைக்க வைக்கும் ஒரு வழி. ஆதலினால் தொடர்ந்து பயணிப்போம். முடிந்த வரை புதிய இடங்களைப் பார்த்து பலவித அனுபவங்களைப் பெறுவோம்.  இப்பயணத் தொடர் முடிந்தாலும், சில தினங்களுக்குப் பிறகு வேறு ஒரு பயணத் தொடரும் இங்கே எழுதும் எண்ணம் உண்டு....... 

நிச்சயம் அது ஒரு வித்தியாசமான பயணமாக இருக்கும் என்பதை உங்களுக்கு இப்போதே சொல்லி விடுகிறேன்.  சற்றே நீண்ட பயணம் என்பதால், பதிவுகளும் அதிகமாகவே வரும் வாய்ப்புண்டு! 

தொடர்ந்து ஆதரவு தந்த அனைத்து நண்பர்களுக்கு மீண்டும் நன்றி.....

என்றென்றும் அன்புடன்

வெங்கட்

புது தில்லி.

டாகோர் – தங்க கோபுரமும் துலாபாரமும்

பஞ்ச் துவாரகா - பயணக் கட்டுரை பகுதி 29

முந்தைய பகுதிகள் – 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11  12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28

படம்: இணையத்திலிருந்து....

ஏரிக்கரையின் அழகினை ரசித்து வீடு திரும்பிய நாங்கள் நிம்மதியாக உறங்கினோம். அடுத்த நாள், பயணத்தின் முதலிரண்டு நாட்கள் எங்கள் வாகனத்தினை ஓட்டிய வசந்த் [b]பாய் அதிகாலையிலேயே வீட்டிற்கு வந்து சேர்ந்தார். அவர் நண்பரின் வாகனத்தில் எங்களை அழைத்துச் செல்லப் போகும் இடம் டாகோர் எனும் சிற்றூர் – அஹமதாபாத் நகரிலிருந்து பரோடா செல்லும் வழியில் இருக்கிறது இவ்விடம். பஞ்ச் துவாரகா என அழைக்கப்படும் இடங்களில் இந்த டாகோர் கோவிலும் உண்டு.

National Expressway - 1

அஹ்மதாபாத் நகரிலிருந்து National Expressway – 1-ல் பயணித்து பிறகு Gujarat State Highway 12-ன் வழியாக சுமார் 85 கிலோமீட்டர் பயணித்தால் டாகோர் எனும் கிராமத்திற்கு வந்து விடலாம். மிகவும் பழமையான கிராமம். முந்தைய காலத்தில் சிவன் கோவில் காரணமாகப் பிரபலமாக இருந்திருந்தாலும், இப்போது கிருஷ்ணர் கோவில் தான் இங்கே பிரபலமாக இருக்கிறது.  ஊருக்கு டாகோர் எனப் பெயர் வரக் காரணம் என்ன என்பதைப் பார்க்கலாம்.....

படம்: இணையத்திலிருந்து....

இடும்பவனம் என அழைக்கப்பட்ட அடர்த்தியான வனப் பகுதியாக இருந்த இடத்தில் பல முனிவர்கள் தங்களது ஆஸ்ரமங்களை அமைத்து வாழ்ந்த காலம். இந்த இடத்தில் டங்க் ரிஷி என அழைக்கப்பட்ட ரிஷிமுனி தனது ஆஸ்ரமத்தினை அமைத்து சிவபெருமானை நோக்கி கடும்தவம் இருக்கிறார். அவரது தவத்தில் மெச்சிய சிவபெருமான் அவருக்குக் காட்சியளித்து வேண்டிய வரம் கேட்கும்படிச் சொல்ல, சிவபெருமானை தன்னுடனேயே நிரந்தரமாகத் தங்கிவிடும்படிக் கேட்கிறார்.  தனக்கு பதிலாக தன்னைப் போலவே ஒரு உருவத்தினை அங்கே விட்டுச் செல்கிறார்! அவருக்குப் பெயர் டங்க்நாத் மஹாதேவ் – அவரது பெயரிலேயே ஊரின் பெயரும் டாங்கோர் என அழைக்கப்பட்டு அதுவே மருவி டாகோர் என ஆகிவிட்டது என்பது ஒரு கதை!

