காஃபி வித் கிட்டு - 242 - மூதாட்டி - திருநங்கை - இறந்த பின்னும் வித்தியாசம் - Friendship - Banno Ki Rasm - நிலவின் நிழல் - இது என்ன?

அன்பின் நண்பர்களுக்கு, இனிய காலை வணக்கம். இந்த நாளில் மீண்டும் ஒரு பதிவுடன் உங்கள் அனைவரையும் சந்திப்பதில் மகிழ்ச்சி.   

இதற்கு முன்னர் வெளியிட்ட Lahaul Spiti Circuit Trip - பகுதி மூன்று பதிவினை படித்து கருத்துகள் தெரிவித்த அனைத்து வலையுலக நண்பர்களுக்கும் மனம் நிறைந்த நன்றி.  இந்த நாளை நல்லதொரு வாசகத்துடன் தொடங்கலாம் வாருங்கள். 

******

இந்த வாரத்தின் ஓவியம் :  மூதாட்டி

கண்ணன் சித்ராலயா என்ற முகநூல் பக்கத்தில் தனது அருமையான ஓவியங்களைப் பகிர்ந்து வருகிறார் ஒருவர். அவர் பக்கத்திலிருந்து எனக்குப் பிடித்த ஓவியம் ஒன்று உங்கள் பார்வைக்கு.  இந்த ஓவியத்திற்கு ஏற்றவாறு ஏதேனும் எழுதி அனுப்பலாமே!

******

 

இந்த வாரத்தின் ரசித்த பகிர்வு : திருநங்கை

படம்: இணையத்திலிருந்து...

இந்த வாரம் படித்து ரசித்த ஒரு முகநூல் இற்றை - போகன் சங்கர் அவர்களின் எழுத்தில்… பேருந்தில் பார்க்கும் காட்சிகளை பக்கம் பக்கமாக எழுதிக் கொண்டிருக்காமல் இப்படி சின்னதாய், மனதைத் தொடும் விதமாக எழுதி விட முடியும் என்று சொல்ல வைக்கும் பகிர்வு. படித்துப் பாருங்களேன் - உங்களுக்கும் பிடிக்கும் விதமாக இருக்கலாம்! 

கொடைக்கானல் பேருந்தில் 

ஒரு பெண்ணை விடவும் பேரழகியாய் இருந்த 

முன்னிருக்கை திருநங்கை 

'மன்னவன் பேரைச் சொல்லி 

மல்லிகை சூடிக்கொண்டேன்'

என்ற வரி வரும்போது

ஏன் திடீரென்று விம்மினாள்

என்று பேருந்தில் யாருக்கும் தெரியவில்லை.

அல்லது

எல்லோருக்கும் தெரிந்திருந்தது.

'மன்மதன் பாடல் ஒன்று 

நெஞ்சுக்குள் பாடிக்கொண்டேன்.

சொல்லத்தான் எண்ணியும் 

இல்லையே பாஷைகள் 

என்னவோ ஆசைகள்.."

யாரோ ஒருவர் பாட்டை நிறுத்தச் சொன்னார்.

யாரோ ஒருவர் பாட்டை தொடரச் சொன்னார்.

பேருந்து

வளைவில் திரும்பும் போது 

குளிர் காற்று ஒன்று 

காத்திருந்தது போல்

உள்ளே ஏறி வந்து 

கட்டியிருந்த மௌனத்தை ஊடறுத்துச் சென்றது.

பாட்டு தொடர்ந்தது.

' மேனிக்குள் காற்று வந்து  மெல்லத்தான் ஆடக் கண்டேன் .

மங்கைக்குள் காதல் வெள்ளம் கங்கை போல் ஓடக் கண்டேன்.'

அவள்  இப்போது 

கண்ணைத் துடைத்துக் கொண்டு 

ஒளிரும் முகத்துடன்

உடன் பாடிக் கொண்டிருந்தாள்.

யாரோ இந்த உலகை

ஒரு கணம்

முற்றிலுமாக வாடச் செய்துவிட்டு

மறுகணம்

முற்றிலுமாக

மலரச் செய்து கொண்டும் இருந்தார்.

என்ன நண்பர்களே, இந்த இற்றை பிடித்திருந்ததா? பின்னூட்டத்தில் சொல்லுங்களேன் - இங்கேயும் அவரது முகநூல் பக்கத்திலும்!

******

பழைய நினைப்புடா பேராண்டி : இறந்த பின்னும் வித்தியாசம்.....

2016-ஆம் ஆண்டு இதே நாளில் வெளியிட்ட பதிவு - இறந்த பின்னும் வித்தியாசம்..... - இன்றைய பழைய நினைப்புடா பேராண்டி பதிவாக! அந்தப் பதிவிலிருந்து சில வரிகள் இங்கே.  

இம்ஃபால் நகரின் மத்தியில் இருக்கும் ட்யூலாலாண்ட் எனும் பகுதியில் அமைந்திருப்பது போர் வீரர்களுக்கான இடுகாடு. 1600 வீரர்களின் உடல்கள் இங்கே அடக்கம் செய்யப்பட்டு இருக்கின்றன.  வீரர்கள் எனும்போது நிச்சயம் போரும் நடந்திருக்க வேண்டுமே.....  நடந்தது. கடுமையான போர்.

