புதன், 17 டிசம்பர், 2014

கரகரப்ரியா......





இந்த வருடத்தின் சங்கீத சீசன் ஆரம்பிக்கப் போகிறது.  சென்னையில் இருந்தால் ஒவ்வொரு சபாவாகச் சென்று கச்சேரி கேட்கிறோமோ இல்லையோ அங்கே இருக்கும் உணவகங்களில் விதம் விதமாக சாப்பிட்டு வரலாம். கொடுத்து வைத்த சென்னை வாசிகள்! வாழ்க நலமுடன்!  தில்லியிலும் சில கச்சேரிகள் நடந்தாலும் செவிக்குணவு கிடைக்கும் அளவிற்கு வயிற்றுக்கு கிடைப்பதில்லை!

அட பரவாயில்லையே, இந்த தளத்தில் கூட சங்கீதம் பற்றிய பதிவா என்று சந்தோஷத்துடனோ அல்லது வியப்புடனோ பார்த்து, சங்கீதம் பற்றி அப்படி என்ன எழுதி இருக்கிறது எனப் படிக்க விரும்பினால் அது நிச்சயம் இங்கே கிடைக்கப் போவதில்லை! இது கரகரப்ப்ரியா ராகம் பற்றிய பதிவல்ல ஒரு மனிதரைப் பற்றியது.

அலுவலக நண்பர் ஒருவர் சதா பேசிக் கொண்டிருப்பார். அவருக்குத் தெரியாத விஷயமே இல்லாத மாதிரி தான் பேசுவார்.  எந்த ஒரு விஷயத்தினை நீங்கள் பேச ஆரம்பித்தாலும் அவரும் தன்னுடைய பிரதாபங்களை அள்ளி வீச ஆரம்பித்து விடுவார்.  அவர் பேசப்பேச நீங்கள் பேச வேண்டிய விஷயமே உங்களுக்கு மறந்து விடும் அல்லது உங்களால் பேச முடியாது. அவர் உங்களை பேச விட்டால் தானே!

எந்த விஷயமாக இருந்தாலும் சரி, அது ஜோதிடமாகட்டும், அரசியலாகட்டும், மருத்துவமாகட்டும், அறிவியலாகட்டும், மாடலிங் ஆகட்டும், உணவு, உடை என்ற எதுவாக இருந்தாலும் சரி தன் கதையை ஆரம்பித்து விடுவார்.  தன்னைப் பற்றி அவருக்கு ரொம்ப அதிகமாகவே மதிப்பு உண்டு. தனக்குதான் அனைத்தும் தெரியும் என்பதை அவராகவே சொல்லிக் கொள்வார். பல்துறை வித்தகர் என்று பெருமையாகச் சொல்ல வேண்டும் என்று எதிர்பார்க்கிறாரோ என்று அவரை ஏத்திவிட்டு ஏத்தி விட்டு இப்போது தாங்க முடியாத அளவிற்குப் போய்விட்டது!

நேற்று நண்பர் ஒருவர் “இன்னிக்கு காலையிலே எனக்கு....”  என்று ஆரம்பித்து அவர் சொல்ல வந்த விஷயத்தினை ஆரம்பிக்கு முன்னரே கரகரப்ரியா ஆரம்பித்து விட்டார். ”நான் கூட இன்னிக்கு காலையிலே சீக்கிரமா எழுந்து மூச்சுப் பயிற்சி செய்த பிறகு குளித்து ஓட்ஸ் கஞ்சியும் பாலும் சாப்பிட்டேன். இதோ அலுவலகத்திற்கு வந்தாச்சு! காலையிலேயே, சரியான நேரத்திற்கு அலுவலகத்திற்கு வந்து விடவேண்டும். அது தான் நல்லது!” என்று சொல்ல, தனது பிரச்சனையை சொல்ல வந்த மற்றொரு நண்பருக்கு காது வழியாக புகை! “யோவ்! நான் எனக்கு வயிறு சரியில்ல, காலையிலேயே நாலு தடவை போக வேண்டியதாப் போச்சு! அதுனால இன்னிக்கு சாப்பாடு சாப்பிடமாட்டேன்!” அப்படின்னு சொல்ல வந்தேன்! நீ வேற! கடுப்படிக்காத!” என்று சொன்னார்.  

