புதன், 22 ஜூன், 2011

எப்போது மாறும் இந்த காட்சிகள்?



தில்லி-ஹரித்வார் நெடுஞ்சாலை.  ஹரித்வார் செல்லும் சுற்றுலா பயணிகளை அழைத்துச் செல்லும் இன்னோவா, மாருதி, டவேரா, பேருந்துகள் மற்றும் லாரிகள் என்று பலவிதமான வாகனங்கள் மணிக்கு 80-100 கிலோ மீட்டர் வேகத்தில் சர்ரென்று  பறந்து கொண்டிருக்கும் ஒரு சாலை.  சாலையின் இரு மருங்கிலும் நிறைய [Dhabha]தாபாக்கள் அதாவது உணவகங்கள்.

இத்தனை உணவகங்கள் இருந்தால் அத்தனையிலும் வியாபாரம் ஆகுமா என்ன? அதனால் அவ்வழியே  செல்லும் வாகனங்களை நிறுத்தி அதில் பயணிக்கும் பயணிகளை அழைக்க இந்த உணவகங்கள் பணிக்கு அமர்த்தி இருப்பவர்கள் யார் என்று நினைக்கிறீர்கள்? பெரும்பாலும் சிறுவர்கள்தான்.

அதுவும் அவர்கள் சாலையின் ஓரத்திற்கே  வந்து கையை ஆட்டி அழைக்கும் போது வேகமாக வரும் வாகனங்கள் அவர்கள் மேல் மோதி அடிபட்டால் அவர்கள் கதி அதோகதிதான்.

சில நாட்களுக்கு  முன்பு  ஒரு நண்பருடன் ஹரித்வார் சென்றபோது சாலையின் இருமருங்கிலும் இப்படிப் பல சிறுவர்களைப் பார்க்க முடிந்தது.  ஒவ்வொரு சிறுவனும் பயணிகளை அவன் வேலை செய்யும் உணவகத்திற்கு அழைக்க பிரம்ம பிரயத்தனம் செய்கிறான்.  

நானும் நண்பரும் அப்படி ஒரு உணவகத்தில் மதிய உணவு சாப்பிடும்போது பார்த்தால், வெளியே இருக்கும் சிறுவனைப் போலவே இன்னொரு  சிறுவன் கையில் நீண்ட குச்சியுடன் நின்று கொண்டிருந்தான்.  அவனது வேலை என்னன்னு பார்த்தா பக்கத்திலிருக்கும் மரத்தில் அமர்ந்திருக்கும் நான்கு குரங்குகள்  சாப்பிடும் நபர்களிடமிருந்து உணவைப் பறித்துக்கொள்ளாமல் தடுப்பதுதான்.  அந்தச் சிறுவனுக்கு இதுவும் கஷ்டமான வேலை தான். 

மொத்தத்தில் அந்த உணவகத்தில் நான்கைந்து சிறுவர்கள் இது போல பல வேலைகள் செய்து கொண்டு இருந்தனர்.  இதையெல்லாம் யாரும் கேட்கவும் மாட்டேன் என்கிறார்கள்.  ஒரு சிறுவனை அழைத்து ”படிக்கவில்லையா, இப்படி சிறு வயதில் வேலைக்கு வந்து விட்டாயே?” என்று கேட்டவுடன் அவன் கண்களில் ஒருவித  மிரட்சியுடன்  வேகமாக அடுத்த வேலையை கவனிக்கச்  சென்று விட்டான். 

வெளியே இருந்த சிறுவனிடம் கேட்கலாம் என்றால் அவனும் வாகனங்களை நிறுத்துவதில் கவனமாய் இருக்க, உணவகத்தின் உரிமையாளர் வேறு  எங்களையே  முறைத்துக் கொண்டு இருக்கிறார் – “வந்தமா, சாப்பிட்டமா, போனமான்னு இரு!” என்று சொல்லாமல் சொல்லி.

இரண்டொரு நாட்களுக்கு முன்பு பேப்பரில் ஒரு செய்தி.  தில்லியில் உள்ள ஒரு தோல் பதனிடும்  தொழிற்சாலையில் வேலை செய்து கொண்டிருந்த 40 சிறுவர்கள் மீட்கப்பட்டிருப்பதாக. தோலைப் பதப்படுத்தப்படும் போது வெளியாகும் அனைத்து நச்சுப் பொருட்களும் இந்த சிறார்களின் உடல் நிலையை எவ்வளவு பாதித்திருக்கும் என்று சொல்லவும் வேண்டுமோ!

குழந்தைத் தொழிலாளிகள் இல்லை என்று  நிறைய பேர் சொல்லிக் கொண்டிருந்தாலும் இன்னமும் நமது நாட்டில் நிறைய குழந்தைகள் இப்படிப்பட்ட  உணவகங்களிலும் தொழிற்சாலைகளிலும், தீப்பெட்டி, பட்டாசு தயாரிக்கும் இடங்களிலும் வேலை செய்து கொண்டு தான் இருக்கின்றனர். அவர்களது சிறு வயது ஆசைகளை, கல்வியை, விளையாட்டை பறித்து... ச்சே! நினைக்க நினைக்க மனசு வலிக்கிறது. எப்போது மாறும் இந்த நிலை? என்ன செய்யப் போகிறோம் நாம்? என்னதான் செய்யப் போகிறார்கள் இந்த ஆட்சியாளர்களும், அரசும்? மனதில் அடுக்கடுக்காய் கேள்விகள்.   விடைதான் தெரிந்தபாடில்லை. 