இரண்டாம் உலகப் போர் சமயம் – ரங்கூனிலிருந்து [தற்போதைய மியான்மார்] ஜப்பானியர்கள் படை ரென்யா முடாகுச்சி தலைமையில் இந்திய எல்லை நகரமான மணிப்பூர் வழியாக பிரம்மபுத்திர சமவெளியான அசாம் வரை கைப்பற்றும் எண்ணத்தோடு உள்ளே நுழைந்தது. மணிப்பூர் பகுதியில் இருந்த ஆங்கிலேய-இந்திய படை வீரர்களின் திறமையை, போராடும் குணத்தினை, குறைவாக எடை போட்ட ஜப்பானிய படை வெகு விரைவில் தங்களது தவறை உணர்ந்தது.  மூன்று மாதங்கள் கடுமையான சண்டைகள் நடக்க, இரு பக்கத்திலும் பலத்த உயிர் சேதங்கள் – ஜப்பானியர்கள் பக்கம் ஆயிரக் கணக்கில்…

சில வாரங்களில் மணிப்பூர் வீழ்ந்து விடும் என்ற நம்பிக்கையில் இந்தியா வந்த ஜப்பானியர்களுக்கு பலத்த சேதம். அவர்கள் கொண்டுவந்திருந்த உணவு மற்றும் தளவாடங்கள் தீர்ந்து போக, இனிமேலும் தாக்குப் பிடிக்க முடியாது என்ற நிலை வந்த போது ரங்கூனை நோக்கி திரும்பியது ஜப்பானிய படைகள்.  இரு பக்கத்திலும் பலர் உயிரிழக்க, ஜப்பானியர்கள் அல்லாதவர்களின் உடல்களை இந்த இடத்தில் தான் புதைத்து அவர்களுக்கான நினைவுச் சின்னங்களை அமைத்தார்கள்.  முதலில் 950 போர் வீரர்களுடைய கல்லறைகள் இருந்தாலும், இரண்டாம் உலகப் போருக்குப் பிறகு, உலகப் போர் காலத்தில் [1939 முதல் 1945 வரை], உயிரிழந்த, இம்ஃபால் நகரின் மற்ற இடங்களில் இருந்த கல்லறைகளும் இங்கே கொண்டு வரப்பட்டு இப்போது மொத்தம் 1600 போர் வீரர்களுடைய கல்லறைகள் இங்கே இருக்கின்றன.

மேலே உள்ள சுட்டி வழி வடகிழக்கு மாநிலங்களுக்குச் சென்ற பயணம் குறித்தான தொடரின் பகுதியாகிய இந்தப் பதிவினை முழுவதுமாக படி(பார்)க்கலாமே - இது வரை நீங்கள் படி(பார்)த்திருக்காவிட்டால்!  

******

பெரியம்மா கார்னர்  : Friendship

பெரியம்மா பல சமயங்களில் சற்று முன்னர் நடந்த விஷயத்தினைக் கூட மறந்து விடுவார். ஆனால் பழைய சம்பவங்கள் நினைவில் இருக்கும்.  அவ்வப்போது பழங்கதைகள் பலவும் கூறுவார் - சில சமயம் அவை Repeat Telecast ஆகக் கூட இருக்கலாம. ஆனாலும் கேட்பதற்கு சுவையான நினைவுகள் தான்.   சென்ற வாரத்தின் ஒரு நாள் காலை - பெரியம்மாவிடம் பேசிக் கொண்டிருந்தேன். “இன்னிக்கு என்ன சமையல்?” என்றவரிடம் முள்ளங்கி சாம்பார் - உருளைக்கிழங்கு கறி” என்று பதில் தந்தேன்.  அதற்கு அவர் சொன்னது தான் இந்த இற்றையின் சாராம்சம்.  “உருளைக்கிழங்குக்கும் முள்ளங்கிகும் நல்லதொரு Friendship! முள்ளங்கி சாம்பார் நா உருளைக்கிழங்கு கறி தான் combination! இப்படி நிறைய ஃப்ரெண்ட்ஷிப் இருக்கே!” என்று சிரித்தார்.  அதிகம் படித்ததில்லை என்றாலும் அவரது பரந்து பட்ட விஷய ஞானம் பல சமயங்களில் பிரமிக்க வைக்கும்.  வயது மூப்பின் காரணமாக பல விஷயங்கள் மறந்து போனாலும், எப்போதாவது இப்படிப் பேசிவிடுவார்.  