அதற்கும் அவரிடம் ஒரு பதில் இருந்தது! ”ஆமாமாம் நான் கூட இப்படித்தான் வயிறு சரியில்லைன்னா சாப்பிட மாட்டேன்! “லங்கணம் பரம ஔஷதம்” அப்படின்னு ஒரு விஷயம் இருக்கு தெரியுமா! உனக்கு எங்க அது தெரியப்போகுது! இதுக்கு அர்த்தம் என்ன தெரியுமா என்று கேட்டு, இந்த மாதிரி வயிறு சரியில்லாத நேரத்தில பட்டினி போடறது தான் ரொம்ப சிறந்த மருந்து! புரியுதா நான் சொல்றது” என்று கேட்க, வயிற்று வலி நபர், ஒரு கையால் வயிற்றையும் மறு கையால் தலையையும் பிடித்துக் கொண்டு நகர்ந்தார்!

இவருக்கு மருத்துவத்தில் தெரியாத விஷயமே இல்லை என்பது போல அனைத்து வியாதிகளைப் பற்றியும் பேசுவார். மருத்துவத்தில் பெரிய படிப்பு படிச்சவர் போல பல வியாதிகளின் பெயரையும் அதற்கான மருத்துவம் பற்றியும் சொல்லும்போது, இவரைப் பற்றி தெரியாதவர்கள், “அட பரவாயில்லையே, பெரிய ஞானஸ்தன் போல” என்று நினைத்துவிடக்கூடும்!

தொடர்ந்து பேசிக் கொண்டே இருக்கும் இவருக்கு சில நாட்கள் முன்பு தொண்டை கட்டி விட்டது. டிசம்பர் மாதம் வந்த பின்பும் குளிர் வரவில்லை.  திடீரென ஒரு நாள் குளிர் அதிகரித்து விட, அவருடைய தொண்டை கட்டிக்கொண்டு அவரால் பேசவே முடியவில்லை. ”தேவர் மகன்” படத்தில் ரேவதி சொல்வது போல ”வெறும் காத்து தான்” வந்தது. ஆனாலும் இவர் பேசுவதை விடவில்லை!  நாங்கள் அன்றாவது பேசாமல் இருப்பார் என்று நினைத்துக் கொண்டிருக்க, அவரோ, சைகை மொழியிலும், முடிந்த அளவு பேச்சிலும் கரகர எனும் குரலிலும் கரகரப்ரியாவாகி பேசிக்கொண்டிருந்தார்.  அவர் அப்பொழுது பேசியது ஏன் தொண்டை கட்டிக் கொள்கிறது, அதற்கு என்ன மருத்துவம் என்று சொல்லிக் கொண்டிருந்தார்.  “யோவ் முதல்ல பேசறத நிறுத்து! எங்களுக்குச் சொல்ற எல்லா மருத்துவமும் உனக்குத் தான் இப்ப தேவை” என்று சொல்லலாம் என அனைவரும் யோசித்தாலும் சொல்ல முடியவில்லை!  

இரண்டு மூன்று நாட்களாக இதே கரகரப்ரியாவில் எங்களிடம் பேசிக் கொண்டிருக்கிறார். தாங்க முடியவில்லை. தகரத்தினை கருங்கல்லில் வைத்து தேய்த்தாற்போல குரலில் பிரதாபங்களை அள்ளி வீசிக் கொண்டிருக்கிறார். இரண்டு நாட்கள் பொறுத்துக் கொண்ட நாங்களும், இனிமேல் தாங்க முடியாது என்பதால், ”உங்கள் Vocal Chord-க்கு கொஞ்சம் ஓய்வு கொடுங்கள் என்று சொல்லிவிட்டோம்.  ஆனாலும் பேசிக் கொண்டிருக்கிறார். அவர் பேசாது இருக்க வாயில் எதையாவது வைத்து ஒட்டி விடலாமா என்று யோசித்துக் கொண்டிருக்கிறோம்!

இவரை என்ன பண்ணலாம்! சொல்லுங்களேன்! சரி கரகரப்ரியா ராகம் பற்றி சொல்லிவிட்டு அந்த ராகத்தில் அமைந்த சினிமா பாடல் ஒன்றை இங்கே பகிர்ந்து கொள்ளலாம் என நினைத்தேன். இணையத்தில் தேடும்போது, விக்ரம், சூர்யா நடித்த ”பிதாமகன்” படத்தில் வரும் ”இளங்காத்து வீசுதே!” பாடல் கரகரப்ரியா ராகத்தில் அமைக்கப்பட்ட பாடல் என்று ஒரு தளத்தில் குறிப்பிட்டு இருந்தது.






