ஊர் சுத்தி - அடுத்த பயணம் - முன்னுரை - வெங்கட் நாகராஜ்

அன்பின் நண்பர்களுக்கு, இனிய காலை வணக்கம். இந்த நாளில் மீண்டும் ஒரு பதிவுடன் உங்கள் அனைவரையும் சந்திப்பதில் மகிழ்ச்சி.   

இதற்கு முன்னர் வெளியிட்ட Plastic உபயோகம் பதிவினை படித்து கருத்துகள் தெரிவித்த அனைத்து வலையுலக நண்பர்களுக்கும் மனம் நிறைந்த நன்றி.  இந்த நாளை நல்லதொரு வாசகத்துடன் தொடங்கலாம் வாருங்கள். 

*******

என் இல்லத்தரசி, என்னைச் சீண்ட நினைக்கும்போது ஒரு வார்த்தை பயன்படுத்துவார் - அந்த வார்த்தை - “ஊர் சுத்தி!”  - ஊர் ஊராகச் சுற்றுவது எனக்குப் பிடித்தமான விஷயம் என்பதால் இப்படி ஒரு பெயர் எனக்கு வைத்திருக்கிறார்.  உண்மை தானே! ஊரைச் சுற்றுவதில் - அதுவும் தொடர்ந்து பல நாட்கள் என்றாலும் கூட ஊர் சுற்றுவது என்பது எனக்குப் பிடித்தமான விஷயம் தானே! அதுவும் எப்போது வாய்ப்பு கிடைத்தாலும் அதைக் கெட்டியாகப் பிடித்துக் கொண்டு ஊரைச் சுற்றி வருகிறேனே - அதனால் அந்தப் பெயர் எனக்குப் பொருத்தம் தானே!   தலைநகரிலிருந்து திருச்சி வந்த பிறகு நீண்ட பயணங்கள் செய்வதற்கு அத்தனை வாய்ப்புகள் இல்லை.  தமிழகத்திற்குள் வார இறுதிகளில், விடுமுறை நாட்களில் மாநிலத்திற்குள் இருக்கும் ஏதோ ஒரு இடத்திற்குச் சென்று வந்ததுண்டு - நெய்வேலி, சதுரகிரி பயணங்கள் போல!  அதைத் தவிர பெரிதாக சுற்றுலா என்ற பெயரில் ஊர் சுற்றவில்லை.  அது ஒரு மனக்குறையாகவே இருந்து கொண்டிருந்தது.  

அப்படியான ஒரு சமயத்தில் நண்பர் பிரமோத் அவர்களின் அழைப்பு - கேரளத்திலிருந்து!  என்னதான் தொடர்ந்து பேசிக்கொண்டு இல்லை, தொடர்பிலும் இல்லை என்றாலும் சில நட்புகள் முறிவதே இல்லை… நண்பர் பிரமோத் உடனான எனது நட்பு அப்படியான ஒன்று. பதினைந்து வருடங்களுக்கு முன்னதாக ஒரு பயிற்சிப் பட்டறையில் நானும் அவரும் சந்தித்தோம். கேரள அரசின் பணியாளராக அவரும், மத்திய அரசுப் பணியாளர்களில் ஒருவராக நானும் அந்தப் பயிற்சிப் பட்டறையில் பங்கு கொண்டோம். ஒன்பது வார பயிற்சி அது. அப்போது தொடங்கிய நட்பு இன்று வரை தொடர்கிறது. இன்னமும் தொடரும் என்பதில் சந்தேகமில்லை. எனது அப்பா மறைந்த போது திருவனந்தபுரத்திலிருந்து காரில் திருச்சி வரை வந்து விசாரித்த பண்பாளர் அவர். இதிலிருந்து எங்கள் நட்பின் ஆழம் உங்களுக்குப் புரியலாம். 

இந்த கால கட்டங்களில் நானும் அவருமாக பல பயணங்களை மேற்கொண்டு இருக்கிறோம். சில பயணங்களில் அவரது நண்பர்களும் வருவதுண்டு. சில பயணங்கள் நானும் அவரும் மட்டுமே கூட சென்றதுண்டு. ஒரு பயணம் இருவரும் குடும்பத்தினருடன் செய்தோம். இனிமையான நட்பு அவருடையது. தொடர்ந்து பதினைந்து நாட்களுக்கு வட கிழக்கு மாநிலங்களில் பயணித்தோம். அது ஒரு சுகானுபவம். அந்த பயண அனுபவங்களை எனது வலைப்பூவில் எழுதினேன். அது நான்கு மின்னூல்களாகவும் அமேசான் தளத்தில் உள்ளது. இதோ இப்போது மீண்டும் ஒரு பயணம் அவருடன்… சில நாட்கள் முன்னர், அவரிடமிருந்து அழைப்பு! வேண்டாம் என்று சொல்ல மனது வரவில்லை. கேட்டவுடன் சரி என்று சொல்லி விட்டேன்…