அது சரி இங்கே குடிகொண்டிருந்தது சிவன் என்றால் இப்போது பஞ்ச் துவாரகா ஸ்தலங்களில் ஒன்றாக டாகோர் கருதப்படுவது ஏன் என்ற கேள்வியும் நமக்கு வருவது இயல்பு.  அதற்கும் ஒரு கதை இருக்கிறது. காரணம் அதே டங்க் ரிஷி தான். 

படம்: இணையத்திலிருந்து....

சிவபெருமானை இங்கே வரவழைத்தாகிவிட்டது, அடுத்ததாய் என்ன செய்யலாம் என்ற யோசனையில் இருந்திருப்பார் போலும்.....  அவரிடம் ஆசி பெற்றுக்கொள்ள கிருஷ்ணரும் பீமனும் அவரது ஆஸ்ரமத்திற்கு வர அவ்விருவரையும் வரவேற்று உபசரித்தார்.  டங்க் ரிஷிக்கு ஏதேனும் வரம் அளிக்க விரும்பிய கிருஷ்ணர் என்ன வரம் வேண்டும் கேளுங்கள் தருகிறேன் என்று கேட்க, அவர் கேட்ட வரம் – “என்னுடனேயே நிரந்தரமாகத் தங்கி விடுங்கள்!” என்பது தான்! அனைவரையும் தன்னுடனேயே தங்க வைத்துக் கொள்ள நினைப்பார் போலும்!

படம்: இணையத்திலிருந்து....

சற்று நேரம் யோசனையில் ஆழ்ந்த கிருஷ்ணர், சரி உங்களுக்கு வரம் தந்தேன். ஆனால் கலியுக ஆரம்பம் வரை துவாரகாவில் இருந்துவிட்டு அதன் பிறகு தான் நான் டாகோர் வந்து நிரந்தரமாக தங்குவேன் என்று சொல்லிவிட, கலியுகத்தின் ஆரம்பத்தில் இங்கு வந்து சேர்ந்ததாகவும் “ராஞ்சோட்ராய்ஜி” என அழைக்கப்படும் கிருஷ்ணருக்கு இங்கே கோவில் கட்டப்பட்டதாகவும் வரலாறு. 

கோவிலின் முகப்பு - வெளிப்புறத்திலிருந்து எடுத்த படம்.....

மிகவும் பழமையான இக்கோவிலுக்கு வரும் பக்தர்கள் எண்ணிக்கை அதிகம்.  விழாக் காலங்களிலும் ஒவ்வொரு பௌர்ணமி நாளிலும் இங்கே அதிக அளவில் மக்கள் தரிசனம் செய்ய வருகிறார்கள். 

சிறப்பான சாலை என்பதால் மிதமான வேகத்தில் வாகனம் செலுத்தும் வசந்த் [b]பாய் கூட NE-1 சாலையில் மணிக்கு 130-140 கிலோமீட்டர் வேகத்தில் வாகனத்தினைச் செலுத்தினார்.  ஒன்றரை மணி நேரத்திற்குள் நாங்கள் டாகோர் கோவிலின் வாயிலுக்கு வந்து விட்டோம்.  நாங்கள் சென்ற நாள் பௌர்ணமி நாள் என்பதால் சுற்றுவட்டாரத்தில் இருக்கும் கிராமங்களிலிருந்து பல கிராம மக்களும் கோவிலுக்கு வந்திருந்தார்கள். கூட்டத்தோடு கூட்டமாக நாங்களும் சென்று டாகோர் நகரில் குடிகொண்டிருக்கும் ராஞ்சோட்ராய்ஜியை தரிசித்தோம்.  சிறப்பான தரிசனம் கிடைத்தது.