பாடலை ரசித்தீர்களா? இந்த பாடல் கரகரப்ரியா ராகத்தில் அமைந்தது தானா என்பதை இசை தெரிந்த நண்பர்கள் பின்னூட்டத்தில் சொல்லலாமே!

மீண்டும் சந்திப்போம்!

நட்புடன்

வெங்கட்.
புது தில்லி.

திங்கள், 15 டிசம்பர், 2014

ஏற்காடு - ரோஜாப் பூங்காவும் காதல் ராஜாக்களும்



ஏழைகளின் ஊட்டி – பகுதி 2


”நீ தான் நீலாம்பரியோ?”

கடந்த திங்கள் அன்று வெளியிட்ட ஏழைகளின் ஊட்டி பயணத்தொடரின் முதலாம் பகுதியான “ஏற்காடு போகலாமா? மினி பயணத் தொடர்” படிக்காதவர்கள் இங்கே படிக்கலாம்!


 ”ரோஜாத் தோட்டத்தில் பூத்த காகிதப்பூ!”

சென்ற பகுதியின் கடைசியில் பொங்கல்-இட்லி-வடை சாப்பிட்டுக் கொண்டிருந்தோம்! நாங்கள் காலை உணவினை சத்தமில்லாது சாப்பிட்டுக் கொண்டிருந்தபோது அங்கே மற்றொரு குடும்பமும் – சற்றே பெரிய குடும்பம் – 10-15 பேர்கள் இருக்கலாம் தங்களது காலை உணவினை சாப்பிட்டுக் கொண்டிருந்தார்கள்.  வீட்டில் பயங்கர மதுரை ஆட்சி போலும்! யார் என்ன உணவு சாப்பிட வேண்டும், எப்படி உட்கார வேண்டும் என்பதிலிருந்து அனைத்தையும் ஒரு பெரியம்மா தான் முடிவு செய்தார்.

 ”மலரே பேசு மௌன மொழி!”

அம்மா, அப்பா, பெண்கள், பிள்ளைகள், அவர்களின் கணவன்/மனைவி, குழந்தைகள் என பெரிய குடும்பம் – அனைவருக்கும் சேர்த்து பெரியம்மா மட்டுமே பேசிக் கொண்டிருந்தார். அவர்களுக்கு உணவு பரிமாறிய பெரியவர் ரொம்பவே தடுமாறினார் – “அது சரியில்லை, இது கம்மியாருக்கு, உப்பு போடவே இல்லை, சாம்பார் தண்ணியாக இருக்கு! என ஏகப்பட்ட குறைகளை அவரிடம் கொட்டிக் கொண்டிருந்தார்.  பத்து வகை உணவு வகைகளைச் சொல்லி அனைத்தையும் ஒரே சமயத்தில் கொண்டு வரச் சொன்னால் அவர் என்ன செய்வார் பாவம் – இருப்பது இரண்டு கைகள் தானே!”

 ”ரோஸு ரோஸு ரோஸு அழகான ரோஸூ நீ!”

வீட்டின் தலைவர் தோசை சாப்பிடலாம் என்று சொல்ல, உடனே மதுரை மன்னவளிடம் இருந்து கட்டளை பிறந்தது – “வேண்டாம்!” உடனே அவரும் மௌனமானார்! உணவகத்தில் இருந்த அனைவரின் கண்களும் காதுகளும் இவர்கள் பக்கமே இருக்கும்படி பார்த்துக் கொண்டார்கள்! அத்தனை களேபரம்! இந்த களேபரத்தில் என் தட்டில் இருந்த இட்லி காணாமல் போனது கூட எனக்குத் தெரியவில்லை!

  
”ஏனிந்த வெட்கம் ரோஜாப் பெண்ணே! உனை புகைப்படம் எடுக்கும் எனைப்பார்த்து தலையைக் குனிந்து கொண்டாயோ!”