பல நாட்களாக நாம் திட்டமிட்டபடி ஒரு பயணம் செய்யலாமா? என்று கேட்டார்.  எப்போது பயணிக்க வேண்டுமென்றாலும் எனக்கு அழைப்பது அவரது வழக்கம்.  வடகிழக்கு மாநிலங்களில் ஆறு மாநிலங்களில் பயணம் செய்த பிறகு ஏழாம் மாநிலமாக விட்டுவைத்திருந்த மிசோரம் மாநிலம் பயணிக்க திட்டமிட்டபோது வீட்டுச் சூழல் என்னை பயணம் செய்ய விடவில்லை. அம்மா-அப்பா என இருவரும் உடல்நிலை சரியில்லாதபோது, தொலைதூர பயணங்கள் செய்ய வாய்ப்பு கிடைத்தபோதும், அப்படிச் சென்று வர மனது இல்லை. பயணிக்கும்போது ஊரில், வீட்டில், ஏதேனும் ஆகிவிட்டால், அங்கிருந்து திரும்புவது கடினமாயிற்றே என்று நினைத்து பயணம் வேண்டாம் என்று சொல்லிவிட்டேன்.  அவர் ஏற்கனவே முன்பதிவுகள் செய்து வைத்ததால், அவர் மட்டும் Solo பயணமாக சென்று வரச் சொன்னேன். அதற்குப் பிறகு இன்னுமொரு முறை அழைத்தபோதும் என்னால் பயணிக்க முடியவில்லை. அதனால் அந்தப் பயணத் திட்டத்தினையே வேண்டாம் என விட்டுவிட்டார்.  இந்த முறை அழைத்தபோது உடனடியாக போகலாம் என்று சொல்லி விட்டு, அந்த பயண நாள் வர காத்திருந்தேன்.  ஏற்பாடுகள் சிலவற்றை அவர் செய்ய, எனது பயணத்திற்கான முன்பதிவுகளை நான் செய்தேன்.  எங்கே பயணம்? எந்த மாநிலம்? எவ்வளவு நாட்கள் பயணம்? காத்திருங்கள்…  காத்திருக்கும் வேளையில் ஒரு முன்னோட்டமாக சில படங்களும உங்கள் பார்வைக்கு! 

என்னதான் பயணத்திற்கான திட்டங்களை நாம் வகுத்துக் கொண்டாலும், பயணம் சிறப்புறுவதும், திட்டமிட்டபடி பயணம் முடிப்பதும் இறைவன் கையில் தானே! நாங்கள் திட்டமிட்டபடியே பயணம் செய்ய முடிந்ததா? இல்லையா? இயற்கையின் பேரெழில் சிறப்பு தான் என்றாலும், சில இடங்களில் இயற்கையின் சக்தியை மீறி மனிதர்களால் செய்ய முடியும் காரியங்கள் ஏதேனும் உண்டா? என்பதையெல்லாம் உணர்த்திய பயணமாகவும் அமைந்தது. என்ன தான் மனிதர்கள் தம் திறமை மீது அசாத்திய நம்பிக்கை வைத்திருந்தாலும், சில சமயங்களில் அது அசட்டு நம்பிக்கை என்ற அறிவை நமக்குத் தந்து கொண்டேயிருக்கிறது இயற்கை. மனிதர்கள் செய்யும் சில காரியங்கள் தங்களுக்குத் தாமே வைத்துக் கொள்ளும் வெடிகுண்டு என்பதை உணராத வரை இயற்கைப் பேரிடர்கள் இங்கே தொடர்ந்து நடந்து கொண்டே தான் இருக்கப் போகிறது என்கிற உணர்வையும் எனக்குத் தந்த பயணம் இது. வரும் வாரங்களில் எனது பயண அனுபவங்களைத் தொடர்ந்து எழுதுகிறேன். சற்றே அதிகமான பகுதிகள் வரக்கூடும் என்பதை முன்கூட்டியே சொல்லிவிடுகிறேன் - ஒரு நாள் பயணம் என்றாலே ஒன்பது பகுதிகளாக எழுதுபவனாயிற்றே என்று சில குரல்கள் ஒலிக்கலாம்! :) ஹாஹா... விவரங்கள் தருவதில் தப்பில்லையே! வரும் பகுதிகளில் சந்திக்கும் வரை...

*******

இன்றைய பதிவு குறித்த தங்களது எண்ணங்களை பின்னூட்டத்தில் சொல்லுங்கள். விரைவில் வேறொரு பதிவுடன் உங்கள் அனைவரையும் சந்திக்கும் வரை…

நட்புடன்

வெங்கட் நாகராஜ்

திருவரங்கம்

29 மே 2026