பழமையான கோவில் என்றாலும், இக்கோவிலில் தங்க மண்டபமும் தங்கத்தினால் செய்யப்பட்ட பெரிய துலாபாரமும் உண்டு. துலாபாரத்திற்கும் ஒரு கதை உண்டு.  அது என்ன கதை?

படம்: இணையத்திலிருந்து....

விஜயானந்த் போதனா, எனும் ஒரு பக்தர் ஒரு மண் பாத்திரத்தில் துளசிச் செடி வளர்த்து ஆறு மாதத்திற்கு ஒரு முறை துளசியோடு துவாரகா சென்று த்வாரகாதீஷ் என அழைக்கப்படும் கிருஷ்ணரை வணங்குவது வழக்கம். தொடர்ந்து வருடாவருடம் இப்படிச் சென்று வந்த அவருக்கும் வயதாகி விட்டது. ஒரு முறை அப்படிச் செல்லும் போது, “கிருஷ்ணா எனக்கு வயதாகி விட்டது. அடுத்த முறை என்னால் வர முடியுமா எனத் தெரியவில்லை. நீதான் எனக்கு வழி சொல்ல வேண்டும் எனச் சொல்ல, “அடுத்த முறை வரும்போது வண்டி கட்டிக்கொண்டு வா, நான் உன்னுடனேயே வந்து விடுகிறேன்” எனச் சொல்ல ஆறு மாதத்திற்குப் பிறகு மாட்டு வண்டி பூட்டிக் கொண்டு துவாரகைக்கு வருகிறார் போதனா.

படம்: இணையத்திலிருந்து....

டாகோர் செல்லும் வழியில் சற்றே ஓய்வு....

படம்: இணையத்திலிருந்து....

பக்தரை ஓய்வெடுக்கச் சொல்லி, தானே வண்டியோட்டிக் கொண்டு போகும் கிருஷ்ணர்...

துவாரகாவில் பூஜித்து வரும் பூஜாரிகள் எதற்கு வண்டி பூட்டிக் கொண்டு வந்திருக்கிறாய் எனக் கேட்க, தான் திரும்பும் போது த்வாரகாதீஷையும் தன்னுடன் அழைத்துக்கொண்டு போகப் போவதாகச் சொல்ல கோவிலை பலமாகப் பூட்டிக் கொண்டு போகிறார்கள் பூஜாரிகள். இரவு நேரம், அனைத்து பூட்டுகளையும் உடைத்துக் கொண்டு போதானாவுடன் டாகோர் பயணிக்கிறார் கிருஷ்ண பகவான்.....  காலையில் கோவிலுக்கு வந்து பார்த்த பூஜாரிகள் டாகோர் நோக்கி கோபத்துடன் பின் தொடர்கிறார்கள்.

படம்: இணையத்திலிருந்து....

ஈட்டியால் வீழ்ந்த போதனா... சிவப்பான குளம்....

பயந்து போன போதனாவிடம் கிருஷ்ணர் தன்னை கோம்தி குளத்திற்குள் மறைத்து வைக்கும்படிக் கூற அப்படியே செய்கிறார். பூஜாரிகளை சமாதானம் செய்யச் சென்ற போதனாவினை நோக்கி அவர்கள் ஈட்டியை எறிய அவ்விடத்திலேயே போதானாவின் உயிர் பிரிகிறது.  அவரைத் தாண்டி கோம்தி குளத்திற்குள் ஈட்டி பாய், குளம் எங்கும் ரத்தம் நிறைகிறது.  குளத்திற்குள் மறைத்து வைத்த கிருஷ்ணர் சிலையிலிருந்து ரத்தம் வருகிறது. கலங்கிப் போன பூஜாரிகள் கிருஷ்ணரிடம் மன்னிப்புக் கேட்டு, தங்களுடன் வர வேண்டுகிறார்கள்.

படம்: இணையத்திலிருந்து....