மீண்டும் சந்திப்போம்.

வெங்கட்.





வெள்ளி, 17 ஜூன், 2011

நானும் மரங்களும்…


மோகன்ஜி சமீபத்தில் ஒரு பதிவு எழுதி இருந்தார்.  அவரும் நானும் ஒரே பகுதியைச் சேர்ந்தவர் என்பதாலோ என்னவோ தெரியவில்லை, அவரின் பல பகிர்வுகள் என்னுடைய நெய்வேலி நினைவுகளைத் தூண்டி விடுகின்றன. அது போலவே ஒரு வருடமும் காய்க்காத பலா மரத்தின் கதையைச் சொல்ல தூண்டில் போட்டு இழுத்தது மோகன்ஜியின் அம்மா மரம்.

நெய்வேலியில் எங்கள் வீட்டில் இருந்த தோட்டத்தில் 6 மா, 2 பலா, 1 புளிய மரம், 1 அறிநெல்லிக்காய் , எலுமிச்சை, வாழை, பம்ப்ளிமாஸ், சாத்துக்குடி, சீதா போன்ற பழம் தரும் மரங்களும், மல்லி, நந்தியாவட்டை, டிசம்பர் பூ, சாமந்தி போன்ற பூச்செடிகள், இதோடு முருங்கை. கல்யாண முருங்கை, சவுண்டல், சவுக்கு என்று பல வகையான மரங்களும்  இருந்தது. 

மா வகைகளில், பங்கனப்பள்ளி, ஜலால் போன்ற வகைகளும், ஓட்டை மரம் என்று நாங்கள் அழைக்கும் ஒரு மா மரம் என்று விதவிதமாய் இருக்கும். இரண்டு பலா மரங்களில் ஒரு மரத்தில்தான் வருடா வருடம் காய் காய்க்கும். மற்றொன்றில் காய் காய்க்காமலேயே இருந்தது. 

எல்லா மரம்-செடிகளுக்கும் வாய்க்கால் மூலம் தண்ணீர் பாய்ச்சுவது, தோட்ட வேலை செய்வது என்று எங்களையும் ஈடுபடுத்துவார் அம்மா.  அப்போதெல்லாம் ”நீ ரொம்ப நல்ல மரம்.. எவ்வளோ பழம் கொடுக்கற, நிறைய உனக்குத் தண்ணீரும், உரமும் போடுறோம்” என்றெல்லாம் மரம் செடிகளோடு பேசுவோம்.

ஒரு நாள் என் கையில் ஒரு அருவாளைக் கொடுத்து, பலா மரத்தின் பக்கத்தில் அழைத்துச் சென்றார் என் அம்மா.

அந்த மரத்திடம் அம்மா சொல்லிக் கொடுத்து நான் பேசியது  “நானும் உன்னைப்  பார்த்துட்டே இருக்கேன், நிறைய தண்ணி ஊத்துறேன், உரம் போடறேன். ஆனாலும் நீ பழமே கொடுக்க மாட்டேங்கிற, உன்னை என்ன பண்ணலாம்? ...ம். இந்த வருஷம் பார்ப்பேன்… பழம் கொடுக்கலைன்னா உன்னை இந்த அருவாளாலே இப்படி வெட்டிடறேன் பாருன்னு” இரண்டு மூன்று இடங்களில் வெட்டினேன்!

எனக்கும் சகோதரிகளுக்கும் அதன் பிறகு தினமும் காலையில் எழுந்தவுடன் முதல் வேலையே அந்த பலா மரத்தை அண்ணாந்து பார்த்து ஏதாவது பூ வைத்திருக்கிறதா என்று பார்ப்பது தான். என்ன ஓர் ஆச்சரியம் – அந்த வருடம் அந்த மரத்தில் 10-15 பூக்கள் மலர்ந்து பிஞ்சாகி பின்னர் பெரிய காய்களானது.

பலாப் பிஞ்சுகள் வந்த அன்றே பார்த்து, மரத்தினை ஆரத் தழுவி, “அட உன்னை வெட்டிடலாம்னு சொல்லிட்டேனே, நீ நல்ல மரம், உன்னை இன்னும் கவனமா பார்த்துக்கிறேன்” என்று சொல்லவும் சொன்னார். 

தவறு செய்யும் குழந்தையை நல்வழிப்படுத்த அதட்டுவது போல காய்க்காத மரத்தோடும் பேச அதுவும் அதனை செவிமடுத்தது. அந்த வருடமே நிறைய சுவையான கனிகள் கொடுத்தது.  வயல்வெளியில் விதை விதைத்து அறுவடை செய்யும் அத்தனை தானியங்களும் அந்த விவசாயிக்குப் பிள்ளைகள் தானே.