இப்படி இவர்களின் நடவடிக்கைகளை கவனித்தபடியே சாப்பிட்டதால் உணவின் குறைபாடு அத்தனை அதிகமாகத் தெரியவில்லை எங்களுக்கு :) பிறகு ஒரு காஃபியை உள்ளே தள்ளி, உணவகத்திலிருந்து புறப்பட்டோம். ஏற்காடு நகரில் பார்க்க வேண்டிய சில இடங்கள் மட்டுமே இருப்பதால் மெதுவாக ஒவ்வொரு இடத்திற்கும் செல்ல யோசனை.  முதலாக நாங்கள் சென்றது அங்கே உள்ள ரோஸ் கார்டன்.

  
”மரப்பெண்ணுக்கு கூந்தல் பின்னி அழகு பார்க்கும் கொடிப் பெண்”

ரோஜாத் தோட்டம் – ரோஜாத் தோட்டம் உள்ளே நுழைய கட்டணமாக இருபது ரூபாய் வசூலித்த பெண்மணி “பொறுமையா சுத்திப் பாருங்க, நிறைய பூ, மரம், பட்டுப்பூச்சி எல்லாம் இருக்கு என்று சொன்னதோடு, “பாப்பாவுக்கு டிக்கெட் வாங்க வேண்டாம்” என்றும் சொன்னார். அவருக்கு நன்றி சொல்லி உள்ளே நுழைந்தோம்.  மே மாதம் என்பதாலோ என்னமோ ரோஜாச் செடிகளில் அத்தனை பூக்கள் இல்லை.  பல வண்ணங்களில் ரோஜாக்களைப் பார்த்துவிட்டு பக்கத்தில் வளர்ந்திருக்கும் நெடிதுயர்ந்த மரங்களையும் அண்ணாந்து பார்த்துக் கொண்டே நடந்தோம்.

 ”மைதிலியை பிரபு காதலிப்பது எனக்குப் பிடிக்கவில்லை! என்று அதன் மேலேயே வேறொருவர் கிறுக்கியிருப்பாரோ!”

அழகான தோட்டம் – நீண்டு வளர்ந்திருந்த மரங்களுக்கு தனது இலைகளாலேயே பின்னல் போட்டிருந்தன சில கொடிகள். ஒரு சில பலா மரங்களில் அவற்றின் காய்களை பார்த்ததும் நெய்வேலி வாழ்க்கையும் அங்கே சாப்பிட்ட கணக்கிலடங்கா பலாச்சுளைகளும் அதுவும் பலாச்சுளையில் இருக்கும் கொட்டையை விலக்கி, அந்த வெற்றிடத்தில் ஒரு ஸ்பூன் தேன் விட்டு சாப்பிட்ட சுவையும் நாவில் நீர் ஊறச் செய்தன! ம்ம்ம்ம்...  இங்கே பார்க்க மட்டும் தான் முடியும். பலா மரத்தில் ஏறி கயிறு கட்டி பலாக்காயை பறித்து விட வேண்டும் என்று கைகள் பரபரத்தன!  அடங்கு அடங்கு என சொல்லியபடி நகர்ந்தேன். 

 ”சிலைப்பெண்”

அங்கே ஒரு பெண்ணின் சிலையை வைத்து மேற்கூரையோடு ஒரு மேடையும் கட்டி இருந்தார்கள்.  நிச்சயம் அப்பெண் சிலையை விட அழகாகவே இருந்திருக்க வேண்டும்! அம்மேடையிலும் நிறைய இளைஞர்கள் அம்பு விட்டு தங்கள் காதலை வெளிப்படுத்தி இருந்தார்கள்! காதலிக்கும் பெண்ணிடம் காதலைச் சொல்ல தைரியம் இருந்ததோ இல்லையோ இப்படி எழுதி வைக்கும் தைரியம் இவர்களுக்கு நிறையவே இருப்பது இந்தியாவின் பல பாரம்பரியமான சுற்றுலா தளங்களில் இருக்கும் இச்சின்னங்களைப் பார்க்கும் போது புரிந்தது.


 ”நினைவுகளை மீட்டெடுத்த பலா!”

மே மாதம் என்றாலும் கொஞ்சம் குளிர் காற்றும் அடித்துக் கொண்டிருந்தது. அங்கே வேலை செய்து கொண்டிருந்த அனைவரும் ஸ்வெட்டர், மஃப்ளர் என்று இருக்க, தில்லி குளிரில் வாழ்ந்து பழக்கப்பட்ட எனக்கு குளிர் தெரியவில்லை!  ”குளிரே இல்லையே இவங்க எதுக்கு ஸ்வெட்டர் போட்டு இருக்காங்களோ?” என்று கொஞ்சம் சத்தமாகவே சொல்லி விட்டேன் போலும்! “நீங்க எந்த ஊரு? உங்களுக்கு குளிர் விட்டுப் போச்சோ?” என்று சிரித்தபடியே கேட்டர் ஒரு பெண்மணி. 