கோம்தி குளக்கரையிலேயே அவர்கள் உண்ணாவிரதம் இருக்க, கிருஷ்ணர் தனது எடைக்கு எடை தங்கத்தினை போதனாவின் மனைவி பூஜாரிகளுக்குத் தருவார் எனவும், சில வருடங்கள் கழித்து த்வாரகாதீஷ் சிலை போலவே வேறொரு சிலை பூஜாரிகளுக்கு சுயம்பு வடிவில் கிடைக்கும் என்றும் சொல்கிறார்.  போதானாவின் மனைவியான கங்காபாய் தனது மூக்குத்தியைக் கழற்றி தராசில் வைக்க, கிருஷ்ணரின் எடை அளவுக்கு இருக்கிறது! வேறு வழியில்லாமல் மூக்குத்தியை எடுத்துக் கொண்டு சுயம்பு வடிவாய் வரப் போகும் துவாரகாதீஷுக்காக துவாரகா சென்று காத்திருக்கிறார்கள் பூஜாரிகள்!

பழமையான கோவில் எனும்போது இப்படி நிறைய கதைகள் – செவி வழிக் கதைகள் கேட்க முடிகிறது.  கோம்தி குளம் எப்படி உருவானது என்பதற்கும் ஒரு கதை உண்டு! அது என்ன கதை என்பதை அடுத்த பதிவில் பார்க்கலாம்!

வேறொரு பதிவில் உங்களைச் சந்திக்கும் வரை....

நட்புடன்

வெங்கட்

புது தில்லி.

ஏரிக்கரையின் மேலே.....

பஞ்ச் துவாரகா - பயணக் கட்டுரை பகுதி 28

முந்தைய பகுதிகள் – 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11  12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27

விஷாலா உணவகத்தில் மனதும் வயிறும் நிரம்ப உண்ட பிறகு வீடு திரும்பலாம் என நண்பரின் வாகனத்தில் புறப்பட்ட போது நேரம் இரவு 10.30 மணி.  அந்த நேரத்தில் நேராக வீடு திரும்பாமல் நாங்கள் வேறு ஒரு இடத்தின் வழியே சென்றோம்.  அந்த இடம் அஹமதாபாத் நகரிலுள்ள  ஒரு அருமையான இடம்...... அந்த இடம் பற்றிச் சொல்வதற்கு முன்னர் ஒரு பாடலைக் கேட்கலாமா! பழைய பாடல் என்றாலும் மிகவும் இனிமையான பாடல் அது! இன்றைய இளைஞர்களில் பலரும் கேட்டிருக்காத பாடலாக இருக்கலாம்!

என்ன நண்பர்களே, பாடலை ரசித்தீர்களா? இன்று நாம் பார்க்கப் போகும் இடத்திற்கு மிகவும் தகுந்த பாடல் இது.  அஹமதாபாத் நகரின் நதிக்கரையில் அமைக்கப்பட்டிருக்கும் Riverfront தான் நாம் பார்க்கப் போகிறோம். நாங்கள் இரவு உணவினை உண்டபிறகு இந்த இடம் வரும் போது இரவு பதினோறு மணி இருக்கும் என்பதால் உள்ளே சென்று அமைதியாக நடக்கவோ, உட்காரவோ முடியவில்லை. என்றாலும், பாலத்தின் மீது சற்றே நின்று நதிக்கரையினையும் வண்ண விளக்குகளால் செய்யப்பட்ட அலங்காரங்களையும் ரசிக்க முடிந்தது.

எத்தனை அழகு இந்த ஏரிக்கரை...... சபர்மதி ஆற்றின் கரையில் இருந்த பல்வேறு ஆக்கிரமிப்புகளை அகற்றி மிகச் சிறப்பாக அழகுற அமைத்திருக்கும் இந்த கரையில், நகரவாசிகளுக்கு பலவிதமான வசதிகள் உண்டு. காலையிலும் மாலையிலும், ஏரிக்கரைப் பூங்காற்றினை ஸ்பரிசித்தபடியே நீண்ட நடைப்பயணம் மேற்கொள்ள முடியும். குஜராத் மாநிலத்திற்கே உரிய பட்டம் பறக்கவிடும் திருவிழா இக்கரையினில் தான் நடைபெறும். பல்வேறு பகுதிகளிலிருந்தும் மக்கள் இங்கே திரண்டு பட்டம் விட்டு மகிழ்ச்சியுறுவார்கள்.