மனிதனுக்குத் தான் ஆறறிவு என்றில்லை, மரங்களும் மிருகங்களும் நம்மை போலவே உணர்ச்சிகள் மிக்கவை என்பதை ஏனோ  நாம் உணர்ந்து கொள்ள தவறிவிடுகிறோம்.

மீண்டும் வேறு ஒரு பகிர்வில் சந்திக்கிறேன்.

வெங்கட்  
புது தில்லி.



திங்கள், 13 ஜூன், 2011

”மும்தாஜ் வந்துவிட்டால்….” - ஆக்ரா பயணம்



ஆக்ரா பயணம் என்றவுடன் இது ஒரு பயணக் கட்டுரை என்று நினைக்க வேண்டாம். இது நான் சென்ற பல ஆக்ரா பயணங்கள் பற்றியது.  தில்லியில் இருப்பதால், ஆக்ராவுக்கு ஒன்றிரண்டு முறை சுற்றுலாவாகச் சென்று வரலாம்.  ஆனால் பல முறை சென்றால்…

திருமணம் ஆவதற்கு முன்பிருந்தே நான் தில்லியில் இருப்பதால் குடும்ப நண்பர்களோ, உறவினர்களோ, அல்லது தெரிந்தவர்களோ இங்கு சுற்றுலாவாக  வரும்போது, “எங்களுக்கு ஹிந்தி தெரியாது, கஷ்டப்படுவோம் அதனால எங்க கூட நீங்களும் வாங்க!” என்று அழைப்பார்கள்.  நானும் “ஐயோ பாவம்”ன்னு ஒவ்வொரு முறையும் சென்று வருவேன்.

இப்படி கடந்த 20 வருட தில்லி வாழ்க்கையில் நான் சுமார் 30 முறையாவது ஆக்ராவிற்கு சுற்றுலா சென்றிருக்கிறேன் – எனக்காக இரு முறையும், மற்றவர்களுக்காக மீதியும். 

எல்லோர் கண்களுக்கும் அழகாய், உலக அதிசயமாய் தெரியும் தாஜ்மஹாலை இப்போது என்னால் பார்க்கவோ, ரசிக்கவோ அவ்வளவாகப்  பிடிக்கவில்லை. அதற்குக் காரணம் இருக்கு...

இப்படித்தான் சில வருடங்களுக்கு முன்னர் சிலரை அழைத்துக் கொண்டு ஆக்ரா சென்று வந்த பிறகு, ஒரு நாள் தூக்கத்தில் திடீரென அலறி எழுந்து, பேந்தப்  பேந்த முழித்திருக்கிறேன். கனவில் மும்தாஜ் [உங்க கற்பனையை கன்னாபின்னான்னு ஓட விட வேண்டாம், சத்தியமா சினிமா நடிகை மும்தாஜ் இல்லீங்க, ஷாஜஹான் மனைவி மும்தாஜ் தாங்க!]  வந்து, ”ஷாஜஹான் கூட இவ்வளவு முறை என்னைப் பார்க்க வந்திருப்பாரா என்று தெரியவில்லை! உங்களுக்குத்தான்  என் மேல் எவ்வளவு ஆசை!!” என்று காதலுடன்  என்னைப் பார்த்துக் கூறுவது போல இருந்தது…”

அந்த அதிர்ச்சியில் எழுந்த என்னைப் பார்த்து அறை நண்பர்கள்   ”என்னடா  ஏதாவது ஆயிடுச்சா! ஆக்ராவுக்கு அழைச்சுட்டுப் போகணுமா?” என்று கேட்டனர்.  

நம் தமிழகத்தில் மன நிலை சரியில்லையெனில் கீழ்பாக்கத்திற்கு அழைத்துச் செல்வார்கள் அல்லவா, அது போன்ற மருத்துவமனை ஒன்று வட இந்தியாவில் அதுவும் ஆக்ராவில் இருக்கிறது.  அதற்குத் தான் அவர்கள் என்னை ஆக்ராவிற்கு அழைக்க, நான் இன்னும் அதிகமாய் அலறினேன்.

இந்த நிகழ்வுக்குப் பிறகு யார் தில்லிக்கு வந்து “ஆக்ரா போகணும், எங்களுக்கு ஹிந்தி தெரியாது, நீங்க வந்தா சௌகரியமாய் இருக்கும்!"-ன்னு  கேட்டாலும், ' கனவில் திரும்பவும் மும்தாஜ் வந்துவிட்டால்'…. என்ற பயத்தோடு "எனக்கு முன்பே ஒப்புக் கொண்ட வேலை இருக்கிறது" என்று நாசுக்காக ஒதுங்கிக் கொண்டு,  ஒரு தமிழர் நடத்தும் சுற்றுலா நிறுவனத்தினை கை காண்பித்து விடுகிறேன்.

"என்னது உங்களுடன் ஆக்ராவை சுற்றிப் பார்க்க நான் கூட வரணுமா?” அடப் போங்க, நீங்க கோடி ரூபா கொடுத்தாலும்  நான் வரலப்பா  இந்த விளையாட்டுக்கு. 

வேறொரு பதிவில் மீண்டும் சந்திப்போம்…

வெங்கட்.