 ”எத்தனை எத்தனை மரங்கள் இங்கே.....  இவற்றையாவது வெட்டாமல் விடுவோம்!”

“நான் தில்லில இருக்கேங்க, அங்க இருக்க குளிருக்கு முன்னால இது ஒண்ணும் இல்ல!” என்று சொல்ல, ”நாங்க எங்க அதைக் கண்டோம்! எங்களுக்கு சேலம் போறதே பெரிய விஷயம்!” என்று சொல்ல, ”நீங்க வாங்க, நான் உங்களை டெல்லிக்கு அழைச்சுட்டுப் போறேன்!” என்று சொன்னேன்! ”சக பணியாளர்களிடம் “நான் டெல்லிக்குப் போறேன் டெல்லிக்குப் போறேன்” நு சந்தோஷமா சொல்லியபடியே தனது வேலையைக் கவனிக்க ஆரம்பித்தார்!

 ”எங்களைத் தொடரும் மழை! ?”

அது என்ன மாயமோ மந்திரமோ புரியவில்லை, நான் எனது குடும்பத்துடன் சுற்றுலா செல்வது இயற்கைக்கும் பிடிப்பதில்லை! இங்கே சென்றிருந்த போதும் மழை...  மழைச்சாரலும், மேக மூட்டங்களும் சூழ்ந்துகொள்ள அரை மணிக்கும் மேலாக அத்தோட்டத்திலேயே காத்திருக்க வேண்டியிருந்தது. ஆனாலும் அந்த ரம்மியமான சூழலில் அந்த பகுதியில் இருந்ததும் நன்றாகத் தான் இருந்தது!

மழை நிற்க நாங்கள் காத்திருந்தோம்! நீங்களும் அடுத்த பகுதியில் என்ன விஷயம் என்று தெரிந்து கொள்ள காத்திருங்கள்!

மீண்டும் சந்திப்போம்....

நட்புடன்

வெங்கட்.
புது தில்லி.

வெள்ளி, 12 டிசம்பர், 2014

ஃப்ரூட் சாலட் – 118 – பிச்சை – பல்செட் – மனிதனும் மலர்களும்




இந்த வார செய்தி:

மாலைமலர் நாளிதழில் வந்த இந்த செய்தி படித்தவுடன் இதை பகிர்ந்து கொள்ள வேண்டும் என்று தோன்றியது.  வேலை செய்ய வேண்டும் என்ற எண்ணம் இருந்தால் இவர்கள் பிச்சை எடுக்க வந்திருப்பார்களா என்று தோன்றினாலும், மாவட்ட கலெக்டர் இவர்களுக்கு வேலை வாங்கிக் கொடுத்திருக்கும் செயல் நிச்சயம் பாராட்டுக்குரியது.  மாலைமலர் இணையதளத்தில் வந்த முழு செய்தியும் கீழே!

பிச்சை எடுத்துக் கொண்டிருந்த 12 பேருக்கு கல்லூரியில் வேலை: கோவை கலெக்டர் ஏற்பாடு



கோவை நகரத்தின் சாலைகளில் பிச்சை எடுத்து திரிந்துக் கொண்டிருந்த 6 பெண்கள் உள்பட 12 பேருக்கு இங்குள்ள கல்லூரி ஒன்றில் வேலை வாங்கித்தந்து கோவை மாவட்ட கலெக்டர் அர்ச்சனா பட்நாயக் உதவி செய்துள்ளார்.

கோவை நகரத்தின் சாலைகளில் பிச்சை எடுத்து திரிந்துக் கொண்டிருந்த இவர்கள் அனைவருக்கும் ஆர்.எஸ்.புரத்தில் உள்ள அரசு புனர்வாழ்வு மையத்தில் பாத்திரம் கழுவுதல், இடங்களை பெருக்கி சுத்தப்படுத்துவது உள்ளிட்ட தொழில்சாரா பயிற்சிகள் சுமார் ஒருவார காலம் அளிக்கப்பட்டன.