இதைத் தவிர, படகோட்டம் – துடுப்பு மட்டுமல்லாது, Speed Boat வசதிகளும் இங்கே உண்டு.  விளையாட்டு வசதிகள் தவிர மிக அழகிய பூங்காக்களும் இங்கே உண்டு. குடும்பத்துடன் சென்று இயற்கைச் சூழலில் கவலைகளை மறந்து நிம்மதியாக இருக்க முடியும். இரவு வெகு நேரமாகிவிட்ட காரணத்தினால் இப்பயணத்தின் போது இங்கே சென்று இளைப்பாற முடியவில்லை. 

சமீபத்தில் இரும்புக் கம்பிகளில் தொங்கியவாறே ஆற்றினைக் கடக்கும் வீர விளையாட்டுக்கான ஏற்பாடுகளும் செய்திருக்கிறார்கள். 60 அடி உயரத்தில் அமைக்கப்பட்டிருக்கும் மேடையிலிருந்து ஆற்றின் மறுபக்கத்தில் அமைந்திருக்கும் மேடைக்கு அந்தரத்தில் தொங்கியபடியே 1100 அடி நீள இரும்புக்கம்பி வழியாகக் கடந்து உயரத்திலிருந்து நகரை காண முடியும். 100 கிலோவிற்கும் குறைவான உடல் எடை கொண்ட எவரும் இந்த வசதியைப் பயன்படுத்த முடியும்.  கட்டணம் ஒருவருக்கு ரூபாய் 300 மட்டுமே!

சென்ற வருடத்தில் இந்தியா வந்திருந்த சீன அதிபருக்கு இங்கே தான் வரவேற்பு அளிக்கப்பட்டது. அது பற்றிய செய்திகள் பலவும் நீங்கள் இணையத்திலும், ஊடகங்களிலும் பார்த்திருக்க முடியும்.  இந்தப் பதிவினை வெளியிடும் இச்சமயத்தில் அங்கே சர்வதே பட்டம் பறக்கவிடும் இரண்டு நாள் விழா மிகச் சிறப்பாகக் கொண்டாடப்பட்டு [10-11 ஜனவரி 2016] முடிவடைந்திருக்கிறது. சக பதிவர் கடல் பயணங்கள் சுரேஷ் குமார் இந்தத் திருவிழாவில் கலந்து கொண்டு வந்திருக்கிறார்! அவர் பக்கத்தில் படங்கள் விரைவில் வெளியிடுவார் என நினைக்கிறேன்!

கரையோரமாகவே நின்று சூழலை ரசித்து அங்கிருந்து புறப்பட்டோம். அடுத்த பயணத்தின் போது நிச்சயம் அங்கே சென்று கொஞ்ச நேரம் அமைதியாகக் கழிக்க வேண்டும் என மனதுக்குள் நினைத்துக் கொண்டேன். வீடு திரும்பும்போதே நள்ளிரவைத் தொட்டிருந்தது கடிகார முள்....  அடுத்த நாள் தில்லி திரும்ப வேண்டும் – மாலை 06 மணிக்கு மேல் தான் தில்லிக்கான விமானம். அதுவரை எங்காவது சென்றே ஆக வேண்டுமே! சும்மா இருந்தால் சரி வருமா என்ன?  அந்த நாளின் பொழுதையும் வீணாகக் கழிக்கப் போவதில்லை.  அஹமதாபாத் நகரிலிருந்து பரோடா செல்லும் வழியில் உள்ள ஒரு பஞ்ச் துவாரகா ஸ்தலத்திற்குச் செல்வதாக திட்டம் இருக்கிறது.