******

இந்த வாரத்தின் விளம்பரம் - Banno Ki Rasm :

Breast Cancer - நம் நாட்டில் பலரையும் பலி கொடுத்துக் கொண்டிருக்கிறோம் இந்த கொடுமையான அரக்கனுக்கு.  இதற்கு அவ்வப்போது Self Examination செய்து கொண்டு டாக்டரையும் சந்திக்கச் சொல்லும் விளம்பரம் - மேதாந்தா மருத்துவமனை வெளியிட்ட ஒரு விளம்பரம் தான் இந்த வாரத்தின் ரசித்த விளம்பரம். பல பெண்கள் சொல்ல வெட்கப்படும் ஒரு விஷயத்தினை, அதற்கான தீர்வை இவ்வளவு சிறப்பாகச் சொல்ல முடியும் என்பதற்கான ஒரு எடுத்துக்காட்டு இந்த விளம்பரம். பாருங்களேன்.  ஹிந்தியில் இருந்தாலும் புரியும் என்றே நினைக்கிறேன் - தமிழ் அல்லது ஆங்கில Sub Title கிடைக்கிறதா என்று தேடினேன். கிடைக்கவில்லை.

******

இந்த வாரத்தின் சிறுகதை :  நிலவின் நிழல்

1960-ஆம் ஆண்டில் எழுதப்பட்ட ஒரு தெலுகு மொழிக் கதையின் தமிழாக்கம் - சொல்வனம் தளத்திலிருந்து… ஒரு சில பாராக்கள் மட்டும் இங்கே. 

ஆறு வருடங்களுக்கு முன்பு… அவன் தன்னைப் பார்க்க வந்தபோது தான் பதினேழு வயது நிரம்பிய கன்னிப்பெண். ஸ்கூல் பைனல் பாஸ் செய்து விட்டாள். இன்டர் முடித்து டிகிரி  படிக்க வேண்டும் என்பது அவளின் எண்ணம். கல்யாணம் பண்ணி மாமியார் வீட்டுக்கு அனுப்பிவிட வேண்டும் என்பது பெரியவர்களின் நோக்கம். மெஜாரிட்டி முடிவு வெற்றிபெற்றது.

அப்போது அவனுக்கு இருபத்திரண்டு வயசு இருக்கும்போலும்! சம்பங்கி நறுமணம் நிறைந்த நிலவின் ஒளி போன்று மயக்கத்தை தருகின்ற அழகு அவனுடையது. வட்டமான முகத்தில் எனக்கென்ன வேலை என்று பின்னால் ஓடி ஒளிந்துகொண்ட கிராப்பு. எடுப்பாகத் தெரியும் மூக்கு. நடுவில் குழி விழுந்த மோவாய்க்கட்டை. பெயருக்கேற்றபடி மனோகரமாக இருக்கிறான் என்று தான் நினைத்தது, பார்த்தது தனக்கு இன்னும் நினைவில் இருக்கிறது. “பெண் பார்க்க வந்த மாப்பிள்ளையை அப்படி கண்ணிமைக்காமல் பார்த்தால் அவன் என்னவாகிப் போவான்?” என்று தாய் மாமன் கிண்டல் செய்தபோது, பத்து பேருக்கு நடுவில் சொல்ல முடியாத வெட்கம் சூழ்த்து கொண்டது.

என்னதான் படித்தவனாக இருந்தாலும் சொத்து இல்லாதவனுக்கு தர வேண்டாம் என்று அம்மா வழி பாட்டி சொன்னாள். எம்.ஏ. பாஸ் பண்ணியும், தாலுகா ஆபீசில் குமாஸ்தா வேலைக்குத் தயாராகி விடுகிறார்கள் என்று அப்பா எண்ணினார். வரதட்சணை வேண்டாம் என்று அவர்கள் சொன்னதால் மற்ற எல்லோருக்கும் இளப்பமாகத் தெரிந்தார்கள். “டிப்டி கலெக்டர் மகனாக இருந்தால் மட்டும் என்ன? இப்போ ஓய்வு  பெற்று விட்டார். என்னவோ போகட்டும். இத்தனைக்கும் பொண்ணுக்கு அப்படி என்ன வயசு ஆகி விட்டது! இன்னொரு வரன் வராமலா போய் விடுவான்?” என்றார் மாமா.

முழுக்கதையையும் சொல்வனம் தளத்தில் படித்துப் பாருங்களேன். 

******

இந்த வாரத்தின் கேள்வி - இது என்ன? :

ஹிமாச்சலப் பிரதேசத்தில் பயணித்த போது சாலையோரங்களில் பல இடங்களில் இது போன்ற பெட்டிகளை அடுக்கி வைத்திருந்தார்கள். அவற்றில் இருப்பது என்ன? எதற்காக சாலையோரங்களில் கேட்பாரற்று இந்த பெட்டிகள் கிடக்கின்றன? எனக்குத் தெரியும் என்றாலும் உங்களுக்குத் தெரியுமா என்று தெரிந்து கொள்வதற்காக இந்த படத்தினை இங்கே பகிர்ந்து கொண்டேன்.  தெரிந்தால் சொல்லுங்களேன் - பின்னூட்டத்தில்!

******

இந்த வாரத்தின் காஃபி வித் கிட்டு பதிவு குறித்த தங்களது எண்ணங்களை பின்னூட்டம் வாயிலாக சொல்லுங்களேன்.  மீண்டும் வேறொரு பதிவுடன் உங்கள் அனைவரையும் சந்திக்கும் வரை…

நட்புடன்

வெங்கட் நாகராஜ்

திருவரங்கம்

6 ஜூன் 2026