மேலும், மனவளக்கலை மற்றும் மருத்துவத்தின் மூலமாக அவர்களின் மனப்பாங்கை மாற்றி, இங்குள்ள கல்லூரி ஒன்றில் வேலையும் வாங்கித்தந்து கோவை மாவட்ட கலெக்டர் அர்ச்சனா பட்நாயக் உதவி செய்துள்ளார்.

குனியமுத்தூரில் உள்ள ஸ்ரீகிருஷ்ணா கல்லூரியில் இவர்கள் 12 பேருக்கும் வேலை வழங்கும்படி மாவட்ட கலெக்டர் செய்த சிபாரிசை ஏற்று இந்த கல்லூரி நிர்வாகம் இவர்களுக்கு தூய்மை மற்றும் பராமரிப்பு பணிகளை வழங்கியுள்ளது.

மற்றவர்களைப் போல் இவர்களும் ஒரு கண்ணியமான வாழ்க்கையை வாழ வேண்டும் என்று அக்கறை செலுத்திய மாவட்ட கலெக்டர் அர்ச்சனா பட்நாயக் மற்றும் வேலை அளித்த ஸ்ரீ கிருஷ்ணா கல்லூரியின் நிர்வாகிகள் ஆகியோரை பின்பற்றி, தமிழகத்தில் உள்ள அனைத்து மாவட்ட கலெக்டர்களும் பிரபல தொழில் நிறுவனங்களும் முயற்சித்தால் இன்னும் ஏராளமான பிச்சைக்காரர்களின் வாழ்க்கையில் நிச்சயமாக பல ஒளி விளக்குகளை ஏற்றிவைக்க முடியும்.



இந்த வார முகப்புத்தக இற்றை:





இந்த வார குறுஞ்செய்தி:

நூறு வருடங்கள் வாழவேண்டிய மனிதன் அழுது கொண்டே பிறக்கின்றான்! ஆனால் சில மணித்துளிகள் மட்டுமே வாழக்கூடிய மலர்கள் சிரித்துக் கொண்டே பிறக்கின்றன!!



இந்த வார ரசித்த பாடல்:

Holland has got talent show ஒன்றில் பாடிய ஒன்பது வயது சிறுமியான Amira Willighagen-வின் பாடலைக் கேட்டதுண்டா நீங்கள்? நான் சென்ற வருடமே கேட்டிருக்கிறேன்.  நேற்று நண்பர் ஒருவர் மீண்டும் இதை தனது முகப்புத்தகத்தில் பகிர்ந்து கொண்டார். உங்களுடனும் இதைப் பகிர்ந்து கொள்கிறேன்!




இந்த வார காணொளி:

பல் செட் – வைத்துக் கொள்வது கொஞ்சம் கடினமான விஷயம் – பல சமயங்களில் தொல்லை தரும் விஷயம்! காக்கா தூக்கிக் கொண்டு போகாமல் வேறு இருக்க வேண்டுமே! [சில வருடங்கள் எனது பக்கத்தில் எழுதிய பதிவான அண்டங்காக்காயை வென்ற பல்லவன் நினைவுக்கு வருகிறதா?] இந்த பெரியவர் பல் செட் வைத்து என்னமா விளையாட்டு காண்பிக்கிறார் பாருங்கள்!





இந்த வார புகைப்படம்:

தில்லியில் குளிர் ஆரம்பித்து விட்டது! மக்கள் குளிர்கால உடைகளை அணிகிறார்களோ இல்லையோ எருமை மாடுகளும் நாய்களும் ஸ்வெட்டர் போட்டுக்கொள்ள ஆரம்பித்துவிட்டன! தில்லியில் கடைத்தெரு ஒன்றில் குழந்தைகளுக்கான உடைகள் தொங்கவிடப்பட்ட காட்சி இந்த வார புகைப்படமாக!






படித்ததில் பிடித்தது:

என்று தணியும்.....

பாலகன் அழும்
குரல் கேட்டு
பால்புட்டியுடன்
ஓடி வந்தாள் பார்வதி
பயந்து போனாள்....!

அங்கே
அங்கமெல்லாம்
மெலிந்த நிலையில்
அழுது கொண்டிருந்தார்கள்
ஆயிரம் ஆயிரம்
ஞானசம்பந்தர்கள்.....



மீண்டும் அடுத்த வெள்ளியன்று வேறொரு ஃப்ரூட் சாலட்-ல் சந்திக்கும் வரை…..

நட்புடன்

வெங்கட்.
புது தில்லி.