அந்த இடம் என்ன, அங்கே கிடைத்த அனுபவங்கள் ஆகியவற்றை அடுத்த பதிவில் சொல்லி விடுகிறேன்!

வேறொரு பதிவில் உங்களைச் சந்திக்கும் வரை....

நட்புடன்

வெங்கட்

புது தில்லி.

டிஸ்கி:  பதிவுலகில் செப்டம்பர் 30, 2009 அன்று எனது முதல் பதிவு வெளியிட்டேன்.  இன்று ஜனவரி 12, 2016 அன்று எனது பதிவின் எண்ணிக்கை 1000 தொட்டுவிட்டது! இத்தனை தூரம் வருவேன் என்ற நம்பிக்கை இல்லாது ஆரம்பித்த எனக்கே இது ஆச்சர்யமாக இருக்கிறது.  இத்தனை பதிவுகளுக்கும் ஆதரவு அளித்த அனைத்து நண்பர்களுக்கும் மனம் நிறைந்த நன்றி. 

குஜராத்தி உணவும் கிராமிய மணமும்

பஞ்ச் துவாரகா - பயணக் கட்டுரை பகுதி 27

முந்தைய பகுதிகள் – 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11  12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26

சாப்பிட வாங்க:  ஒருவருக்கான உணவு!

அஹமதாபாத் நகரில் இருக்கும் பாலாஜி கோவிலில் தரிசனம் செய்த பிறகு இரவு உணவு எங்காவது வெளியே சாப்பிடலாம் என அஹமதாபாத் நண்பர் சொல்ல, ஏதாவது குஜராத்தி உணவகத்திற்குச் செல்லலாம் என நினைத்தோம். அதற்கு நண்பர், எங்களை அஹமதாபாத் நகரில் இருக்கும் ஒரு உணவகத்திற்கு அழைத்துச் சென்று அற்புதமானதோர் அனுபவத்தினை வழங்குவதாகச் சொல்லி, வாகனத்தினை அங்கே செலுத்தினார்.  அங்கு சென்று எங்களுக்கு உண்மையாகவே அற்புதமான அனுபவம் தான் கிடைத்தது.

வாஸ்னா சாலை, வாஸ்னா, அஹமதாபாத் எனும் விலாசத்தில் அமைந்திருக்கும் ”விஷாலா” எனும் உணவகத்திற்குத் தான் எங்களை அழைத்துச் சென்றார். பெயருக்கு ஏற்றவாறு விசாலமான இடத்தில் தான் இந்த உணவகம் அமைந்திருக்கிறது. பொதுவான உணவகங்கள் போன்று கதவுகளோ, நான்கு சுவர்களுக்கு நடுவேயோ அமைந்திருக்காமல், திறந்த வெளியில் சிறிய சிறிய குடிசைகள் அமைந்திருக்க, அங்கே நன்கு மெழுகப்பட்ட மண் தரையில் பாய் விரித்து, எதிரே நீண்ட மரக்கட்டைகள் இருக்க, அதிலே பெரிய தையல் இலைகள் போட்டு உணவு பரிமாறுகிறார்கள்.

இயற்கையான சூழலில், மின்சார விளக்குகளுக்குப் பதிலாக லாந்தர்களின் ஒளியில், மிதமான இயற்கைக் காற்று வீச, அங்கே அமர்ந்து உணவு உண்பது, நாம் ஏதோ கிராமத்தில் இருப்பது போல உணர்வினை நமக்கு தருகிறது. நாம் அமர்ந்து சாப்பிட இருக்கைகள் இல்லாத சமயத்தில், நம்மை மகிழ்விக்க கிராமிய இசைக் கலைஞர்கள் இசைக்கிறார்கள். சில இடங்களில் பொம்மலாட்டம் போன்ற பல்வேறு கிராமிய கலை நிகழ்ச்சிகள் நடந்து கொண்டிருக்க அவற்றை நாம் ரசித்துக் கொண்டிருக்கலாம். இடையே இடம் காலியான உடன், நம்மை விஷாலா சிப்பந்திகள் அழைத்து நமக்கான இடத்திற்குச் சென்று அமர்த்துகிறார்கள்.

பொதுவாக உணவகங்கள் எனில் கை கழுவும் இடம் என இருக்கும். இங்கேயும் உண்டு. ஆனால் சற்றே வித்தியாசமாக, ஒரு மண் பானை வைத்திருக்க, ஒருவர் பித்தளை குடுவைகளிலிருந்து நீரை சாய்க்க, நாம் பொறுமையாக கையைச் சுத்தம் செய்து கொள்ளலாம். பிறகு நாம் அமர்ந்து கொள்ள, ஒவ்வொரு சிப்பந்தியாக வரிசையாக வந்து அவர்கள் பரிமாறப் போகும் உணவின் பெயரைச் சொல்லி வைத்துக் கொண்டே போகிறார்கள். வரிசை வரிசையாக பலவித உணவுகள் வந்தபடியே இருக்கின்றன.

ஒவ்வொன்றின் பெயரைக் கேட்கும்போதே அது என்ன, எப்படி இருக்கும் என்ற உணர்வு உங்களுக்கு நிச்சயம் வரும்! சில உணவுகளின் பெயர்களை உங்களுக்குச் சொல்லட்டா – ஹஜ்மாஹஜம், பாஜ்ரி ந ரோட்லா, மகாய் ந ரோட்லா, பாக்டி[ரி], மேத்தி ந தேப்லா, கிச்சடி, கடி, மக்கன், படாடா நு ஷாக், லீலு ஷாக், கதோல், ஃபார்சன், லீலீ சட்னி, லசன் சட்னி, தலியா நி சட்னி, பாப்பட், கூட், காக்டி, பீட், சுக்டி.....  இதைத் தவிர சலாட், ஊறுகாய் போன்றவையும் உண்டு.  கூடவே  நீர் மோர் வந்து கொண்டே இருக்கிறது. எல்லா உணவுமே அளவுச் சாப்பாடு போல அல்ல – எவ்வளவு வேண்டுமானாலும் சாப்பிடலாம்.  ஒவ்வொரு நாளும் கொடுக்கும் காய்கறிகளும் மாறிக் கொண்டே இருக்கும்.  இத்தனை வகை உணவினையும் ருசித்த பிறகு முடிவில் ஐஸ்க்ரீம் அல்லது ஏதேனும் ஒரு இனிப்பும் உண்டு!

நாங்கள் தரையில் அமர்ந்து எதிரே இருக்கும் இலையில் வைக்கப்படும் ஒவ்வொரு உணவினையும் கொஞ்சம் கொஞ்சம் ருசித்து அடுத்த உணவின் ருசியை உணரக் காத்திருக்க, ஒவ்வொன்றாய் வந்து கொண்டிருந்தது. ஒரு வழியாக எல்லா உணவின் ருசியும் பார்த்தோம்.  முதல் முறை வைத்த அனைத்தையும் உண்டாலே வயிறு நிரம்பிவிடும் எனத் தோன்றியது. ஒவ்வொன்றாய் ரசித்து ருசித்து சாப்பிட்டு, நடுநடுவே நீர் மோரையும் தண்ணீருக்கு பதிலாக குடித்துக் கொண்டிருந்தோம். நீர் மோர் டம்ளரை கீழே வைத்தவுடன் ஒரு சிப்பந்தி வந்து அதை நிரப்பி விடுகிறார்! சுக்டி எனும் இனிப்பை சுடச் சுட சாப்பிட்டு நாக்கு பொசுங்க வைத்துக் கொண்ட கதையை முன்னரே “சாப்பிட வாங்க” பகுதியில் எழுதி இருக்கிறேன்.

ஒவ்வொரு உணவு வகையாக ருசித்துச் சாப்பிட்டு மிகவும் பிடித்த சிலவற்றை மட்டும் இரண்டாம் முறை கேட்டு உண்டு எழுந்திருக்க நினைத்தபோது தரையில் கையை ஊன்றி தான் எழுந்திருக்க முடிந்தது – அவ்வளவு அதிகமாக சாப்பிட்டு இருக்கிறோம்! கைகளில் வெண்ணையும், நெய்யும் இருக்க, சுத்தம் செய்து கொள்ள வெதுவெதுப்பான நீரை ஒரு சிப்பந்தி ஊற்ற, கைகளைச் சுத்தம் செய்து கொண்டோம்.  அதன் பிறகு ஐஸ்கீர்ம் அல்லது சூடான குலாப்ஜாமூன் – இரண்டில் எது வேண்டும் எனக் கேட்க, குலாப்ஜாமூனுக்கே எங்கள் ஓட்டு!  அதையும் சாப்பிட்டு அப்படியே கொஞ்சம் நடந்தோம். சில பொருட்கள் விற்பனைக்கும் அங்கே இருந்தன. அக்கடைகளை பார்வையிட்டபடியே கொஞ்சம் நடந்தோம்.  கயிற்றுக் கட்டில்கள் ஆங்காங்கே இருக்க, அவற்றில் கொஞ்சம் உட்கார்ந்து கதை பேசினோம்.

இங்கே இன்னுமொரு விஷயமும் உண்டு – அது ஒரு அருங்காட்சியகம் – பலவிதமான பாத்திரங்கள், குடுவைகள் போன்றவற்றைச் சேகரித்து இங்கே காட்சிப்படுத்தியிருக்கிறார்கள். மிக அருமையாக வைத்திருக்கும் அவற்றைப் பார்க்க நுழைவுக் கட்டணம் உண்டு.  கட்டணம் இல்லாமலே உங்களுக்குக் காண்பிக்க, இணையத்திலிருந்து ஒரு காணொளியை உங்கள் வசதிக்காக இணைத்திருக்கிறேன்! எஞ்சாய் மாடி!

என்ன நண்பர்களே, காணொளியைக் கண்டு ரசித்தீர்களா?  அதெல்லாம் சரி, உணவுக்கான கட்டணம் எவ்வளவு என்பதைச் சொல்லவே இல்லையே என நீங்கள் கேட்பதற்குள் சொல்லி விடுகிறேன்! இன்றைய நிலவரப்படி கட்டண விவரம் கீழே!

Adult - 683/- (All Tax included) per person

Child – 395/- (3-11years) (All Tax included) per child

கொஞ்சம் அதிகம் தான் என நினைத்தாலும், நல்ல ஒரு அனுபவம் கிடைத்தது! இரவு 07.30 மணியிலிருந்து 11.00 மணி வரை இரவு உணவு கிடைக்கும்.  மதிய உணவு காலை 11.00 மணி முதல் மாலை 03.00 மணி வரை கிடைக்கும். மதிய உணவு சற்றே குறைவு – பெரியவர்களுக்கு 521/- குழந்தைகளுக்கு 305/-.

அஹமதாபாத் நகருக்குச் செல்லும் வாய்ப்பிருந்தால் இங்கே சென்று வாருங்கள். சற்றே அதிக விலை என்றாலும் நிச்சயம் ரசிக்க முடியும்!

வேறொரு பதிவில் உங்களைச் சந்திக்கும் வரை....

நட்புடன்

வெங்கட்

புது தில்லி.

டிஸ்கி:  கிட்டத்தட்ட பதினைந்து நாட்களுக்குப் பிறகு எனது பக்கத்தில் ஒரு பதிவு! இடைவிடாத பணிச் சுமை காரணமாக பதிவுகள் எழுதுவதும், நண்பர்களின் பதிவுகளைப் படிப்பதும் தடைபட்டிருக்கிறது! இனிமேல் தொடர்ந்து பதிவுகள் வெளியிட முடியும் என நினைக்கிறேன். பார்க்கலாம்! காலம் என்ன பதில் சொல்கிறது என!